Wie waren zijKim byliWer sie warenQui étaient-ilsChi eranoQuiénes fueron
Over het leven van Crispinus en Crispinianus is weinig met zekerheid bekend. Vast staat dat zij in Soissons werden vereerd, waar in de zesde eeuw een basiliek boven hun graf werd gebouwd. Hun marteldood wordt gedateerd op 285 of 286, onder keizer Diocletianus.
Volgens de overlevering waren zij broers uit een voorname Romeinse familie, die naar Gallië trokken om het geloof te verkondigen. Of zij werkelijk broers waren, is niet bewezen.
De legende vertelt dat zij zich in Soissons vestigden en er als schoenmakers hun brood verdienden, naar het voorbeeld van de apostel Paulus, die ook met zijn handen werkte. Met wat zij verdienden, hielpen zij de armen.
O życiu Kryspina i Kryspiniana niewiele wiadomo na pewno. Pewne jest, że czczono ich w Soissons, gdzie w VI wieku nad ich grobem wzniesiono bazylikę. Ich śmierć męczeńską datuje się na 285 lub 286 rok, za panowania cesarza Dioklecjana.
Według tradycji byli braćmi z zacnego rzymskiego rodu, którzy udali się do Galii, by głosić wiarę. Nie udowodniono jednak, że naprawdę byli braćmi.
Legenda mówi, że osiedlili się w Soissons i zarabiali na życie jako szewcy, idąc za przykładem apostoła Pawła, który także pracował własnymi rękami. Z tego, co zarobili, wspierali ubogich.
Über das Leben von Crispinus und Crispinianus ist wenig sicher bekannt. Fest steht, dass sie in Soissons verehrt wurden, wo im 6. Jahrhundert eine Basilika über ihrem Grab entstand. Ihr Martyrium wird auf 285 oder 286 datiert, unter Kaiser Diokletian.
Der Überlieferung nach waren sie Brüder aus einer vornehmen römischen Familie, die nach Gallien zogen, um den Glauben zu verkünden. Ob sie wirklich Brüder waren, ist nicht bewiesen.
Die Legende erzählt, sie hätten sich in Soissons niedergelassen und als Schuhmacher ihr Brot verdient, nach dem Beispiel des Apostels Paulus, der ebenfalls mit seinen Händen arbeitete. Mit ihrem Verdienst halfen sie den Armen.
On sait peu de choses certaines sur la vie de Crépin et Crépinien. Il est établi qu'ils furent vénérés à Soissons, où une basilique fut construite sur leur tombeau au VIe siècle. Leur martyre est daté de 285 ou 286, sous l'empereur Dioclétien.
Selon la tradition, c'étaient deux frères d'une noble famille romaine, venus en Gaule pour annoncer la foi. Qu'ils aient été réellement frères n'est pas prouvé.
La légende raconte qu'ils s'établirent à Soissons et gagnèrent leur vie comme cordonniers, à l'exemple de l'apôtre Paul, qui travaillait lui aussi de ses mains. Ils aidaient les pauvres avec ce qu'ils gagnaient.
Sulla vita di Crispino e Crispiniano si sa poco con certezza. È accertato che furono venerati a Soissons, dove nel VI secolo fu costruita una basilica sulla loro tomba. Il loro martirio è datato al 285 o al 286, sotto l'imperatore Diocleziano.
Secondo la tradizione erano fratelli di una nobile famiglia romana, giunti in Gallia per annunciare la fede. Che fossero davvero fratelli non è provato.
La leggenda racconta che si stabilirono a Soissons e si guadagnarono da vivere come calzolai, sull'esempio dell'apostolo Paolo, che lavorava anch'egli con le proprie mani. Con ciò che guadagnavano aiutavano i poveri.
Sobre la vida de Crispín y Crispiniano se sabe poco con certeza. Consta que fueron venerados en Soissons, donde en el siglo VI se construyó una basílica sobre su tumba. Su martirio se fecha en 285 o 286, bajo el emperador Diocleciano.
Según la tradición, eran hermanos de una noble familia romana que fueron a la Galia para anunciar la fe. No está probado que fueran realmente hermanos.
La leyenda cuenta que se establecieron en Soissons y se ganaron la vida como zapateros, siguiendo el ejemplo del apóstol Pablo, que también trabajaba con sus manos. Con lo que ganaban ayudaban a los pobres.
De legende van hun marteldoodLegenda o ich męczeństwieDie Legende ihres MartyriumsLa légende de leur martyreLa leggenda del loro martirioLa leyenda de su martirio
Het verhaal van hun marteldood is pas lang na hun dood opgeschreven en bevat veel onwaarschijnlijke details. Het is daarom een legende en geen verslag van wat er precies is gebeurd.
Volgens dat verhaal werden zij voorgeleid aan medekeizer Maximianus, die hen met beloften en dreigementen van hun geloof probeerde af te brengen. Zij weigerden en werden overgedragen aan de gouverneur Rictiovarus, die hen liet folteren.
De legende vertelt verder dat zij met molenstenen om de hals in de rivier de Aisne werden gegooid maar de overkant bereikten, en dat zij ook een vuur overleefden. Uiteindelijk werden zij onthoofd.
Opowieść o ich męczeństwie spisano dopiero długo po ich śmierci i zawiera ona wiele nieprawdopodobnych szczegółów. Jest więc legendą, a nie relacją z tego, co dokładnie się wydarzyło.
Według tej opowieści stawiono ich przed współcesarzem Maksymianem, który obietnicami i groźbami próbował odwieść ich od wiary. Odmówili i zostali wydani namiestnikowi Rykcjowarowi, który kazał ich torturować.
Legenda mówi dalej, że wrzucono ich do rzeki Aisne z kamieniami młyńskimi na szyi, lecz dotarli na drugi brzeg, a także przeżyli próbę ognia. Ostatecznie ścięto ich.
Die Erzählung von ihrem Martyrium wurde erst lange nach ihrem Tod aufgeschrieben und enthält viele unwahrscheinliche Einzelheiten. Sie ist daher eine Legende und kein Bericht über den genauen Ablauf.
Nach dieser Erzählung wurden sie Mitkaiser Maximian vorgeführt, der sie mit Versprechungen und Drohungen von ihrem Glauben abzubringen suchte. Sie weigerten sich und wurden dem Statthalter Rictiovarus übergeben, der sie foltern ließ.
Die Legende berichtet weiter, sie seien mit Mühlsteinen um den Hals in den Fluss Aisne geworfen worden, hätten aber das andere Ufer erreicht und auch ein Feuer überlebt. Schließlich wurden sie enthauptet.
Le récit de leur martyre fut mis par écrit longtemps après leur mort et contient de nombreux détails peu vraisemblables. C'est donc une légende, et non le compte rendu exact des événements.
Selon ce récit, ils furent conduits devant le coempereur Maximien, qui tenta de les détourner de leur foi par des promesses et des menaces. Ils refusèrent et furent livrés au gouverneur Rictiovare, qui les fit torturer.
La légende ajoute qu'ils furent jetés dans l'Aisne avec des meules au cou, mais atteignirent l'autre rive, et qu'ils survécurent aussi à un feu. Ils furent finalement décapités.
Il racconto del loro martirio fu scritto molto tempo dopo la loro morte e contiene molti particolari poco verosimili. È quindi una leggenda e non la cronaca esatta dei fatti.
Secondo questo racconto furono condotti davanti al coimperatore Massimiano, che con promesse e minacce cercò di distoglierli dalla fede. Rifiutarono e furono consegnati al governatore Rizziovaro, che li fece torturare.
La leggenda aggiunge che furono gettati nel fiume Aisne con macine al collo, ma raggiunsero l'altra riva, e che sopravvissero anche a un fuoco. Alla fine furono decapitati.
El relato de su martirio se escribió mucho después de su muerte y contiene numerosos detalles poco verosímiles. Es, por tanto, una leyenda y no una crónica exacta de los hechos.
Según este relato, fueron llevados ante el coemperador Maximiano, que intentó apartarlos de la fe con promesas y amenazas. Se negaron y fueron entregados al gobernador Ricciovaro, que los mandó torturar.
La leyenda añade que fueron arrojados al río Aisne con piedras de molino al cuello, pero alcanzaron la otra orilla, y que sobrevivieron también a un fuego. Finalmente fueron decapitados.
Hun basiliek en hun reliekenBazylika i relikwieIhre Basilika und ihre ReliquienLeur basilique et leurs reliquesLa basilica e le reliquieSu basílica y sus reliquias
In de zesde eeuw werd in Soissons een grote basiliek boven hun graven gebouwd. De bronnen vermelden dat de heilige Eligius, die goudsmid was, daar een kostbaar schrijn maakte voor het hoofd van Crispinianus.
Later kwamen relieken ook elders terecht. Een deel ging naar de kerk San Lorenzo in Panisperna in Rome, en volgens de overlevering schonk Karel de Grote relieken aan de domkerk van Osnabrück, die hij had gesticht.
In Engeland bestaat een zestiende-eeuwse legende die de heiligen verbindt met Faversham in Kent, waar een gedenkplaat daaraan herinnert.
W VI wieku w Soissons wzniesiono nad ich grobami wielką bazylikę. Źródła podają, że święty Eligiusz, który był złotnikiem, wykonał tam cenny relikwiarz na głowę Kryspiniana.
Później relikwie trafiły także w inne miejsca. Część przeniesiono do kościoła San Lorenzo in Panisperna w Rzymie, a według tradycji Karol Wielki podarował relikwie katedrze w Osnabrück, którą założył.
W Anglii istnieje XVI-wieczna legenda łącząca tych świętych z Faversham w hrabstwie Kent, gdzie przypomina o tym tablica pamiątkowa.
Im 6. Jahrhundert wurde in Soissons eine große Basilika über ihren Gräbern errichtet. Die Quellen berichten, dass der heilige Eligius, der Goldschmied war, dort einen kostbaren Schrein für das Haupt des Crispinianus schuf.
Später kamen Reliquien auch an andere Orte. Ein Teil gelangte in die Kirche San Lorenzo in Panisperna in Rom, und der Überlieferung nach schenkte Karl der Große dem von ihm gegründeten Dom von Osnabrück Reliquien.
In England gibt es eine Legende aus dem 16. Jahrhundert, die die Heiligen mit Faversham in Kent verbindet, wo eine Gedenktafel daran erinnert.
Au VIe siècle, une grande basilique fut élevée à Soissons sur leurs tombeaux. Les sources rapportent que saint Éloi, qui était orfèvre, y réalisa une précieuse châsse pour le chef de Crépinien.
Des reliques gagnèrent ensuite d'autres lieux. Une partie alla à l'église San Lorenzo in Panisperna à Rome et, selon la tradition, Charlemagne en donna à la cathédrale d'Osnabrück, qu'il avait fondée.
En Angleterre, une légende du XVIe siècle rattache ces saints à Faversham, dans le Kent, où une plaque en garde le souvenir.
Nel VI secolo a Soissons fu innalzata una grande basilica sulle loro tombe. Le fonti riferiscono che sant'Eligio, che era orafo, vi realizzò un prezioso reliquiario per il capo di Crispiniano.
In seguito le reliquie giunsero anche altrove. Una parte andò alla chiesa di San Lorenzo in Panisperna a Roma e, secondo la tradizione, Carlo Magno ne donò al duomo di Osnabrück, da lui fondato.
In Inghilterra esiste una leggenda del Cinquecento che lega questi santi a Faversham, nel Kent, dove una lapide ne conserva il ricordo.
En el siglo VI se levantó en Soissons una gran basílica sobre sus tumbas. Las fuentes refieren que san Eligio, que era orfebre, hizo allí un valioso relicario para la cabeza de Crispiniano.
Más tarde las reliquias llegaron también a otros lugares. Una parte fue a la iglesia de San Lorenzo in Panisperna, en Roma, y según la tradición Carlomagno donó reliquias a la catedral de Osnabrück, que él había fundado.
En Inglaterra existe una leyenda del siglo XVI que vincula a estos santos con Faversham, en Kent, donde una placa recuerda esa relación.
Feestdag, schoenmakers en devotieWspomnienie, szewcy i kultGedenktag, Schuhmacher und AndachtFête, cordonniers et dévotionFesta, calzolai e devozioneFiesta, zapateros y devoción
Hun feestdag is 25 oktober. Na het Tweede Vaticaans Concilie verdween hun gedachtenis van de algemene kalender van de Kerk, maar zij staan op die datum nog altijd in het Romeins Martyrologium.
Op afbeeldingen herkent u hen aan de schoenen en het schoenmakersgereedschap, en meestal zijn zij samen te zien. Hun feestdag is ook bekend als de dag van de slag bij Azincourt in 1415, die Shakespeare beroemd maakte met de toespraak in zijn stuk Henry V.
Crispinus en Crispinianus zijn de patroons van schoenmakers, leerbewerkers en zadelmakers. In de Crispinus-collectie vindt u een beeld van Sint-Crispinus in Franse steen.
Ich wspomnienie przypada 25 października. Po Soborze Watykańskim II usunięto je z ogólnego kalendarza Kościoła, lecz pod tą datą nadal figurują w Martyrologium Rzymskim.
Na wizerunkach poznasz ich po butach i narzędziach szewskich, a zwykle przedstawia się ich razem. Ich święto znane jest też jako dzień bitwy pod Azincourt z 1415 roku, którą rozsławił Szekspir przemową w sztuce Henryk V.
Kryspin i Kryspinian są patronami szewców, garbarzy i rymarzy. W kolekcji świętego Kryspina znajdziesz figurę świętego Kryspina z francuskiego kamienia.
Ihr Gedenktag ist der 25. Oktober. Nach dem Zweiten Vatikanischen Konzil wurde er aus dem allgemeinen Kalender der Kirche gestrichen, doch im Römischen Martyrologium stehen sie an diesem Datum bis heute.
Auf Darstellungen erkennen Sie sie an den Schuhen und am Schuhmacherwerkzeug, meist sind sie gemeinsam zu sehen. Ihr Gedenktag ist auch als Tag der Schlacht von Azincourt 1415 bekannt, den Shakespeare mit der Rede in seinem Stück Heinrich V. berühmt machte.
Crispinus und Crispinianus sind die Patrone der Schuhmacher, Lederarbeiter und Sattler. In der Crispinus-Kollektion finden Sie eine Figur des heiligen Crispinus aus französischem Stein.
Leur fête est le 25 octobre. Après le concile Vatican II, elle a été retirée du calendrier général de l'Église, mais ils figurent toujours à cette date au Martyrologe romain.
Sur les images, on les reconnaît aux chaussures et aux outils de cordonnier, et ils apparaissent le plus souvent ensemble. Leur fête est aussi connue comme le jour de la bataille d'Azincourt, en 1415, que Shakespeare a rendu célèbre par le discours de sa pièce Henry V.
Crépin et Crépinien sont les patrons des cordonniers, des travailleurs du cuir et des selliers. La collection de saint Crépin propose une statue de saint Crépin en pierre de France.
La loro festa è il 25 ottobre. Dopo il Concilio Vaticano II la memoria è stata tolta dal calendario generale della Chiesa, ma in quella data figurano ancora nel Martirologio Romano.
Nelle immagini li riconoscete dalle scarpe e dagli attrezzi da calzolaio, e di solito sono raffigurati insieme. La loro festa è nota anche come il giorno della battaglia di Azincourt del 1415, resa celebre da Shakespeare con il discorso del suo dramma Enrico V.
Crispino e Crispiniano sono i patroni di calzolai, lavoratori del cuoio e sellai. Nella collezione di san Crispino trovate una statua di san Crispino in pietra francese.
Su fiesta es el 25 de octubre. Tras el Concilio Vaticano II se retiró del calendario general de la Iglesia, pero en esa fecha siguen figurando en el Martirologio Romano.
En las imágenes los reconocerá por los zapatos y las herramientas de zapatero, y suelen aparecer juntos. Su fiesta se conoce también como el día de la batalla de Azincourt de 1415, que Shakespeare hizo célebre con el discurso de su obra Enrique V.
Crispín y Crispiniano son los patronos de zapateros, trabajadores del cuero y guarnicioneros. En la colección de san Crispín encontrará una imagen de san Crispín en piedra francesa.
