NevigesNevigesNevigesNevigesNevigesNeviges

De bedevaart naar Neviges gaat terug op de franciscaan Antonius Schirley uit Dorsten. Volgens de overlevering hoorde hij in 1680 de oproep het genadebeeld naar de Hardenberg te brengen, waar het vereerd wilde worden. Op 25 oktober 1681 werd het kleine beeld van de Onbevlekte Ontvangenis vanuit Dorsten naar Neviges overgebracht.

Keurvorst Johann Wilhelm II en Maria Anna Josepha van Oostenrijk stichtten in 1682 een kapel op de heuvel. De Keulse vicaris-generaal Johann Heinrich von Anethan keurde de bedevaart in 1688 officieel goed. Paus Clemens XII verbond er later een volle aflaat aan voor wie naar Hardenberg pelgrimeerde.

De kloosterkerk St. Mariä Empfängnis, voltooid in 1728, deed tot 1968 dienst als bedevaartskerk. Zij telde slechts 167 zitplaatsen, terwijl op bedevaartszondagen tot tienduizend pelgrims kwamen en er tot veertig missen op één dag werden gelezen. Een ruimer godshuis was onvermijdelijk geworden.

Kardinaal Joseph Frings liet een tweede prijsvraag uitschrijven, waaraan vijftien architecten deelnamen. Gottfried Böhm won die met een ontwerp dat in wezen vanuit de binnenruimte was gedacht. Op 11 oktober 1965 begon de sloop van de oude bebouwing; op 17 juli 1966 werd de eerste steen gelegd, met daarin een steen uit Lourdes.

De bouw duurde van 1966 tot 1968. Hulpbisschop Vitus Chang SVD wijdde de kerk op 22 mei 1968; het altaar werd een dag later gewijd, op Hemelvaartsdag. De vrijstaande klokkentoren van veertig meter die het oorspronkelijke plan voorzag, is nooit gebouwd. Het pelgrimshuis naast de kerk kwam in 1970 gereed, eveneens naar ontwerp van Böhm.

In januari 2020 beëindigden de franciscanen hun ruim driehonderd jaar durende zorg voor de bedevaart. Sinds september 2020 draagt de Gemeinschaft Sankt Martin de pastorale verantwoordelijkheid, aanvankelijk met drie priesters, vanaf 2022 met vier.

Początki pielgrzymowania do Neviges wiążą się z franciszkaninem Antoniusem Schirleyem z Dorsten. Według tradycji usłyszał on w 1680 roku wezwanie, by przenieść łaskami słynącą figurę na wzgórze Hardenberg, gdzie miała odbierać cześć. 25 października 1681 roku niewielką figurę Niepokalanego Poczęcia przeniesiono z Dorsten do Neviges.

Elektor Jan Wilhelm II i Maria Anna Józefa Austriaczka ufundowali w 1682 roku kaplicę na wzgórzu. Wikariusz generalny Kolonii Johann Heinrich von Anethan zatwierdził pielgrzymkę oficjalnie w 1688 roku. Papież Klemens XII związał z nią później odpust zupełny dla wszystkich pielgrzymujących na Hardenberg.

Kościół klasztorny St. Mariä Empfängnis, ukończony w 1728 roku, pełnił funkcję kościoła pielgrzymkowego aż do 1968 roku. Miał zaledwie 167 miejsc siedzących, podczas gdy w niedziele pielgrzymkowe przybywało nawet dziesięć tysięcy wiernych, a jednego dnia odprawiano do czterdziestu mszy. Obszerniejsza świątynia stała się nieunikniona.

Kardynał Joseph Frings polecił ogłosić drugi konkurs, w którym wzięło udział piętnastu architektów. Wygrał go Gottfried Böhm projektem pomyślanym w istocie od wnętrza. 11 października 1965 roku rozpoczęto rozbiórkę starej zabudowy, a 17 lipca 1966 roku położono kamień węgielny, w którym umieszczono kamień z Lourdes.

Budowa trwała od 1966 do 1968 roku. Biskup pomocniczy Vitus Chang SVD poświęcił kościół 22 maja 1968 roku; ołtarz konsekrowano dzień później, w uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego. Wolno stojąca czterdziestometrowa dzwonnica, przewidziana w pierwotnym planie, nigdy nie powstała. Dom pielgrzyma obok kościoła ukończono w 1970 roku, również według projektu Böhma.

W styczniu 2020 roku franciszkanie zakończyli trwającą ponad trzysta lat opiekę nad sanktuarium. Od września 2020 roku odpowiedzialność duszpasterską sprawuje Gemeinschaft Sankt Martin, początkowo z trzema kapłanami, a od 2022 roku z czterema.

Die Wallfahrt nach Neviges geht auf den Franziskaner Antonius Schirley aus Dorsten zurück. Der Überlieferung nach vernahm er 1680 die Aufforderung, das Gnadenbild auf den Hardenberg zu bringen, wo es verehrt werden wolle. Am 25. Oktober 1681 wurde das kleine Bild der Unbefleckten Empfängnis von Dorsten nach Neviges überführt.

Kurfürst Johann Wilhelm II. und Maria Anna Josepha von Österreich stifteten 1682 eine Kapelle auf dem Hügel. Der Kölner Generalvikar Johann Heinrich von Anethan genehmigte die Wallfahrt 1688 offiziell. Papst Klemens XII. verband später einen vollkommenen Ablass mit ihr für alle, die zum Hardenberg pilgerten.

Die 1728 vollendete Klosterkirche St. Mariä Empfängnis diente bis 1968 als Wallfahrtskirche. Sie zählte nur 167 Sitzplätze, während an Wallfahrtssonntagen bis zu zehntausend Pilger kamen und an einem einzigen Tag bis zu vierzig Messen gelesen wurden. Ein größeres Gotteshaus war unausweichlich geworden.

Kardinal Joseph Frings ließ einen zweiten Wettbewerb ausschreiben, an dem fünfzehn Architekten teilnahmen. Gottfried Böhm gewann ihn mit einem Entwurf, der im Kern vom Innenraum her gedacht war. Am 11. Oktober 1965 begann der Abriss der alten Bebauung; am 17. Juli 1966 wurde der Grundstein gelegt, in dem ein Stein aus Lourdes eingeschlossen war.

Der Bau dauerte von 1966 bis 1968. Weihbischof Vitus Chang SVD weihte die Kirche am 22. Mai 1968; der Altar wurde einen Tag später geweiht, an Christi Himmelfahrt. Der freistehende Glockenturm von vierzig Metern, den die ursprüngliche Planung vorsah, wurde nie gebaut. Das Pilgerhaus neben der Kirche war 1970 fertig, ebenfalls nach einem Entwurf Böhms.

Im Januar 2020 beendeten die Franziskaner ihre mehr als dreihundert Jahre währende Sorge für die Wallfahrt. Seit September 2020 trägt die Gemeinschaft Sankt Martin die pastorale Verantwortung, anfangs mit drei Priestern, ab 2022 mit vieren.

Le pèlerinage de Neviges remonte au franciscain Antonius Schirley, de Dorsten. Selon la tradition, il entendit en 1680 l'appel à porter la statue miraculeuse sur le Hardenberg, où elle voulait être vénérée. Le 25 octobre 1681, la petite statue de l'Immaculée Conception fut transférée de Dorsten à Neviges.

Le prince-électeur Jean-Guillaume II et Marie-Anne-Josèphe d'Autriche fondèrent en 1682 une chapelle sur la colline. Le vicaire général de Cologne, Johann Heinrich von Anethan, approuva officiellement le pèlerinage en 1688. Le pape Clément XII y attacha plus tard une indulgence plénière pour quiconque se rendait en pèlerinage au Hardenberg.

L'église conventuelle St. Mariä Empfängnis, achevée en 1728, servit d'église de pèlerinage jusqu'en 1968. Elle ne comptait que 167 places assises, alors que les dimanches de pèlerinage attiraient jusqu'à dix mille fidèles et que l'on y célébrait jusqu'à quarante messes en un seul jour. Une maison de Dieu plus vaste était devenue inévitable.

Le cardinal Joseph Frings fit lancer un second concours, auquel participèrent quinze architectes. Gottfried Böhm l'emporta avec un projet pensé pour l'essentiel à partir de l'espace intérieur. Le 11 octobre 1965 commença la démolition des anciens bâtiments ; le 17 juillet 1966, la première pierre fut posée, contenant une pierre venue de Lourdes.

La construction dura de 1966 à 1968. L'évêque auxiliaire Vitus Chang SVD consacra l'église le 22 mai 1968 ; l'autel fut consacré le lendemain, jour de l'Ascension. Le clocher isolé de quarante mètres que prévoyait le projet initial n'a jamais été bâti. La maison des pèlerins, voisine de l'église, fut achevée en 1970, elle aussi sur des plans de Böhm.

En janvier 2020, les franciscains mirent fin à plus de trois siècles de service auprès du pèlerinage. Depuis septembre 2020, la Gemeinschaft Sankt Martin en assume la charge pastorale, d'abord avec trois prêtres, puis quatre à partir de 2022.

Il pellegrinaggio di Neviges risale al francescano Antonius Schirley di Dorsten. Secondo la tradizione, nel 1680 egli udì l'invito a portare la statua miracolosa sull'Hardenberg, dove essa desiderava essere venerata. Il 25 ottobre 1681 la piccola immagine dell'Immacolata Concezione fu trasferita da Dorsten a Neviges.

Il principe elettore Giovanni Guglielmo II e Maria Anna Giuseppa d'Austria fondarono nel 1682 una cappella sulla collina. Il vicario generale di Colonia Johann Heinrich von Anethan approvò ufficialmente il pellegrinaggio nel 1688. Papa Clemente XII vi legò più tardi un'indulgenza plenaria per chi si recasse in pellegrinaggio all'Hardenberg.

La chiesa conventuale di St. Mariä Empfängnis, ultimata nel 1728, servì da santuario fino al 1968. Contava appena 167 posti a sedere, mentre nelle domeniche di pellegrinaggio arrivavano fino a diecimila fedeli e in un solo giorno si celebravano fino a quaranta messe. Un edificio più ampio era divenuto inevitabile.

Il cardinale Joseph Frings fece bandire un secondo concorso, al quale parteciparono quindici architetti. Lo vinse Gottfried Böhm con un progetto pensato essenzialmente a partire dallo spazio interno. L'11 ottobre 1965 cominciò la demolizione degli edifici preesistenti; il 17 luglio 1966 fu posata la prima pietra, che racchiude una pietra proveniente da Lourdes.

I lavori durarono dal 1966 al 1968. Il vescovo ausiliare Vitus Chang SVD consacrò la chiesa il 22 maggio 1968; l'altare fu consacrato il giorno seguente, nella festa dell'Ascensione. Il campanile isolato di quaranta metri previsto dal progetto originario non fu mai realizzato. La casa del pellegrino accanto alla chiesa fu ultimata nel 1970, anch'essa su progetto di Böhm.

Nel gennaio 2020 i francescani hanno concluso la loro cura del santuario, durata oltre trecento anni. Dal settembre 2020 la responsabilità pastorale è affidata alla Gemeinschaft Sankt Martin, dapprima con tre sacerdoti e dal 2022 con quattro.

La peregrinación a Neviges se remonta al franciscano Antonius Schirley, de Dorsten. Según la tradición, en 1680 oyó la llamada de llevar la imagen milagrosa al Hardenberg, donde deseaba ser venerada. El 25 de octubre de 1681 la pequeña talla de la Inmaculada Concepción fue trasladada de Dorsten a Neviges.

El príncipe elector Juan Guillermo II y María Ana Josefa de Austria fundaron en 1682 una capilla en la colina. El vicario general de Colonia, Johann Heinrich von Anethan, aprobó oficialmente la peregrinación en 1688. El papa Clemente XII le concedió más tarde una indulgencia plenaria a quien peregrinara al Hardenberg.

La iglesia conventual de St. Mariä Empfängnis, terminada en 1728, sirvió de templo de peregrinación hasta 1968. Contaba con solo 167 asientos, mientras que los domingos de romería llegaban hasta diez mil peregrinos y se llegaban a celebrar cuarenta misas en un solo día. Un templo más amplio se había vuelto inevitable.

El cardenal Joseph Frings hizo convocar un segundo concurso, en el que participaron quince arquitectos. Lo ganó Gottfried Böhm con un proyecto concebido esencialmente desde el espacio interior. El 11 de octubre de 1965 comenzó el derribo de las construcciones antiguas; el 17 de julio de 1966 se colocó la primera piedra, que contenía una piedra de Lourdes.

Las obras duraron de 1966 a 1968. El obispo auxiliar Vitus Chang SVD consagró la iglesia el 22 de mayo de 1968; el altar se consagró al día siguiente, fiesta de la Ascensión. El campanario exento de cuarenta metros que preveía el proyecto original nunca llegó a construirse. La casa de peregrinos contigua a la iglesia se terminó en 1970, también según planos de Böhm.

En enero de 2020 los franciscanos pusieron fin a más de trescientos años de cuidado de la peregrinación. Desde septiembre de 2020 la responsabilidad pastoral corresponde a la Gemeinschaft Sankt Martin, al principio con tres sacerdotes y, a partir de 2022, con cuatro.

In het middelpunt staat een klein genadebeeld van de Onbevlekte Ontvangenis, dat uit het midden van de zeventiende eeuw dateert en sinds 1681 in Neviges wordt vereerd. Het kwam uit het franciscanenklooster van Dorsten, waar het al eerder verering genoot. De franciscanen brachten daarmee een van hun eigen kernthema's mee, want juist zij verdedigden eeuwenlang de leer van Maria's onbevlekte ontvangenis.

Het beeld is opgesteld in een messing monstrans, gemonteerd op een bijna vier meter hoge zuil van peperinosteen met gebeeldhouwd loofwerk. Elmar Hillebrand ontwierp deze opstelling, waarin Maria tweemaal verschijnt: als Onbevlekte in het genadebeeld zelf en daarboven als moeder van Christus. Achter het loofwerk gaat een kruis schuil waarvan drie uiteinden zichtbaar blijven; aan de achterzijde van de zuil is de gekruisigde Christus afgebeeld.

In februari 2016 werd het genadebeeld gestolen. Nog diezelfde week werd het bij de kloosterpoort teruggevonden; daders en motief zijn onbekend gebleven.

W centrum czci stoi niewielka łaskami słynąca figura Niepokalanego Poczęcia, pochodząca z połowy siedemnastego wieku i czczona w Neviges od 1681 roku. Przybyła z klasztoru franciszkanów w Dorsten, gdzie odbierała cześć już wcześniej. Franciszkanie przynieśli w ten sposób jeden ze swoich własnych, kluczowych tematów, to właśnie oni bowiem przez stulecia bronili nauki o niepokalanym poczęciu Maryi.

Figurę umieszczono w mosiężnej monstrancji, osadzonej na blisko czterometrowej kolumnie z peperynu z rzeźbioną dekoracją roślinną. Oprawę tę zaprojektował Elmar Hillebrand; Maryja pojawia się w niej dwukrotnie: jako Niepokalana w samej figurze i ponad nią jako Matka Chrystusa. Za listowiem kryje się krzyż, którego trzy końce pozostają widoczne, a na tylnej stronie kolumny przedstawiono ukrzyżowanego Chrystusa.

W lutym 2016 roku figurę skradziono. Jeszcze w tym samym tygodniu odnaleziono ją przy bramie klasztornej; sprawcy i motyw pozostali nieznani.

Im Mittelpunkt steht ein kleines Gnadenbild der Unbefleckten Empfängnis, das aus der Mitte des siebzehnten Jahrhunderts stammt und seit 1681 in Neviges verehrt wird. Es kam aus dem Franziskanerkloster von Dorsten, wo es schon zuvor Verehrung genoss. Damit brachten die Franziskaner eines ihrer eigenen Kernthemen mit, denn gerade sie verteidigten jahrhundertelang die Lehre von der unbefleckten Empfängnis Mariens.

Das Bild ist in einer Monstranz aus Messing gefasst, die auf einer fast vier Meter hohen Säule aus Peperinstein mit geschnitztem Blattwerk montiert ist. Elmar Hillebrand entwarf diese Aufstellung, in der Maria zweimal erscheint: als Unbefleckte im Gnadenbild selbst und darüber als Mutter Christi. Hinter dem Blattwerk verbirgt sich ein Kreuz, von dem drei Enden sichtbar bleiben; auf der Rückseite der Säule ist der gekreuzigte Christus dargestellt.

Im Februar 2016 wurde das Gnadenbild gestohlen. Noch in derselben Woche fand man es an der Klosterpforte wieder; Täter und Motiv sind unbekannt geblieben.

Au centre se trouve une petite statue miraculeuse de l'Immaculée Conception, datant du milieu du XVIIe siècle et vénérée à Neviges depuis 1681. Elle provenait du couvent des franciscains de Dorsten, où elle faisait déjà l'objet d'une dévotion. Les franciscains apportaient ainsi l'un de leurs thèmes de prédilection, car ce sont eux qui, des siècles durant, défendirent la doctrine de l'immaculée conception de Marie.

La statue est présentée dans un ostensoir de laiton, monté sur une colonne de péperin de près de quatre mètres de haut, ornée d'un feuillage sculpté. Elmar Hillebrand conçut cette mise en scène, où Marie apparaît deux fois : comme Immaculée dans la statue miraculeuse elle-même et, au-dessus, comme mère du Christ. Derrière le feuillage se dissimule une croix dont trois extrémités restent visibles ; au revers de la colonne est figuré le Christ crucifié.

En février 2016, la statue miraculeuse fut volée. Elle fut retrouvée la semaine même devant la porte du couvent ; les auteurs et leur mobile sont restés inconnus.

Al centro si trova una piccola statua miracolosa dell'Immacolata Concezione, risalente alla metà del Seicento e venerata a Neviges dal 1681. Proveniva dal convento francescano di Dorsten, dove già godeva di devozione. I francescani portarono con sé uno dei loro temi più cari, poiché furono proprio loro a difendere per secoli la dottrina dell'immacolata concezione di Maria.

L'immagine è collocata in un ostensorio di ottone, montato su una colonna di peperino alta quasi quattro metri con fogliami scolpiti. Elmar Hillebrand ideò questa composizione, nella quale Maria compare due volte: come Immacolata nella statua stessa e, al di sopra, come madre di Cristo. Dietro il fogliame si cela una croce di cui restano visibili tre estremità; sul retro della colonna è raffigurato il Cristo crocifisso.

Nel febbraio 2016 la statua fu rubata. Nella stessa settimana venne ritrovata presso la porta del convento; autori e movente sono rimasti ignoti.

En el centro está una pequeña imagen milagrosa de la Inmaculada Concepción, que data de mediados del siglo XVII y se venera en Neviges desde 1681. Procedía del convento franciscano de Dorsten, donde ya gozaba de culto. Los franciscanos trajeron consigo uno de sus temas más queridos, pues fueron ellos quienes durante siglos defendieron la doctrina de la concepción inmaculada de María.

La imagen está dispuesta en una custodia de latón, montada sobre una columna de peperino de casi cuatro metros de altura, con follaje esculpido. Elmar Hillebrand diseñó esta disposición, en la que María aparece dos veces: como Inmaculada en la propia imagen milagrosa y, por encima, como madre de Cristo. Tras el follaje se oculta una cruz de la que solo asoman tres extremos; en la cara posterior de la columna está representado Cristo crucificado.

En febrero de 2016 la imagen fue robada. Esa misma semana apareció junto a la portería del convento; los autores y el móvil nunca se han conocido.

De Mariendom is geheel in beton opgetrokken en geldt als een hoofdwerk van het brutalisme. Het dak rijst tot vierendertig meter. De buitenmuren reiken tot tweeëntwintig meter en zijn gemiddeld tachtig centimeter dik. Voor de bouw werd ongeveer 7500 kubieke meter beton verwerkt, met gemiddeld tachtig arbeiders tegelijk op de bouwplaats.

Binnen staat u in één grote, gevouwen ruimte voor ongeveer drieduizend mensen. In de wanden zitten ongeveer elfduizend akoestische openingen. Het altaar bestaat uit één blok peperino met een ingesneden netpatroon en staat op het uiteinde van een ellips die vanaf het voorplein naar binnen loopt. Een pijler links van het altaar draagt zowel het dak als het baldakijn.

De gekleurde ramen dragen eigen namen. Het rozenvenster in de Mariakapel laat blauw, groen en rood licht binnen. Het slangenvenster begeleidt de trap naar de crypte en toont de vrouw die de slang vertrapt. Daarnaast zijn er het vlammenvenster en het verlossingsvenster, met een roos op een boom die kruisvorm aanneemt.

In de tabernakelkapel staat een zeven meter hoge achthoekige peperinozuil van Hillebrand. Achter het altaar hangt een kopie van de Russische Kazanskaja-icoon, een geschenk van kardinaal Meisner. Verder ziet u een reliek van de zalige Johannes Duns Scotus (1265-1308) in een bronzen houder, een kopie van de Zwarte Madonna van Częstochowa en een achttiende-eeuwse houten Anna-te-Drieën.

De crypte dient als biechtkapel en werd in 2000 opnieuw ingericht door Gottfried Böhm zelf. Het eerste pijporgel kwam er pas in mei 2010; het instrument was in 1976 door Stockmann uit Werl gebouwd en werd door Seifert uit Kevelaer aangepast.

Mariendom wzniesiono w całości z betonu i uchodzi on za jedno z głównych dzieł brutalizmu. Dach wznosi się na trzydzieści cztery metry. Mury zewnętrzne sięgają dwudziestu dwóch metrów i mają średnio osiemdziesiąt centymetrów grubości. Na budowę zużyto około 7500 metrów sześciennych betonu, a na placu pracowało jednocześnie średnio osiemdziesięciu robotników.

Wewnątrz stają Państwo w jednej wielkiej, pofałdowanej przestrzeni dla około trzech tysięcy osób. W ścianach znajduje się około jedenastu tysięcy otworów akustycznych. Ołtarz to pojedynczy blok peperynu z wyciętym wzorem siatki, ustawiony na krańcu elipsy biegnącej od placu przed kościołem do wnętrza. Filar po lewej stronie ołtarza dźwiga zarówno dach, jak i baldachim.

Barwne okna noszą własne nazwy. Rozeta w kaplicy maryjnej wpuszcza światło niebieskie, zielone i czerwone. Okno wężowe towarzyszy schodom do krypty i ukazuje niewiastę depczącą węża. Są też okno płomieni i okno odkupienia, z różą na drzewie przybierającym kształt krzyża.

W kaplicy tabernakulum stoi siedmiometrowa ośmioboczna kolumna z peperynu autorstwa Hillebranda. Za ołtarzem wisi kopia rosyjskiej ikony Kazańskiej, dar kardynała Meisnera. Zobaczą Państwo ponadto relikwię błogosławionego Jana Dunsa Szkota (1265-1308) w brązowym relikwiarzu, kopię Czarnej Madonny z Częstochowy oraz osiemnastowieczną drewnianą grupę Świętej Anny Samotrzeciej.

Krypta służy jako kaplica spowiedzi i w 2000 roku została na nowo urządzona przez samego Gottfrieda Böhma. Pierwsze organy piszczałkowe pojawiły się dopiero w maju 2010 roku; instrument zbudowała w 1976 roku firma Stockmann z Werl, a przystosowała firma Seifert z Kevelaer.

Der Mariendom ist vollständig in Beton ausgeführt und gilt als Hauptwerk des Brutalismus. Das Dach steigt bis auf vierunddreißig Meter an. Die Außenmauern reichen bis zweiundzwanzig Meter hinauf und sind im Mittel achtzig Zentimeter dick. Für den Bau wurden rund 7500 Kubikmeter Beton verarbeitet, bei durchschnittlich achtzig Arbeitern gleichzeitig auf der Baustelle.

Innen stehen Sie in einem einzigen großen, gefalteten Raum für etwa dreitausend Menschen. In den Wänden sitzen rund elftausend akustische Öffnungen. Der Altar besteht aus einem einzigen Block Peperin mit eingeschnittenem Netzmuster und steht am Ende einer Ellipse, die vom Vorplatz nach innen führt. Ein Pfeiler links des Altars trägt sowohl das Dach als auch den Baldachin.

Die farbigen Fenster tragen eigene Namen. Das Rosenfenster in der Marienkapelle lässt blaues, grünes und rotes Licht herein. Das Schlangenfenster begleitet die Treppe zur Krypta und zeigt die Frau, die die Schlange zertritt. Daneben gibt es das Flammenfenster und das Erlösungsfenster mit einer Rose an einem Baum, der Kreuzesgestalt annimmt.

In der Tabernakelkapelle steht eine sieben Meter hohe achteckige Peperinsäule von Hillebrand. Hinter dem Altar hängt eine Kopie der russischen Kasaner Ikone, ein Geschenk von Kardinal Meisner. Weiter sehen Sie eine Reliquie des seligen Johannes Duns Scotus (1265-1308) in einem bronzenen Behältnis, eine Kopie der Schwarzen Madonna von Tschenstochau und eine hölzerne Anna selbdritt aus dem achtzehnten Jahrhundert.

Die Krypta dient als Beichtkapelle und wurde im Jahr 2000 von Gottfried Böhm selbst neu gestaltet. Die erste Pfeifenorgel kam erst im Mai 2010 hinzu; das Instrument war 1976 von Stockmann aus Werl gebaut worden und wurde von Seifert aus Kevelaer angepasst.

Le Mariendom est entièrement bâti en béton et passe pour une œuvre majeure du brutalisme. Le toit s'élève à trente-quatre mètres. Les murs extérieurs atteignent vingt-deux mètres et font en moyenne quatre-vingts centimètres d'épaisseur. Le chantier a nécessité environ 7500 mètres cubes de béton, avec en moyenne quatre-vingts ouvriers présents en même temps.

À l'intérieur, vous vous tenez dans un unique grand espace plissé, prévu pour environ trois mille personnes. Les parois comptent quelque onze mille ouvertures acoustiques. L'autel est fait d'un seul bloc de péperin gravé d'un motif de résille et se dresse à l'extrémité d'une ellipse qui mène du parvis vers l'intérieur. Un pilier à gauche de l'autel porte à la fois le toit et le baldaquin.

Les vitraux colorés portent chacun un nom. La rosace de la chapelle mariale laisse entrer une lumière bleue, verte et rouge. Le vitrail du serpent accompagne l'escalier menant à la crypte et montre la femme qui écrase le serpent. S'y ajoutent le vitrail des flammes et le vitrail de la rédemption, avec une rose sur un arbre qui prend la forme d'une croix.

Dans la chapelle du tabernacle se dresse une colonne octogonale de péperin de sept mètres de haut, due à Hillebrand. Derrière l'autel est suspendue une copie de l'icône russe de Kazan, don du cardinal Meisner. Vous verrez encore une relique du bienheureux Jean Duns Scot (1265-1308) dans un reliquaire de bronze, une copie de la Vierge noire de Częstochowa et une sainte Anne trinitaire en bois du XVIIIe siècle.

La crypte sert de chapelle des confessions ; elle a été réaménagée en 2000 par Gottfried Böhm lui-même. Le premier orgue à tuyaux n'arriva qu'en mai 2010 ; l'instrument avait été construit en 1976 par Stockmann, de Werl, et fut adapté par Seifert, de Kevelaer.

Il Mariendom è interamente in cemento ed è considerato un'opera capitale del brutalismo. Il tetto si innalza fino a trentaquattro metri. I muri esterni raggiungono i ventidue metri e hanno uno spessore medio di ottanta centimetri. Per la costruzione furono impiegati circa 7500 metri cubi di calcestruzzo, con una media di ottanta operai contemporaneamente in cantiere.

All'interno vi trovate in un unico grande spazio ripiegato, capace di circa tremila persone. Nelle pareti si aprono circa undicimila fori acustici. L'altare è formato da un solo blocco di peperino inciso con un motivo a rete e sorge all'estremità di un'ellisse che dal sagrato penetra nell'edificio. Un pilastro a sinistra dell'altare sostiene sia il tetto sia il baldacchino.

Le vetrate colorate portano nomi propri. Il rosone della cappella mariana lascia entrare luce blu, verde e rossa. La vetrata del serpente accompagna la scala verso la cripta e mostra la donna che schiaccia il serpente. Vi sono poi la vetrata delle fiamme e la vetrata della redenzione, con una rosa su un albero che assume forma di croce.

Nella cappella del tabernacolo si erge una colonna ottagonale di peperino alta sette metri, opera di Hillebrand. Dietro l'altare pende una copia dell'icona russa della Madonna di Kazan', dono del cardinale Meisner. Si vedono inoltre una reliquia del beato Giovanni Duns Scoto (1265-1308) in un contenitore di bronzo, una copia della Madonna Nera di Częstochowa e un gruppo ligneo settecentesco di Sant'Anna Metterza.

La cripta funge da cappella per le confessioni e fu riallestita nel 2000 dallo stesso Gottfried Böhm. Il primo organo a canne arrivò soltanto nel maggio 2010: lo strumento era stato costruito nel 1976 da Stockmann di Werl e fu adattato dalla ditta Seifert di Kevelaer.

La Mariendom está levantada enteramente en hormigón y está considerada una obra capital del brutalismo. La cubierta se eleva hasta los treinta y cuatro metros. Los muros exteriores alcanzan los veintidós metros y tienen un grosor medio de ochenta centímetros. En la construcción se emplearon unos 7500 metros cúbicos de hormigón, con una media de ochenta obreros trabajando a la vez.

Dentro se encuentra usted en un único espacio plegado para unas tres mil personas. En los paramentos hay unas once mil aberturas acústicas. El altar consiste en un solo bloque de peperino con un dibujo reticulado incidido y se sitúa en el extremo de una elipse que arranca de la explanada y penetra en el templo. Un pilar a la izquierda del altar sostiene a la vez la cubierta y el baldaquino.

Las vidrieras de color tienen nombre propio. El rosetón de la capilla de la Virgen deja entrar luz azul, verde y roja. La vidriera de la serpiente acompaña la escalera de la cripta y muestra a la mujer que aplasta la serpiente. Están además la vidriera de las llamas y la de la redención, con una rosa sobre un árbol que adopta forma de cruz.

En la capilla del sagrario se alza una columna octogonal de peperino de siete metros, obra de Hillebrand. Detrás del altar cuelga una copia del icono ruso de Kazán, regalo del cardenal Meisner. Verá además una reliquia del beato Juan Duns Escoto (1265-1308) en un portarreliquias de bronce, una copia de la Virgen Negra de Częstochowa y un grupo de Santa Ana Triple, en madera, del siglo XVIII.

La cripta sirve de capilla penitencial y fue reordenada en 2000 por el propio Gottfried Böhm. El primer órgano de tubos no llegó hasta mayo de 2010; el instrumento lo había construido en 1976 la casa Stockmann de Werl y lo adaptó Seifert, de Kevelaer.

Vereerd wordt in Neviges Maria onder de titel van de Onbevlekte Ontvangenis. Naar dat geheim was ook de oude kloosterkerk genoemd, St. Mariä Empfängnis. De bedevaart draagt van oudsher de naam Hardenberger Wallfahrt, naar de heuvel waarop het heiligdom staat; paus Clemens XII verbond er een volle aflaat aan.

In de oude kerk werden op bedevaartszondagen tot veertig missen gelezen voor de duizenden pelgrims die uit het Rijnland en het Roergebied kwamen. Silezische pelgrims vereerden er bovendien hun eigen Anna-te-Drieën, die na de oorlog met hen meekwam.

Op 23 september 1978 bezocht kardinaal Karol Wojtyła Neviges samen met Duitse en Poolse bisschoppen, drie weken voor zijn verkiezing tot paus. Een gedenkplaat en een schilderij van Clemens Hillebrand herinneren aan dat bezoek. Uit datzelfde jaar stamt de kopie van de Zwarte Madonna van Częstochowa, een geschenk van kardinaal Wyszyński.

Het lekkende betondak werd hersteld met textielbeton, een methode die Peter Böhm samen met de RWTH Aachen ontwikkelde; kardinaal Rainer Woelki zegende het vernieuwde dak op 29 augustus 2021. Sinds 2022 komen met Pinksteren jaarlijks jongeren naar Neviges, en in 2023 werd de Domgarten voor het publiek geopend.

W Neviges czczona jest Maryja pod wezwaniem Niepokalanego Poczęcia. Tej samej tajemnicy poświęcony był również stary kościół klasztorny, St. Mariä Empfängnis. Pielgrzymka od dawna nosi nazwę Hardenberger Wallfahrt, od wzgórza, na którym wznosi się sanktuarium; papież Klemens XII związał z nią odpust zupełny.

W starym kościele w niedziele pielgrzymkowe odprawiano nawet czterdzieści mszy dla tysięcy wiernych przybywających z Nadrenii i Zagłębia Ruhry. Pielgrzymi ze Śląska czcili tu ponadto własną Świętą Annę Samotrzecią, która przywędrowała z nimi po wojnie.

23 września 1978 roku kardynał Karol Wojtyła odwiedził Neviges wraz z biskupami niemieckimi i polskimi, trzy tygodnie przed swoim wyborem na papieża. O tej wizycie przypominają tablica pamiątkowa i obraz Clemensa Hillebranda. Z tego samego roku pochodzi kopia Czarnej Madonny z Częstochowy, dar kardynała Wyszyńskiego.

Przeciekający betonowy dach naprawiono przy użyciu betonu tekstylnego, metody opracowanej przez Petera Böhma wspólnie z RWTH w Akwizgranie; kardynał Rainer Woelki pobłogosławił odnowiony dach 29 sierpnia 2021 roku. Od 2022 roku w Zesłanie Ducha Świętego przybywa do Neviges co roku młodzież, a w 2023 roku otwarto dla publiczności Domgarten.

Verehrt wird in Neviges Maria unter dem Titel der Unbefleckten Empfängnis. Nach diesem Geheimnis war auch die alte Klosterkirche benannt, St. Mariä Empfängnis. Die Wallfahrt trägt seit jeher den Namen Hardenberger Wallfahrt, nach dem Hügel, auf dem das Heiligtum steht; Papst Klemens XII. verband einen vollkommenen Ablass mit ihr.

In der alten Kirche wurden an Wallfahrtssonntagen bis zu vierzig Messen für die Tausenden von Pilgern gelesen, die aus dem Rheinland und dem Ruhrgebiet kamen. Schlesische Pilger verehrten dort überdies ihre eigene Anna selbdritt, die nach dem Krieg mit ihnen gekommen war.

Am 23. September 1978 besuchte Kardinal Karol Wojtyła Neviges gemeinsam mit deutschen und polnischen Bischöfen, drei Wochen vor seiner Wahl zum Papst. Eine Gedenktafel und ein Gemälde von Clemens Hillebrand erinnern an diesen Besuch. Aus demselben Jahr stammt die Kopie der Schwarzen Madonna von Tschenstochau, ein Geschenk von Kardinal Wyszyński.

Das undichte Betondach wurde mit Textilbeton instand gesetzt, einem Verfahren, das Peter Böhm gemeinsam mit der RWTH Aachen entwickelte; Kardinal Rainer Woelki segnete das erneuerte Dach am 29. August 2021. Seit 2022 kommen zu Pfingsten alljährlich Jugendliche nach Neviges, und 2023 wurde der Domgarten für die Öffentlichkeit geöffnet.

À Neviges, on vénère Marie sous le titre de l'Immaculée Conception. C'est à ce mystère qu'était également dédiée l'ancienne église conventuelle, St. Mariä Empfängnis. Le pèlerinage porte de longue date le nom de Hardenberger Wallfahrt, d'après la colline où s'élève le sanctuaire ; le pape Clément XII y attacha une indulgence plénière.

Dans l'ancienne église, on célébrait les dimanches de pèlerinage jusqu'à quarante messes pour les milliers de fidèles venus de Rhénanie et de la Ruhr. Les pèlerins silésiens y vénéraient en outre leur propre sainte Anne trinitaire, qui les avait suivis après la guerre.

Le 23 septembre 1978, le cardinal Karol Wojtyła se rendit à Neviges en compagnie d'évêques allemands et polonais, trois semaines avant son élection au siège de Pierre. Une plaque commémorative et un tableau de Clemens Hillebrand rappellent cette visite. De la même année date la copie de la Vierge noire de Częstochowa, don du cardinal Wyszyński.

La toiture de béton, qui prenait l'eau, a été restaurée à l'aide de béton textile, un procédé mis au point par Peter Böhm avec l'université technique RWTH d'Aix-la-Chapelle ; le cardinal Rainer Woelki a béni le toit rénové le 29 août 2021. Depuis 2022, des jeunes se retrouvent chaque année à Neviges à la Pentecôte, et en 2023 le Domgarten a été ouvert au public.

A Neviges si venera Maria sotto il titolo dell'Immacolata Concezione. A quel mistero era intitolata anche l'antica chiesa conventuale, St. Mariä Empfängnis. Il pellegrinaggio porta da sempre il nome di Hardenberger Wallfahrt, dalla collina su cui sorge il santuario; papa Clemente XII vi legò un'indulgenza plenaria.

Nell'antica chiesa, nelle domeniche di pellegrinaggio, si celebravano fino a quaranta messe per le migliaia di fedeli che giungevano dalla Renania e dalla Ruhr. I pellegrini slesiani vi veneravano inoltre la propria Sant'Anna Metterza, giunta con loro dopo la guerra.

Il 23 settembre 1978 il cardinale Karol Wojtyła visitò Neviges insieme a vescovi tedeschi e polacchi, tre settimane prima della sua elezione al pontificato. Una lapide e un dipinto di Clemens Hillebrand ricordano quella visita. Allo stesso anno risale la copia della Madonna Nera di Częstochowa, dono del cardinale Wyszyński.

Il tetto di cemento, che lasciava passare l'acqua, è stato risanato con calcestruzzo tessile, un metodo messo a punto da Peter Böhm insieme alla RWTH di Aquisgrana; il cardinale Rainer Woelki ha benedetto la copertura rinnovata il 29 agosto 2021. Dal 2022 i giovani si ritrovano ogni anno a Neviges a Pentecoste, e nel 2023 il Domgarten è stato aperto al pubblico.

En Neviges se venera a María bajo la advocación de la Inmaculada Concepción. A ese misterio estaba dedicada también la antigua iglesia conventual, St. Mariä Empfängnis. La peregrinación lleva desde antiguo el nombre de Hardenberger Wallfahrt, por la colina en que se asienta el santuario; el papa Clemente XII le vinculó una indulgencia plenaria.

En la iglesia antigua se llegaban a celebrar cuarenta misas los domingos de romería para los miles de peregrinos que acudían de Renania y de la cuenca del Ruhr. Los peregrinos silesios veneraban allí además su propia Santa Ana Triple, que los acompañó tras la guerra.

El 23 de septiembre de 1978 el cardenal Karol Wojtyła visitó Neviges junto con obispos alemanes y polacos, tres semanas antes de su elección como papa. Una placa conmemorativa y un cuadro de Clemens Hillebrand recuerdan aquella visita. De ese mismo año data la copia de la Virgen Negra de Częstochowa, regalo del cardenal Wyszyński.

La cubierta de hormigón, que tenía goteras, se reparó con hormigón textil, un método que Peter Böhm desarrolló junto con la Universidad Técnica de Aquisgrán; el cardenal Rainer Woelki bendijo el tejado renovado el 29 de agosto de 2021. Desde 2022 los jóvenes acuden cada año a Neviges por Pentecostés, y en 2023 se abrió al público el Domgarten.