.jpg?width=1600)
Een kluizenaar aan de RhônePustelnik nad RodanemEin Einsiedler an der RhôneUn ermite sur le RhôneUn eremita sul RodanoUn ermitaño junto al Ródano
Over het leven van Gillis staat weinig vast. Hij leefde waarschijnlijk in de zevende eeuw als kluizenaar of monnik aan de benedenloop van de Rhône, in het zuiden van het huidige Frankrijk.
Zijn levensverhaal werd pas in de tiende eeuw opgeschreven, in de Vita sancti Aegidii, en is grotendeels legendarisch. Daarin komt hij uit Athene en trekt hij naar Gallië om aan zijn roem te ontkomen.
Historici wijzen op een abt Aegidius die in 514 een gezant van Caesarius van Arles naar paus Symmachus vergezelde. Het is mogelijk dat de legende op hem teruggaat, maar bewezen is dat niet.
O życiu Idziego niewiele wiadomo na pewno. Żył prawdopodobnie w VII wieku jako pustelnik lub mnich w dolnym biegu Rodanu, na południu dzisiejszej Francji.
Jego historię spisano dopiero w X wieku w Vita sancti Aegidii i jest ona w dużej mierze legendarna. Według niej pochodził z Aten i przybył do Galii, by uciec przed sławą.
Historycy wskazują na opata Aegidiusa, który w 514 roku towarzyszył wysłannikowi Cezarego z Arles do papieża Symmacha. Możliwe, że legenda wywodzi się od niego, ale nie zostało to dowiedzione.
Über das Leben des Ägidius steht wenig fest. Er lebte wahrscheinlich im 7. Jahrhundert als Einsiedler oder Mönch an der unteren Rhône, im Süden des heutigen Frankreich.
Seine Lebensgeschichte wurde erst im 10. Jahrhundert in der Vita sancti Aegidii aufgeschrieben und ist weitgehend legendär. Danach stammte er aus Athen und zog nach Gallien, um seinem Ruhm zu entgehen.
Historiker verweisen auf einen Abt Aegidius, der 514 einen Gesandten des Caesarius von Arles zu Papst Symmachus begleitete. Die Legende könnte auf ihn zurückgehen, bewiesen ist das jedoch nicht.
On sait peu de choses certaines sur la vie de Gilles. Il vécut probablement au VIIe siècle comme ermite ou moine dans la basse vallée du Rhône, dans le sud de la France actuelle.
Son histoire ne fut mise par écrit qu'au Xe siècle, dans la Vita sancti Aegidii, et elle est en grande partie légendaire. Il y vient d'Athènes et gagne la Gaule pour échapper à sa renommée.
Les historiens signalent un abbé Aegidius qui accompagna en 514 un envoyé de Césaire d'Arles auprès du pape Symmaque. La légende pourrait remonter à lui, mais rien ne le prouve.
Sulla vita di Egidio si sa poco di certo. Visse probabilmente nel VII secolo come eremita o monaco nella bassa valle del Rodano, nel sud dell'attuale Francia.
La sua storia fu messa per iscritto solo nel X secolo, nella Vita sancti Aegidii, ed è in gran parte leggendaria. Vi si dice che veniva da Atene e che si recò in Gallia per sfuggire alla fama.
Gli storici segnalano un abate Aegidius che nel 514 accompagnò un inviato di Cesario di Arles da papa Simmaco. È possibile che la leggenda risalga a lui, ma non è dimostrato.
Sobre la vida de Gil se sabe poco con certeza. Vivió probablemente en el siglo VII como ermitaño o monje en el curso bajo del Ródano, en el sur de la actual Francia.
Su historia no se puso por escrito hasta el siglo X, en la Vita sancti Aegidii, y es en gran parte legendaria. Según ella procedía de Atenas y se marchó a la Galia para huir de la fama.
Los historiadores señalan a un abad Aegidius que en 514 acompañó a un enviado de Cesáreo de Arlés ante el papa Símaco. Es posible que la leyenda se remonte a él, pero no está demostrado.
De hinde en de koningŁania i królDie Hirschkuh und der KönigLa biche et le roiLa cerva e il reLa cierva y el rey
De bekendste legende vertelt dat Gillis in een bos leefde met een hinde als enige gezel, en dat het dier hem met haar melk voedde.
Jagers van de koning achtervolgden de hinde tot bij zijn schuilplaats, en een pijl die voor het dier bedoeld was, trof de heilige. De koning, die in de legende Wamba heet, kreeg bewondering voor hem. In dat dal ontstond een klooster, dat onder de regel van Benedictus kwam te staan.
Een ander verhaal zegt dat tijdens een mis van Gillis een engel een brief op het altaar legde met een zonde die Karel de Grote niet had durven biechten. Dat past niet bij de data van Karel de Grote, maar het werd een geliefd onderwerp in de kunst, onder meer bij de Meester van Sint-Gillis.
Najbardziej znana legenda opowiada, że Idzi mieszkał w lesie, a jego jedyną towarzyszką była łania, która karmiła go swoim mlekiem.
Królewscy myśliwi ścigali łanię aż do jego kryjówki, a strzała przeznaczona dla zwierzęcia trafiła świętego. Król, w legendzie zwany Wambą, zaczął go podziwiać. W tej dolinie powstał klasztor, który przyjął regułę świętego Benedykta.
Inna opowieść mówi, że podczas mszy Idziego anioł położył na ołtarzu list z grzechem, do którego Karol Wielki nie odważył się przyznać. Nie zgadza się to z datami życia Karola Wielkiego, ale temat ten stał się ulubiony w sztuce, między innymi u Mistrza Świętego Idziego.
Die bekannteste Legende erzählt, dass Ägidius in einem Wald lebte, eine Hirschkuh als einzige Gefährtin hatte und das Tier ihn mit seiner Milch nährte.
Jäger des Königs verfolgten die Hirschkuh bis zu seinem Versteck, und ein Pfeil, der dem Tier galt, traf den Heiligen. Der König, in der Legende Wamba genannt, gewann Bewunderung für ihn. In jenem Tal entstand ein Kloster, das unter die Regel des heiligen Benedikt kam.
Eine andere Erzählung berichtet, dass während einer Messe des Ägidius ein Engel einen Brief auf den Altar legte, in dem eine Sünde stand, die Karl der Große nicht zu beichten gewagt hatte. Das passt nicht zu den Lebensdaten Karls des Großen, wurde aber ein beliebtes Thema der Kunst, unter anderem beim Meister des heiligen Ägidius.
La légende la plus connue raconte que Gilles vivait dans une forêt avec une biche pour seule compagne et que l'animal le nourrissait de son lait.
Des chasseurs du roi poursuivirent la biche jusqu'à sa retraite, et une flèche destinée à l'animal blessa le saint. Le roi, appelé Wamba dans la légende, le prit en admiration. Dans ce vallon naquit un monastère placé sous la règle de saint Benoît.
Un autre récit veut qu'au cours d'une messe de Gilles, un ange ait déposé sur l'autel une lettre mentionnant un péché que Charlemagne n'avait pas osé confesser. Cela ne s'accorde pas avec les dates de Charlemagne, mais le sujet devint cher aux artistes, notamment au Maître de saint Gilles.
La leggenda più nota racconta che Egidio viveva in un bosco con una cerva come unica compagna e che l'animale lo nutriva con il suo latte.
I cacciatori del re inseguirono la cerva fino al suo rifugio e una freccia destinata all'animale colpì il santo. Il re, che nella leggenda si chiama Wamba, prese ad ammirarlo. In quella valle sorse un monastero, posto sotto la regola di san Benedetto.
Un altro racconto dice che durante una messa di Egidio un angelo posò sull'altare una lettera con un peccato che Carlo Magno non aveva osato confessare. Ciò non si accorda con le date di Carlo Magno, ma il tema divenne caro all'arte, tra l'altro al Maestro di Saint Gilles.
La leyenda más conocida cuenta que Gil vivía en un bosque con una cierva como única compañera y que el animal lo alimentaba con su leche.
Unos cazadores del rey persiguieron a la cierva hasta su refugio, y una flecha destinada al animal hirió al santo. El rey, llamado Wamba en la leyenda, tomó admiración por él. En aquel valle surgió un monasterio, puesto bajo la regla de san Benito.
Otro relato dice que durante una misa de Gil un ángel dejó sobre el altar una carta con un pecado que Carlomagno no se había atrevido a confesar. Esto no concuerda con las fechas de Carlomagno, pero se convirtió en un tema querido del arte, por ejemplo en el Maestro de San Gil.
Saint-Gilles en zijn grafSaint-Gilles i jego gróbSaint-Gilles und sein GrabSaint-Gilles et son tombeauSaint-Gilles e la sua tombaSaint-Gilles y su tumba
Rond het klooster, dat tegen het jaar 910 aan Gillis was gewijd, ontstond de stad Saint-Gilles in de Gard. Zijn graf trok pelgrims uit heel Europa en lag aan de weg van Arles naar Santiago de Compostela.
Aan het einde van de twaalfde eeuw kreeg de abdijkerk haar romaanse gevel vol beeldhouwwerk. Sinds 1998 hoort de kerk bij het UNESCO-werelderfgoed van de Jacobswegen in Frankrijk. In de grote crypte ligt het graf van de heilige.
In 1562 werden de relieken tijdens de godsdienstoorlogen in het geheim naar Toulouse gebracht, en de bedevaart nam af. In 1862 keerde het grootste deel terug en in 1865 werd het graf herontdekt, waarna de bedevaart weer op gang kwam.
Wokół klasztoru, który około 910 roku był już poświęcony Idziemu, powstało miasto Saint-Gilles w departamencie Gard. Jego grób przyciągał pielgrzymów z całej Europy i leżał przy drodze z Arles do Santiago de Compostela.
Pod koniec XII wieku kościół opacki otrzymał romańską fasadę pełną rzeźb. Od 1998 roku należy do światowego dziedzictwa UNESCO jako część dróg świętego Jakuba we Francji. W wielkiej krypcie znajduje się grób świętego.
W 1562 roku, podczas wojen religijnych, relikwie potajemnie wywieziono do Tuluzy i pielgrzymki osłabły. W 1862 roku większość relikwii powróciła, a w 1865 roku odnaleziono grób, po czym pielgrzymki odżyły.
Um das Kloster, das gegen das Jahr 910 Ägidius geweiht war, entstand die Stadt Saint-Gilles im Département Gard. Sein Grab zog Pilger aus ganz Europa an und lag am Weg von Arles nach Santiago de Compostela.
Ende des 12. Jahrhunderts erhielt die Abteikirche ihre romanische Fassade voller Skulpturen. Seit 1998 gehört die Kirche zum UNESCO-Welterbe der Jakobswege in Frankreich. In der großen Krypta liegt das Grab des Heiligen.
1562 wurden die Reliquien während der Religionskriege heimlich nach Toulouse gebracht, und die Wallfahrt ging zurück. 1862 kehrte der größte Teil zurück, 1865 wurde das Grab wiederentdeckt, und die Wallfahrt kam wieder in Gang.
Autour du monastère, dédié à Gilles vers l'an 910, se développa la ville de Saint-Gilles, dans le Gard. Son tombeau attirait des pèlerins de toute l'Europe et se trouvait sur la route d'Arles à Saint-Jacques-de-Compostelle.
À la fin du XIIe siècle, l'abbatiale reçut sa façade romane couverte de sculptures. Depuis 1998, elle fait partie du patrimoine mondial de l'UNESCO au titre des chemins de Saint-Jacques en France. La vaste crypte abrite le tombeau du saint.
En 1562, pendant les guerres de Religion, les reliques furent transportées en secret à Toulouse et le pèlerinage déclina. La plus grande partie revint en 1862, le tombeau fut redécouvert en 1865, et le pèlerinage reprit.
Intorno al monastero, dedicato a Egidio verso il 910, si sviluppò la città di Saint-Gilles, nel Gard. La sua tomba attirava pellegrini da tutta Europa e si trovava sulla strada da Arles a Santiago de Compostela.
Alla fine del XII secolo la chiesa abbaziale ricevette la sua facciata romanica ricca di sculture. Dal 1998 fa parte del patrimonio mondiale dell'UNESCO con i cammini di Santiago in Francia. Nella grande cripta si trova la tomba del santo.
Nel 1562, durante le guerre di religione, le reliquie furono portate in segreto a Tolosa e il pellegrinaggio diminuì. Nel 1862 la maggior parte tornò e nel 1865 la tomba fu riscoperta, dopo di che il pellegrinaggio riprese.
En torno al monasterio, dedicado a Gil hacia el año 910, creció la ciudad de Saint-Gilles, en el Gard. Su tumba atraía a peregrinos de toda Europa y estaba en el camino de Arlés a Santiago de Compostela.
A finales del siglo XII la iglesia abacial recibió su fachada románica llena de esculturas. Desde 1998 forma parte del patrimonio mundial de la UNESCO con los caminos de Santiago en Francia. En la gran cripta se encuentra la tumba del santo.
En 1562, durante las guerras de religión, las reliquias se llevaron en secreto a Toulouse y la peregrinación decayó. En 1862 regresó la mayor parte y en 1865 se redescubrió la tumba, tras lo cual la peregrinación se reanudó.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i kultGedenktag, Darstellung und AndachtFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Zijn feestdag is 1 september. Gillis behoort tot de Veertien Noodhelpers, en hij is de enige van hen die geen martelaar was. In de middeleeuwen hoorde hij tot de meest geliefde heiligen van Europa.
Op afbeeldingen herkent u Gillis aan de hinde, vaak met een pijl, en aan de kleding en de staf van een abt. Hij is onder meer patroon van mensen met een beperking en van bedelaars.
Aan hem zijn kerken in heel Europa gewijd, zoals de St Giles' Cathedral in Edinburgh, en de gemeenten Sint-Gillis bij Brussel en Sint-Gillis-Waas dragen zijn naam. In de Gillis-collectie vindt u de medaille van Sint-Gillis, in een set van tien.
Jego wspomnienie przypada 1 września. Idzi należy do Czternastu Świętych Wspomożycieli i jako jedyny z nich nie był męczennikiem. W średniowieczu należał do najbardziej ukochanych świętych Europy.
Na wizerunkach poznasz Idziego po łani, często ze strzałą, oraz po stroju i pastorale opata. Jest między innymi patronem osób z niepełnosprawnością i żebraków.
Poświęcono mu kościoły w całej Europie, jak katedra św. Idziego w Edynburgu, a jego imię noszą gminy Sint-Gillis koło Brukseli i Sint-Gillis-Waas. W kolekcji świętego Idziego znajdziesz medalik świętego Idziego w zestawie po dziesięć sztuk.
Sein Gedenktag ist der 1. September. Ägidius gehört zu den Vierzehn Nothelfern und ist der Einzige von ihnen, der kein Märtyrer war. Im Mittelalter zählte er zu den beliebtesten Heiligen Europas.
Auf Darstellungen erkennen Sie Ägidius an der Hirschkuh, oft mit einem Pfeil, und an Gewand und Stab eines Abtes. Er ist unter anderem Patron der Menschen mit Behinderung und der Bettler.
Ihm sind Kirchen in ganz Europa geweiht, etwa die St Giles' Cathedral in Edinburgh, und die Gemeinden Saint-Gilles bei Brüssel und Sint-Gillis-Waas tragen seinen Namen. In der Ägidius-Kollektion finden Sie die Medaille des heiligen Ägidius im Set zu zehn Stück.
Sa fête est le 1er septembre. Gilles fait partie des quatorze saints auxiliaires et, à la différence des autres, il ne fut pas martyr. Au Moyen Âge, il comptait parmi les saints les plus aimés d'Europe.
Sur les images, on reconnaît Gilles à la biche, souvent avec une flèche, ainsi qu'au vêtement et à la crosse d'un abbé. Il est notamment le patron des personnes handicapées et des mendiants.
Des églises lui sont dédiées dans toute l'Europe, comme la cathédrale Saint-Gilles d'Édimbourg, et les communes de Saint-Gilles près de Bruxelles et de Sint-Gillis-Waas portent son nom. La collection de saint Gilles propose la médaille de saint Gilles, en lot de dix.
La sua festa è il 1° settembre. Egidio fa parte dei Quattordici Santi Ausiliatori e, a differenza degli altri, non fu martire. Nel Medioevo era tra i santi più amati d'Europa.
Nelle immagini riconoscete Egidio dalla cerva, spesso con una freccia, e dall'abito e dal pastorale da abate. È tra l'altro patrono delle persone con disabilità e dei mendicanti.
Gli sono dedicate chiese in tutta Europa, come la cattedrale di Sant'Egidio a Edimburgo, e portano il suo nome i comuni di Saint-Gilles presso Bruxelles e di Sint-Gillis-Waas. Nella collezione di sant'Egidio trovate la medaglia di sant'Egidio, in confezione da dieci.
Su fiesta es el 1 de septiembre. Gil pertenece a los Catorce Santos Auxiliadores y, a diferencia de los demás, no fue mártir. En la Edad Media estaba entre los santos más queridos de Europa.
En las imágenes reconocerá a Gil por la cierva, a menudo con una flecha, y por el hábito y el báculo de abad. Es, entre otros, patrón de las personas con discapacidad y de los mendigos.
Tiene iglesias dedicadas en toda Europa, como la catedral de San Gil de Edimburgo, y llevan su nombre los municipios de Saint-Gilles, junto a Bruselas, y Sint-Gillis-Waas. En la colección de san Gil encontrará la medalla de san Gil, en un lote de diez.
