Van Boulogne naar GistelZ Boulogne do GistelVon Boulogne nach GistelDe Boulogne à GistelDa Boulogne a GistelDe Boulogne a Gistel
Godelieve werd rond het jaar 1050 geboren in Londefort bij Wierre-Effroy, in de streek van Boulogne. Haar vader Hemfrid was daar heer. Wat wij van haar weten, komt vooral uit de Vita Godeliph, die de monnik Drogo van de abdij van Sint-Winoksbergen kort voor 1084 schreef.
Volgens de overlevering was zij al als kind vroom en gaf zij eten weg aan de armen, soms tot ongenoegen van de mensen om haar heen. Een latere legende vertelt dat zij daarbij werd betrapt en dat het eten in haar schort in houtkrullen veranderde.
Toen zij ongeveer achttien was, werd zij uitgehuwelijkt aan Bertolf, de zoon van de heer van Gistel, in het graafschap Vlaanderen. Volgens de overlevering kreeg hij daarbij de steun van de graaf van Boulogne.
Godelewa urodziła się około 1050 roku w Londefort koło Wierre-Effroy, w okolicach Boulogne. Jej ojciec Hemfrid był tam panem. To, co o niej wiemy, pochodzi głównie z Vita Godeliph, którą mnich Drogon z opactwa w Bergues-Saint-Winoc spisał tuż przed 1084 rokiem.
Według tradycji już jako dziecko była pobożna i rozdawała jedzenie ubogim, czasem ku niezadowoleniu otoczenia. Późniejsza legenda opowiada, że przyłapano ją na tym, a jedzenie w jej fartuchu zamieniło się w wióry.
Gdy miała około osiemnastu lat, wydano ją za Bertolfa, syna pana na Gistel w hrabstwie Flandrii. Według tradycji poparł go w tym hrabia Boulogne.
Godeleva wurde um das Jahr 1050 in Londefort bei Wierre-Effroy geboren, in der Gegend von Boulogne. Ihr Vater Hemfrid war dort Grundherr. Was wir über sie wissen, stammt vor allem aus der Vita Godeliph, die der Mönch Drogo aus der Abtei Bergues-Saint-Winoc kurz vor 1084 verfasste.
Der Überlieferung nach war sie schon als Kind fromm und verschenkte Essen an die Armen, manchmal zum Unmut ihrer Umgebung. Eine spätere Legende erzählt, sie sei dabei ertappt worden und das Essen in ihrer Schürze habe sich in Holzspäne verwandelt.
Mit etwa achtzehn Jahren wurde sie mit Bertolf verheiratet, dem Sohn des Herrn von Gistel in der Grafschaft Flandern. Der Überlieferung nach fand er dabei die Unterstützung des Grafen von Boulogne.
Godelieve naquit vers l'an 1050 à Londefort, près de Wierre-Effroy, dans la région de Boulogne. Son père Hemfrid en était le seigneur. Ce que nous savons d'elle vient surtout de la Vita Godeliph, écrite peu avant 1084 par le moine Drogon de l'abbaye de Bergues-Saint-Winoc.
Selon la tradition, elle se montra pieuse dès l'enfance et donnait de la nourriture aux pauvres, parfois au mécontentement de son entourage. Une légende plus tardive raconte qu'elle fut surprise et que la nourriture de son tablier se changea en copeaux de bois.
Vers l'âge de dix-huit ans, elle fut mariée à Bertolf, fils du seigneur de Gistel, dans le comté de Flandre. Selon la tradition, celui-ci obtint pour cela l'appui du comte de Boulogne.
Godelieve nacque intorno all'anno 1050 a Londefort, presso Wierre-Effroy, nella regione di Boulogne. Suo padre Hemfrid ne era il signore. Ciò che sappiamo di lei proviene soprattutto dalla Vita Godeliph, scritta poco prima del 1084 dal monaco Drogone dell'abbazia di Bergues-Saint-Winoc.
Secondo la tradizione fu pia fin da bambina e dava cibo ai poveri, talvolta con disappunto di chi le stava intorno. Una leggenda più tarda racconta che fu sorpresa e che il cibo nel suo grembiule si mutò in trucioli di legno.
A circa diciotto anni fu data in sposa a Bertolf, figlio del signore di Gistel, nella contea di Fiandra. Secondo la tradizione egli ottenne in questo l'appoggio del conte di Boulogne.
Godelieve nació hacia el año 1050 en Londefort, cerca de Wierre-Effroy, en la región de Boulogne. Su padre Hemfrid era el señor del lugar. Lo que sabemos de ella procede sobre todo de la Vita Godeliph, escrita poco antes de 1084 por el monje Drogón de la abadía de Bergues-Saint-Winoc.
Según la tradición, fue piadosa desde niña y daba comida a los pobres, a veces con disgusto de quienes la rodeaban. Una leyenda posterior cuenta que la sorprendieron y que la comida de su delantal se convirtió en virutas de madera.
A los dieciocho años, aproximadamente, la casaron con Bertolf, hijo del señor de Gistel, en el condado de Flandes. Según la tradición, él contó para ello con el apoyo del conde de Boulogne.
Een ongelukkig huwelijkNieszczęśliwe małżeństwoEine unglückliche EheUn mariage malheureuxUn matrimonio infeliceUn matrimonio desdichado
Al kort na het huwelijk wees Bertolf haar af. De bronnen noemen zijn moeder als drijvende kracht achter die afkeer. Godelieve werd in Gistel vernederd en kreeg nauwelijks te eten, maar volgens de Vita deelde zij zelfs dat nog met de armen.
Zij vluchtte naar haar vader, die steun zocht bij de graaf van Vlaanderen en de bisschop van Noyon-Doornik. Onder hun druk moest Bertolf haar weer opnemen. Na haar terugkeer veranderde er volgens de bronnen echter weinig.
In 1070 gaf Bertolf, die zelf afwezig was, twee van zijn knechten de opdracht haar te doden. Volgens de Vita wurgden zij Godelieve 's nachts en dompelden zij haar in een poel, waarna zij haar op bed legden zodat het een natuurlijke dood leek. Zij werd begraven in de kerk van Gistel.
Wkrótce po ślubie Bertolf ją odrzucił. Źródła wskazują, że główną rolę odegrała w tym jego matka. W Gistel Godelewa doznawała upokorzeń i dostawała bardzo mało jedzenia, lecz według żywotu nawet tym dzieliła się z ubogimi.
Uciekła do ojca, który szukał pomocy u hrabiego Flandrii i biskupa Noyon-Tournai. Pod ich naciskiem Bertolf musiał przyjąć ją z powrotem. Według źródeł po jej powrocie niewiele się jednak zmieniło.
W 1070 roku Bertolf, sam będąc poza domem, polecił dwóm sługom ją zabić. Według żywotu udusili Godelewę nocą i zanurzyli ją w sadzawce, a potem położyli na łóżku, by wyglądało to na naturalną śmierć. Pochowano ją w kościele w Gistel.
Schon kurz nach der Hochzeit wies Bertolf sie zurück. Die Quellen nennen seine Mutter als treibende Kraft hinter dieser Ablehnung. Godeleva wurde in Gistel gedemütigt und bekam kaum zu essen, teilte aber nach der Vita selbst das noch mit den Armen.
Sie floh zu ihrem Vater, der Hilfe beim Grafen von Flandern und beim Bischof von Noyon-Tournai suchte. Auf deren Druck hin musste Bertolf sie wieder aufnehmen. Nach ihrer Rückkehr änderte sich den Quellen zufolge jedoch wenig.
Im Jahr 1070 gab Bertolf, der selbst abwesend war, zwei seiner Knechte den Auftrag, sie zu töten. Nach der Vita erdrosselten sie Godeleva in der Nacht und tauchten sie in einen Tümpel; dann legten sie sie aufs Bett, damit es nach einem natürlichen Tod aussah. Sie wurde in der Kirche von Gistel begraben.
Peu après le mariage, Bertolf la rejeta. Les sources désignent sa mère comme l'instigatrice de ce rejet. À Gistel, Godelieve fut humiliée et à peine nourrie, mais selon la Vie, elle partageait même ce peu avec les pauvres.
Elle s'enfuit chez son père, qui chercha l'appui du comte de Flandre et de l'évêque de Noyon-Tournai. Sous leur pression, Bertolf dut la reprendre. D'après les sources, peu de choses changèrent cependant après son retour.
En 1070, Bertolf, alors absent, chargea deux de ses serviteurs de la tuer. Selon la Vie, ils étranglèrent Godelieve pendant la nuit et la plongèrent dans une mare, puis la remirent au lit pour faire croire à une mort naturelle. Elle fut inhumée dans l'église de Gistel.
Poco dopo le nozze Bertolf la respinse. Le fonti indicano nella madre di lui la principale responsabile di questo rifiuto. A Gistel Godelieve fu umiliata e ricevette pochissimo da mangiare, ma secondo la Vita divideva persino quel poco con i poveri.
Fuggì dal padre, che chiese aiuto al conte di Fiandra e al vescovo di Noyon-Tournai. Sotto la loro pressione Bertolf dovette riprenderla con sé. Secondo le fonti, però, dopo il suo ritorno cambiò ben poco.
Nel 1070 Bertolf, che era assente, incaricò due servi di ucciderla. Secondo la Vita strangolarono Godelieve di notte e la immersero in uno stagno, poi la rimisero a letto perché sembrasse una morte naturale. Fu sepolta nella chiesa di Gistel.
Poco después de la boda, Bertolf la rechazó. Las fuentes señalan a su madre como principal instigadora de ese rechazo. En Gistel, Godelieve sufrió humillaciones y apenas recibía comida, pero según la Vita compartía incluso eso con los pobres.
Huyó a casa de su padre, que buscó el apoyo del conde de Flandes y del obispo de Noyon-Tournai. Bajo su presión, Bertolf tuvo que volver a acogerla. Según las fuentes, sin embargo, poco cambió tras su regreso.
En 1070, Bertolf, que estaba ausente, encargó a dos de sus criados que la mataran. Según la Vita, estrangularon a Godelieve de noche y la sumergieron en una charca; después la acostaron para que pareciera una muerte natural. Fue enterrada en la iglesia de Gistel.
Drogo, de verheffing en Ten PutteDrogon, podniesienie relikwii i Ten PutteDrogo, die Erhebung und Ten PutteDrogon, l'élévation et Ten PutteDrogone, l'elevazione e Ten PutteDrogón, la elevación y Ten Putte
Al snel na haar dood kwamen mensen naar haar graf en naar de plaats waar zij was gestorven. Bisschop Radbod II gaf Drogo de opdracht haar leven op te tekenen. De monnik ging daarvoor in Gistel de getuigen horen die nog in leven waren.
Op 30 juli 1084 liet bisschop Radbod haar lichaam opgraven en in een schrijn in de kerk van Gistel plaatsen. Zo'n verheffing gold in die tijd als erkenning van een heilige. Gravin Geertruida van Saksen, de echtgenote van de graaf van Vlaanderen, was daarbij aanwezig. Vandaag rusten de relieken in twee schrijnen in de parochiekerk van Gistel.
In de twaalfde eeuw ontstond op de plaats van de moord de benedictinessenabdij Ten Putte. Volgens de legende werd zij gesticht door Edith, een dochter uit het tweede huwelijk van Bertolf, maar de oudste zekere gegevens dateren uit de twaalfde eeuw. In 1578 werd de abdij verwoest en weken de zusters uit naar Brugge; in 1891 keerde een groep terug. Een put in een overkoepeld gebouwtje uit 1634 wijst de plaats aan waar haar lichaam in het water werd gedompeld.
Wkrótce po jej śmierci ludzie zaczęli przychodzić do jej grobu i na miejsce, w którym zginęła. Biskup Radbod II polecił Drogonowi spisać jej życie. Mnich udał się w tym celu do Gistel, by wysłuchać żyjących jeszcze świadków.
30 lipca 1084 roku biskup Radbod kazał wydobyć jej ciało i złożyć je w relikwiarzu w kościele w Gistel. Takie podniesienie relikwii uchodziło wówczas za uznanie świętości. Obecna była hrabina Gertruda Saska, żona hrabiego Flandrii. Dziś relikwie spoczywają w dwóch relikwiarzach w kościele parafialnym w Gistel.
W XII wieku na miejscu zabójstwa powstało opactwo benedyktynek Ten Putte. Według legendy założyła je Edyta, córka Bertolfa z drugiego małżeństwa, lecz najstarsze pewne dane pochodzą z XII wieku. W 1578 roku opactwo zostało zniszczone, a siostry schroniły się w Brugii; w 1891 roku część z nich wróciła. Studnia w małej budowli z kopułą z 1634 roku wskazuje miejsce, w którym jej ciało zanurzono w wodzie.
Schon bald nach ihrem Tod kamen Menschen an ihr Grab und an den Ort ihres Todes. Bischof Radbod II. beauftragte Drogo, ihr Leben aufzuzeichnen. Der Mönch befragte dafür in Gistel die noch lebenden Zeugen.
Am 30. Juli 1084 ließ Bischof Radbod ihren Leichnam erheben und in einen Schrein in der Kirche von Gistel legen. Eine solche Erhebung galt damals als Anerkennung einer Heiligen. Anwesend war Gräfin Gertrud von Sachsen, die Gemahlin des Grafen von Flandern. Heute ruhen die Reliquien in zwei Schreinen in der Pfarrkirche von Gistel.
Im 12. Jahrhundert entstand am Ort des Mordes die Benediktinerinnenabtei Ten Putte. Der Legende nach gründete sie Edith, eine Tochter aus Bertolfs zweiter Ehe, doch die ältesten gesicherten Angaben stammen aus dem 12. Jahrhundert. 1578 wurde die Abtei zerstört und die Schwestern wichen nach Brügge aus; 1891 kehrte eine Gruppe zurück. Ein Brunnen in einem kleinen Kuppelbau von 1634 bezeichnet die Stelle, an der ihr Leichnam ins Wasser getaucht wurde.
Peu après sa mort, on vint à son tombeau et sur le lieu où elle avait péri. L'évêque Radbod II demanda à Drogon de mettre sa vie par écrit. Le moine se rendit pour cela à Gistel afin d'entendre les témoins encore en vie.
Le 30 juillet 1084, l'évêque Radbod fit exhumer son corps et le plaça dans une châsse dans l'église de Gistel. Une telle élévation valait à l'époque reconnaissance de la sainteté. La comtesse Gertrude de Saxe, épouse du comte de Flandre, y assista. Aujourd'hui, les reliques reposent dans deux châsses dans l'église paroissiale de Gistel.
Au XIIe siècle, l'abbaye de bénédictines de Ten Putte fut fondée sur le lieu du meurtre. Selon la légende, sa fondatrice fut Édith, une fille du second mariage de Bertolf, mais les données sûres les plus anciennes datent du XIIe siècle. En 1578, l'abbaye fut détruite et les sœurs se réfugièrent à Bruges ; en 1891, un groupe revint. Un puits, dans un petit édifice à coupole de 1634, marque l'endroit où son corps fut plongé dans l'eau.
Subito dopo la sua morte la gente cominciò a recarsi alla sua tomba e al luogo in cui era morta. Il vescovo Radbodo II incaricò Drogone di mettere per iscritto la sua vita. Il monaco si recò per questo a Gistel per ascoltare i testimoni ancora in vita.
Il 30 luglio 1084 il vescovo Radbodo fece riesumare il suo corpo e lo pose in un reliquiario nella chiesa di Gistel. Un'elevazione di questo tipo valeva allora come riconoscimento della santità. Era presente la contessa Geltrude di Sassonia, moglie del conte di Fiandra. Oggi le reliquie riposano in due reliquiari nella chiesa parrocchiale di Gistel.
Nel XII secolo sul luogo dell'omicidio sorse l'abbazia benedettina femminile di Ten Putte. Secondo la leggenda la fondò Edith, una figlia del secondo matrimonio di Bertolf, ma le notizie sicure più antiche risalgono al XII secolo. Nel 1578 l'abbazia fu distrutta e le suore si rifugiarono a Bruges; nel 1891 un gruppo fece ritorno. Un pozzo, in un piccolo edificio a cupola del 1634, indica il punto in cui il suo corpo fu immerso nell'acqua.
Poco después de su muerte, la gente empezó a acudir a su tumba y al lugar donde había muerto. El obispo Radbodo II encargó a Drogón que pusiera por escrito su vida. El monje fue para ello a Gistel a escuchar a los testigos que aún vivían.
El 30 de julio de 1084, el obispo Radbodo mandó exhumar su cuerpo y lo colocó en un relicario en la iglesia de Gistel. Una elevación así equivalía entonces al reconocimiento de la santidad. Estuvo presente la condesa Gertrudis de Sajonia, esposa del conde de Flandes. Hoy las reliquias descansan en dos relicarios en la iglesia parroquial de Gistel.
En el siglo XII surgió en el lugar del asesinato la abadía de benedictinas de Ten Putte. Según la leyenda, la fundó Edith, una hija del segundo matrimonio de Bertolf, pero los datos seguros más antiguos son del siglo XII. En 1578 la abadía fue destruida y las religiosas se refugiaron en Brujas; en 1891 regresó un grupo. Un pozo, en un pequeño edificio con cúpula de 1634, señala el lugar donde su cuerpo fue sumergido en el agua.
Feestdag, processie en devotieWspomnienie, procesja i kultGedenktag, Prozession und AndachtFête, procession et dévotionFesta, processione e devozioneFiesta, procesión y devoción
Haar feestdag is 6 juli, volgens de traditie haar sterfdag. Op de eerste zondag na 5 juli trekt de Godelieveprocessie door Gistel, waarin meer dan duizend vrijwilligers haar leven uitbeelden. De processie wordt al in 1459 vermeld en staat sinds 2017 op de Inventaris Vlaanderen voor immaterieel erfgoed.
Op afbeeldingen herkent u Godelieve aan de kroon en de doek om haar hals. Vaak is zij te zien bij een put, soms met een kraai op de rand, naar de legende van de kraaien die zij van het land moest verjagen. Een vijftiende-eeuws veelluik uit Brugge met taferelen uit haar leven bevindt zich in het Metropolitan Museum of Art in New York.
Godelieve is de patrones van Gistel en wordt aangeroepen bij moeilijkheden in huwelijk en gezin. Vooral in juli komen bedevaarders naar de stad. In de Godelieve-collectie vindt u een beeld van deze heilige in Franse steen.
Jej wspomnienie przypada 6 lipca, według tradycji w dniu jej śmierci. W pierwszą niedzielę po 5 lipca przez Gistel przechodzi procesja, w której ponad tysiąc wolontariuszy przedstawia jej życie. Wzmiankę o procesji znamy już z 1459 roku, a od 2017 roku figuruje ona we flamandzkim wykazie niematerialnego dziedzictwa.
Na wizerunkach poznasz Godelewę po koronie i chuście na szyi. Często ukazywana jest przy studni, czasem z wroną na jej krawędzi, co nawiązuje do legendy o wronach, które musiała odpędzać od pól. Piętnastowieczny poliptyk z Brugii ze scenami z jej życia znajduje się w Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku.
Godelewa jest patronką Gistel i wzywa się ją w trudnościach małżeńskich i rodzinnych. Zwłaszcza w lipcu do miasta przybywają pielgrzymi. W kolekcji świętej Godelewy znajdziesz figurę tej świętej z francuskiego kamienia.
Ihr Gedenktag ist der 6. Juli, der Überlieferung nach ihr Todestag. Am ersten Sonntag nach dem 5. Juli zieht die Godeleva-Prozession durch Gistel, in der mehr als tausend Freiwillige ihr Leben darstellen. Die Prozession ist schon 1459 bezeugt und steht seit 2017 im flämischen Verzeichnis des immateriellen Kulturerbes.
Auf Darstellungen erkennen Sie Godeleva an der Krone und dem Tuch um ihren Hals. Oft ist sie an einem Brunnen zu sehen, manchmal mit einer Krähe auf dem Rand, nach der Legende von den Krähen, die sie von den Feldern vertreiben musste. Ein Brügger Flügelaltar aus dem 15. Jahrhundert mit Szenen aus ihrem Leben befindet sich im Metropolitan Museum of Art in New York.
Godeleva ist die Schutzpatronin von Gistel und wird bei Schwierigkeiten in Ehe und Familie angerufen. Vor allem im Juli kommen Pilger in die Stadt. In der Godeleva-Kollektion finden Sie eine Figur dieser Heiligen aus französischem Stein.
Sa fête est le 6 juillet, jour de sa mort selon la tradition. Le premier dimanche après le 5 juillet, la procession de Godelieve parcourt Gistel et plus de mille bénévoles y représentent sa vie. La procession est attestée dès 1459 et figure depuis 2017 à l'inventaire flamand du patrimoine immatériel.
Sur les images, on reconnaît Godelieve à sa couronne et au linge noué autour de son cou. Elle apparaît souvent près d'un puits, parfois avec une corneille sur la margelle, d'après la légende des corneilles qu'elle devait chasser des champs. Un polyptyque brugeois du XVe siècle, avec des scènes de sa vie, se trouve au Metropolitan Museum of Art de New York.
Godelieve est la patronne de Gistel et on l'invoque dans les difficultés du couple et de la famille. Les pèlerins viennent surtout en juillet. La collection de sainte Godelieve propose une statue de cette sainte en pierre de France.
La sua festa è il 6 luglio, giorno della morte secondo la tradizione. La prima domenica dopo il 5 luglio la processione di Godelieve attraversa Gistel e più di mille volontari ne rappresentano la vita. La processione è attestata già nel 1459 e dal 2017 è iscritta nell'inventario fiammingo del patrimonio immateriale.
Nelle immagini riconoscete Godelieve dalla corona e dal panno intorno al collo. Spesso è raffigurata presso un pozzo, talvolta con una cornacchia sul bordo, secondo la leggenda delle cornacchie che doveva scacciare dai campi. Un polittico di Bruges del Quattrocento con scene della sua vita si trova al Metropolitan Museum of Art di New York.
Godelieve è la patrona di Gistel e viene invocata nelle difficoltà del matrimonio e della famiglia. I pellegrini arrivano soprattutto a luglio. Nella collezione di santa Godelieve trovate una statua di questa santa in pietra francese.
Su fiesta es el 6 de julio, día de su muerte según la tradición. El primer domingo después del 5 de julio, la procesión de Godelieve recorre Gistel y más de mil voluntarios representan su vida. La procesión está documentada ya en 1459 y desde 2017 figura en el inventario flamenco del patrimonio inmaterial.
En las imágenes reconocerá a Godelieve por la corona y el paño alrededor del cuello. A menudo aparece junto a un pozo, a veces con una corneja en el brocal, según la leyenda de las cornejas que debía ahuyentar de los campos. Un políptico de Brujas del siglo XV con escenas de su vida se encuentra en el Metropolitan Museum of Art de Nueva York.
Godelieve es la patrona de Gistel y se la invoca en las dificultades del matrimonio y de la familia. Los peregrinos acuden sobre todo en julio. En la colección de santa Godelieve encontrará una imagen de esta santa en piedra francesa.
