TelgteTelgteTelgteTelgteTelgteTelgte

Het genadebeeld van Telgte is ouder dan de bedevaart. Het houten vesperbeeld dateert uit omstreeks 1370 en is sinds 1455 schriftelijk gedocumenteerd. Al in 1466 stond er een beschermend afdak voor het beeld opgesteld.

De plaatselijke overlevering wilde dat het beeld uit de Marienlinde bij de noordelijke stadspoort was gesneden. Modern onderzoek heeft die lezing weerlegd: het beeld is niet uit één stuk gemaakt, maar uit meerdere houtblokken samengesteld.

Pas onder vorstbisschop Christoph Bernhard von Galen werd Telgte een echte bedevaartplaats. In 1651 verordende hij een processie van Münster en Warendorf naar Telgte, en in dat jaar vond ook de eerste bedevaart plaats. In 1654 wees hij Telgte aan als het voornaamste bedevaartsoord van zijn bisdom en liet hij op 1 juni de eerste steen voor een eigen kapel leggen.

De franciscaan Jodokus Lücke begon nog datzelfde jaar met de bouw; Peter Pictorius de Oudere voltooide het werk in 1657. Op 2 juli 1657 werd de kapel gewijd. In 1763 kwam er een koor bij. In 1854 werden dak en lantaarn opnieuw vormgegeven, werd een sacristie gebouwd en maakte het barokke altaar plaats voor een neogotische inrichting.

De negentiende eeuw bracht ook de Osnabrückse bedevaart. Op 26 maart 1852 vroegen burgers van Osnabrück hun hulpbisschop Carl Anton Lüpke toestemming voor een voettocht naar Telgte. Het eerste jaar gingen vijfentwintig pelgrims mee, in 1853 tweehonderd en in 1854 al vijftienhonderd.

Op 3 juli 1904 kroonde kardinaal Anton Fischer het genadebeeld in opdracht van paus Pius X. Precies honderd jaar later, op 3 juli 2004, werd die kroning hernieuwd door kardinaal Gilberto Agustoni en bisschop Reinhard Lettmann.

Łaskami słynąca figura z Telgte jest starsza niż sama pielgrzymka. Drewniana pieta pochodzi z około 1370 roku, a od 1455 roku jest poświadczona w źródłach pisanych. Już w 1466 roku stał przed nią ochronny daszek.

Miejscowa tradycja głosiła, że figurę wyrzeźbiono z Marienlinde, lipy rosnącej przy północnej bramie miasta. Współczesne badania obaliły tę wersję: rzeźba nie została wykonana z jednego kawałka, lecz złożona z kilku bloków drewna.

Prawdziwym miejscem pielgrzymkowym stało się Telgte dopiero za biskupa-księcia Christopha Bernharda von Galen. W 1651 roku zarządził on procesję z Münsteru i Warendorfu do Telgte i w tym samym roku odbyła się pierwsza pielgrzymka. W 1654 roku wyznaczył Telgte na główne sanktuarium swojej diecezji i 1 czerwca kazał położyć kamień węgielny pod osobną kaplicę.

Franciszkanin Jodokus Lücke rozpoczął budowę jeszcze tego samego roku; Peter Pictorius Starszy ukończył dzieło w 1657 roku. 2 lipca 1657 roku kaplicę poświęcono. W 1763 roku dobudowano prezbiterium. W 1854 roku na nowo ukształtowano dach i latarnię, wzniesiono zakrystię, a barokowy ołtarz ustąpił miejsca wyposażeniu neogotyckiemu.

Dziewiętnasty wiek przyniósł także pielgrzymkę z Osnabrück. 26 marca 1852 roku mieszkańcy Osnabrück poprosili swojego biskupa pomocniczego Carla Antona Lüpkego o zgodę na pieszą wędrówkę do Telgte. W pierwszym roku wyruszyło dwudziestu pięciu pielgrzymów, w 1853 roku dwustu, a w 1854 roku już tysiąc pięciuset.

3 lipca 1904 roku kardynał Anton Fischer ukoronował figurę na polecenie papieża Piusa X. Dokładnie sto lat później, 3 lipca 2004 roku, koronację odnowili kardynał Gilberto Agustoni i biskup Reinhard Lettmann.

Das Gnadenbild von Telgte ist älter als die Wallfahrt. Das hölzerne Vesperbild stammt aus der Zeit um 1370 und ist seit 1455 schriftlich bezeugt. Schon 1466 stand ein schützendes Vordach vor dem Bild.

Die örtliche Überlieferung wollte, dass das Bild aus der Marienlinde am nördlichen Stadttor geschnitten worden sei. Die moderne Forschung hat diese Lesart widerlegt: Das Bild ist nicht aus einem Stück gefertigt, sondern aus mehreren Holzblöcken zusammengesetzt.

Erst unter Fürstbischof Christoph Bernhard von Galen wurde Telgte ein echter Wallfahrtsort. 1651 ordnete er eine Prozession von Münster und Warendorf nach Telgte an, und in diesem Jahr fand auch die erste Wallfahrt statt. 1654 bestimmte er Telgte zum wichtigsten Wallfahrtsort seines Bistums und ließ am 1. Juni den Grundstein für eine eigene Kapelle legen.

Der Franziskaner Jodokus Lücke begann noch im selben Jahr mit dem Bau; Peter Pictorius der Ältere vollendete das Werk 1657. Am 2. Juli 1657 wurde die Kapelle geweiht. 1763 kam ein Chor hinzu. 1854 wurden Dach und Laterne neu gestaltet, eine Sakristei gebaut und der barocke Altar durch eine neugotische Ausstattung ersetzt.

Das neunzehnte Jahrhundert brachte auch die Osnabrücker Wallfahrt. Am 26. März 1852 baten Bürger aus Osnabrück ihren Weihbischof Carl Anton Lüpke um die Erlaubnis für eine Fußwallfahrt nach Telgte. Im ersten Jahr gingen fünfundzwanzig Pilger mit, 1853 waren es zweihundert und 1854 bereits fünfzehnhundert.

Am 3. Juli 1904 krönte Kardinal Anton Fischer das Gnadenbild im Auftrag von Papst Pius X. Genau hundert Jahre später, am 3. Juli 2004, wurde diese Krönung von Kardinal Gilberto Agustoni und Bischof Reinhard Lettmann erneuert.

La statue miraculeuse de Telgte est plus ancienne que le pèlerinage. Cette Vierge de pitié en bois date des environs de 1370 et est attestée par écrit depuis 1455. Dès 1466, un auvent protecteur était dressé devant elle.

La tradition locale voulait que la statue eût été taillée dans le Marienlinde, le tilleul qui se dressait près de la porte nord de la ville. La recherche moderne a réfuté cette version : la statue n'est pas faite d'une seule pièce, mais assemblée à partir de plusieurs blocs de bois.

C'est seulement sous le prince-évêque Christoph Bernhard von Galen que Telgte devint un véritable lieu de pèlerinage. En 1651, il ordonna une procession de Münster et de Warendorf vers Telgte, et c'est cette année-là qu'eut lieu le premier pèlerinage. En 1654, il désigna Telgte comme le principal lieu de pèlerinage de son diocèse et fit poser le 1er juin la première pierre d'une chapelle propre.

Le franciscain Jodokus Lücke entreprit la construction la même année ; Peter Pictorius l'Ancien acheva l'ouvrage en 1657. La chapelle fut consacrée le 2 juillet 1657. En 1763 s'y ajouta un chœur. En 1854, le toit et le lanternon reçurent une nouvelle forme, une sacristie fut bâtie et l'autel baroque céda la place à un aménagement néogothique.

Le XIXe siècle apporta aussi le pèlerinage d'Osnabrück. Le 26 mars 1852, des habitants d'Osnabrück demandèrent à leur évêque auxiliaire Carl Anton Lüpke l'autorisation de se rendre à pied à Telgte. La première année, vingt-cinq pèlerins prirent la route, deux cents en 1853 et déjà quinze cents en 1854.

Le 3 juillet 1904, le cardinal Anton Fischer couronna la statue miraculeuse sur l'ordre du pape Pie X. Cent ans jour pour jour plus tard, le 3 juillet 2004, ce couronnement fut renouvelé par le cardinal Gilberto Agustoni et l'évêque Reinhard Lettmann.

La statua miracolosa di Telgte è più antica del pellegrinaggio. La pietà lignea risale al 1370 circa ed è documentata per iscritto dal 1455. Già nel 1466 davanti all'immagine era stata eretta una tettoia di protezione.

La tradizione locale voleva che la statua fosse stata ricavata dal tiglio mariano, il Marienlinde, presso la porta settentrionale della città. Gli studi moderni hanno smentito questa versione: l'opera non è scolpita in un solo pezzo, ma composta da più blocchi di legno.

Solo sotto il principe vescovo Christoph Bernhard von Galen Telgte divenne un vero santuario. Nel 1651 egli dispose una processione da Münster e Warendorf a Telgte, e in quell'anno ebbe luogo il primo pellegrinaggio. Nel 1654 designò Telgte come principale luogo di pellegrinaggio della sua diocesi e il 1º giugno fece posare la prima pietra di una cappella apposita.

Il francescano Jodokus Lücke avviò i lavori nello stesso anno; Peter Pictorius il Vecchio li portò a termine nel 1657. Il 2 luglio 1657 la cappella fu consacrata. Nel 1763 vi fu aggiunto un coro. Nel 1854 il tetto e la lanterna ricevettero una nuova forma, fu costruita una sacrestia e l'altare barocco lasciò il posto a un arredo neogotico.

L'Ottocento portò anche il pellegrinaggio di Osnabrück. Il 26 marzo 1852 alcuni cittadini di Osnabrück chiesero al loro vescovo ausiliare Carl Anton Lüpke il permesso di compiere un cammino a piedi verso Telgte. Il primo anno partirono venticinque pellegrini, nel 1853 duecento e nel 1854 già millecinquecento.

Il 3 luglio 1904 il cardinale Anton Fischer incoronò la statua per incarico di papa Pio X. Esattamente cent'anni dopo, il 3 luglio 2004, l'incoronazione fu rinnovata dal cardinale Gilberto Agustoni e dal vescovo Reinhard Lettmann.

La imagen milagrosa de Telgte es más antigua que la peregrinación. La talla de vísperas, en madera, data de hacia 1370 y está documentada por escrito desde 1455. Ya en 1466 había ante ella un tejadillo que la protegía.

La tradición local quería que la imagen se hubiera tallado del Marienlinde, el tilo que se alzaba junto a la puerta norte de la villa. La investigación moderna ha refutado esa versión: la talla no se hizo de una sola pieza, sino que está compuesta de varios bloques de madera.

Telgte no se convirtió en verdadero lugar de peregrinación hasta el príncipe obispo Christoph Bernhard von Galen. En 1651 dispuso una procesión de Münster y Warendorf a Telgte, y ese mismo año tuvo lugar la primera romería. En 1654 designó a Telgte principal lugar de peregrinación de su diócesis e hizo colocar el 1 de junio la primera piedra de una capilla propia.

El franciscano Jodokus Lücke inició las obras aquel mismo año; Peter Pictorius el Viejo las concluyó en 1657. El 2 de julio de 1657 se consagró la capilla. En 1763 se le añadió un coro. En 1854 se rediseñaron la cubierta y la linterna, se construyó una sacristía y el altar barroco dejó paso a un ajuar neogótico.

El siglo XIX trajo también la peregrinación de Osnabrück. El 26 de marzo de 1852 varios vecinos de Osnabrück pidieron a su obispo auxiliar, Carl Anton Lüpke, permiso para hacer a pie el camino hasta Telgte. El primer año fueron veinticinco peregrinos; en 1853, doscientos, y en 1854 ya mil quinientos.

El 3 de julio de 1904 el cardenal Anton Fischer coronó la imagen milagrosa por encargo del papa Pío X. Exactamente cien años más tarde, el 3 de julio de 2004, esa coronación fue renovada por el cardenal Gilberto Agustoni y el obispo Reinhard Lettmann.

Vereerd wordt de Schmerzhafte Mutter von Telgte, de Smartelijke Moeder: een piëta die Maria toont met het lichaam van haar gestorven Zoon op de schoot. Het beeld dateert uit omstreeks 1370 en geldt als een van de oudste vesperbeelden van Westfalen. Sinds 1455 is het in geschreven bronnen te volgen.

Over het materiaal lopen de bronnen uiteen. De ene spreekt van populierenhout, de andere van lindenhout. Zeker is dat het beeld niet uit één stuk is gesneden, zoals de legende over de Marienlinde wil, maar uit meerdere blokken is opgebouwd.

Sinds de kroning van 1904 draagt het beeld een kroon; in de jaren vijftig werd die boven het beeld geplaatst. Bisschop Clemens August von Galen kwam vaak naar Telgte om voor dit beeld te bidden; een gedenkplaat bij de naastgelegen Sint-Clemenskerk herinnert aan zijn bedevaarten, en bij het genadebeeld wordt een reliek van hem bewaard.

Czczona jest tu Schmerzhafte Mutter von Telgte, Matka Boża Bolesna: pieta ukazująca Maryję z ciałem zmarłego Syna na kolanach. Rzeźba pochodzi z około 1370 roku i uchodzi za jedną z najstarszych piet w Westfalii. Od 1455 roku można ją śledzić w źródłach pisanych.

Co do materiału źródła nie są zgodne. Jedne mówią o drewnie topolowym, inne o lipowym. Pewne jest, że figura nie została wycięta z jednego kawałka, jak chce legenda o Marienlinde, lecz złożona z kilku bloków.

Od koronacji w 1904 roku figura nosi koronę; w latach pięćdziesiątych umieszczono ją ponad rzeźbą. Biskup Clemens August von Galen często przybywał do Telgte, aby modlić się przed tą figurą; o jego pielgrzymkach przypomina tablica przy sąsiednim kościele św. Klemensa, a przy łaskami słynącej figurze przechowywana jest jego relikwia.

Verehrt wird die Schmerzhafte Mutter von Telgte: eine Pietà, die Maria mit dem Leichnam ihres gestorbenen Sohnes im Schoß zeigt. Das Bild stammt aus der Zeit um 1370 und gilt als eines der ältesten Vesperbilder Westfalens. Seit 1455 lässt es sich in schriftlichen Quellen verfolgen.

Über das Material gehen die Quellen auseinander. Die eine spricht von Pappelholz, die andere von Lindenholz. Sicher ist, dass das Bild nicht aus einem Stück geschnitzt wurde, wie es die Legende von der Marienlinde will, sondern aus mehreren Blöcken aufgebaut ist.

Seit der Krönung von 1904 trägt das Bild eine Krone; in den fünfziger Jahren wurde sie über dem Bild angebracht. Bischof Clemens August von Galen kam oft nach Telgte, um vor diesem Bild zu beten; eine Gedenktafel an der benachbarten St.-Clemens-Kirche erinnert an seine Wallfahrten, und beim Gnadenbild wird eine Reliquie von ihm aufbewahrt.

On vénère ici la Schmerzhafte Mutter von Telgte, la Mère des douleurs : une piété montrant Marie tenant sur ses genoux le corps de son Fils mort. La statue date des environs de 1370 et passe pour l'une des plus anciennes Vierges de pitié de Westphalie. Depuis 1455, on peut en suivre la trace dans les sources écrites.

Sur le matériau, les sources divergent. Les unes parlent de bois de peuplier, les autres de bois de tilleul. Ce qui est sûr, c'est que la statue n'a pas été taillée d'une seule pièce, comme le veut la légende du Marienlinde, mais assemblée à partir de plusieurs blocs.

Depuis le couronnement de 1904, la statue porte une couronne ; dans les années cinquante, celle-ci fut placée au-dessus d'elle. L'évêque Clemens August von Galen venait souvent prier devant cette image à Telgte ; une plaque commémorative près de l'église Saint-Clément voisine rappelle ses pèlerinages, et une relique de lui est conservée auprès de la statue miraculeuse.

Si venera la Schmerzhafte Mutter von Telgte, la Madre Addolorata: una pietà che mostra Maria con in grembo il corpo del Figlio morto. L'opera risale al 1370 circa ed è considerata una delle più antiche pietà della Vestfalia. Dal 1455 se ne può seguire la storia nelle fonti scritte.

Sul materiale le fonti divergono. Alcune parlano di legno di pioppo, altre di legno di tiglio. È certo che la statua non è scolpita in un unico pezzo, come vorrebbe la leggenda del Marienlinde, ma composta da più blocchi.

Dall'incoronazione del 1904 l'immagine porta una corona, collocata negli anni Cinquanta al di sopra della statua. Il vescovo Clemens August von Galen veniva spesso a Telgte per pregare davanti a questa immagine; una lapide presso l'attigua chiesa di San Clemente ricorda i suoi pellegrinaggi, e accanto alla statua si conserva una sua reliquia.

Se venera a la Schmerzhafte Mutter von Telgte, la Madre Dolorosa: una piedad que muestra a María con el cuerpo de su Hijo muerto en el regazo. La imagen data de hacia 1370 y pasa por ser una de las tallas de vísperas más antiguas de Westfalia. Desde 1455 puede seguirse su rastro en las fuentes escritas.

Sobre el material las fuentes discrepan. Unas hablan de madera de álamo, otras de tilo. Lo cierto es que la imagen no se talló de una sola pieza, como pretende la leyenda del Marienlinde, sino que está compuesta de varios bloques.

Desde la coronación de 1904 la imagen lleva corona; en los años cincuenta esta se colocó por encima de la talla. El obispo Clemens August von Galen acudía a menudo a Telgte para orar ante esta imagen; una placa conmemorativa junto a la vecina iglesia de San Clemente recuerda sus romerías, y junto a la imagen milagrosa se conserva una reliquia suya.

De bedevaartskapel is een barokke centraalbouw uit de jaren 1654 tot 1657, overdekt door een koepel. Op de hoeken staan vrijstaande korinthische zuilen. Over de plattegrond verschillen de bronnen: doorgaans wordt de kapel als achthoekig beschreven, maar de Duitse Wikipedia noemt haar een zeshoekige bouw.

Boven de koepel verrijst een lantaarn, die bij de verbouwing van 1854 haar huidige vorm kreeg. De kapel is een beschermd monument en hoort bij de parochie Sint-Maria.

Binnen is het genadebeeld het onbetwiste middelpunt. Het staat op een houten zuil waarin een reliek van bisschop Clemens August von Galen is ingelaten. Daaromheen hangen zilveren lampen en talrijke votiefgeschenken, getuigenissen van eeuwen gebedsverhoring.

De inrichting is meermalen gewijzigd. In 1854 kreeg de kapel een neogotisch interieur, in 1954 werden de wanden wit geschilderd en kwam er een sober altaar in de stijl van die jaren; na het Tweede Vaticaans Concilie werd dat altaar naar het volk gekeerd. In 1959 volgde opnieuw een ingrijpende herinrichting en in 2004 werd een houten tafelaltaar geplaatst. Het koor uit 1763 en de sacristie uit 1854 completeren het gebouw.

Vlak naast de kapel staat de propsteikerk Sint-Clemens, een gotische hallenkerk die tussen 1522 en 1558 werd gebouwd, dicht bij de oever van de Eems. Beide gebouwen vormen samen het hart van de oude binnenstad, waar pelgrims en bezoekers elkaar sinds eeuwen treffen.

In het museum van Telgte wordt het Telgter Hungertuch van 1623 bewaard, een geschilderd vastendoek dat tot de belangrijkste van zijn soort in Duitsland wordt gerekend.

Kaplica pielgrzymkowa to barokowa budowla centralna z lat 1654-1657, przykryta kopułą. Na narożnikach stoją wolne kolumny korynckie. Co do rzutu źródła się różnią: zazwyczaj opisuje się kaplicę jako ośmioboczną, ale niemiecka Wikipedia nazywa ją budowlą sześcioboczną.

Nad kopułą wznosi się latarnia, która obecny kształt otrzymała podczas przebudowy w 1854 roku. Kaplica jest obiektem zabytkowym i należy do parafii Najświętszej Maryi Panny.

We wnętrzu niekwestionowanym centrum jest łaskami słynąca figura. Stoi ona na drewnianej kolumnie, w którą wprawiono relikwię biskupa Clemensa Augusta von Galen. Wokół wiszą srebrne lampy i liczne wota, świadectwa stuleci wysłuchanych modlitw.

Wyposażenie zmieniano wielokrotnie. W 1854 roku kaplica otrzymała neogotyckie wnętrze, w 1954 roku ściany pomalowano na biało i ustawiono surowy ołtarz w duchu tamtych lat; po Soborze Watykańskim II ołtarz ten zwrócono ku wiernym. W 1959 roku nastąpiła kolejna gruntowna przebudowa wnętrza, a w 2004 roku ustawiono drewniany ołtarz stołowy. Prezbiterium z 1763 roku i zakrystia z 1854 roku dopełniają budowli.

Tuż obok kaplicy stoi kościół prepozyturalny św. Klemensa, gotycki kościół halowy wzniesiony w latach 1522-1558, blisko brzegu Ems. Oba budynki tworzą razem serce starego miasta, gdzie od stuleci spotykają się pielgrzymi i podróżni.

W muzeum w Telgte przechowywane jest Telgter Hungertuch z 1623 roku, malowana zasłona postna zaliczana do najważniejszych tego rodzaju w Niemczech.

Die Wallfahrtskapelle ist ein barocker Zentralbau aus den Jahren 1654 bis 1657, überdeckt von einer Kuppel. An den Ecken stehen freistehende korinthische Säulen. Über den Grundriss sind sich die Quellen uneins: Meist wird die Kapelle als achteckig beschrieben, die deutsche Wikipedia nennt sie jedoch einen sechseckigen Bau.

Über der Kuppel erhebt sich eine Laterne, die beim Umbau von 1854 ihre heutige Gestalt erhielt. Die Kapelle steht unter Denkmalschutz und gehört zur Pfarrei St. Marien.

Im Inneren ist das Gnadenbild der unbestrittene Mittelpunkt. Es steht auf einer hölzernen Säule, in die eine Reliquie von Bischof Clemens August von Galen eingelassen ist. Ringsum hängen silberne Lampen und zahlreiche Votivgaben, Zeugnisse jahrhundertelanger Gebetserhörung.

Die Ausstattung wurde mehrfach verändert. 1854 erhielt die Kapelle ein neugotisches Interieur, 1954 wurden die Wände weiß gestrichen und ein schlichter Altar im Stil jener Jahre aufgestellt; nach dem Zweiten Vatikanischen Konzil wurde dieser Altar zum Volk hin gedreht. 1959 folgte erneut eine tiefgreifende Neugestaltung, und 2004 wurde ein hölzerner Tischaltar aufgestellt. Der Chor von 1763 und die Sakristei von 1854 vervollständigen das Gebäude.

Unmittelbar neben der Kapelle steht die Propsteikirche St. Clemens, eine gotische Hallenkirche, die zwischen 1522 und 1558 nahe am Ufer der Ems errichtet wurde. Beide Gebäude bilden zusammen das Herz der Altstadt, wo sich Pilger und Besucher seit Jahrhunderten begegnen.

Im Museum von Telgte wird das Telgter Hungertuch von 1623 aufbewahrt, ein bemaltes Fastentuch, das zu den bedeutendsten seiner Art in Deutschland gezählt wird.

La chapelle de pèlerinage est un édifice baroque à plan centré, élevé entre 1654 et 1657 et couvert d'une coupole. Aux angles se dressent des colonnes corinthiennes isolées. Sur le plan au sol, les sources divergent : la chapelle est généralement décrite comme octogonale, mais la Wikipédia allemande la qualifie de construction hexagonale.

Au-dessus de la coupole s'élève un lanternon, qui a reçu sa forme actuelle lors des travaux de 1854. La chapelle est un monument classé et dépend de la paroisse Sainte-Marie.

À l'intérieur, la statue miraculeuse est le centre incontesté. Elle repose sur une colonne de bois dans laquelle est enchâssée une relique de l'évêque Clemens August von Galen. Tout autour sont suspendues des lampes d'argent et de nombreux ex-voto, témoins de siècles de prières exaucées.

L'aménagement a changé plus d'une fois. En 1854, la chapelle reçut un intérieur néogothique ; en 1954, les murs furent peints en blanc et un autel sobre, dans le goût de ces années-là, y prit place ; après le concile Vatican II, cet autel fut tourné vers le peuple. En 1959 suivit un nouveau réaménagement de fond, et en 2004 un autel-table en bois fut installé. Le chœur de 1763 et la sacristie de 1854 complètent l'édifice.

Tout à côté de la chapelle se dresse l'église prévôtale Saint-Clément, une église-halle gothique bâtie entre 1522 et 1558, tout près de la rive de l'Ems. Les deux bâtiments forment ensemble le cœur du vieux centre, où pèlerins et visiteurs se croisent depuis des siècles.

Le musée de Telgte conserve le Telgter Hungertuch de 1623, un voile de carême peint que l'on compte parmi les plus importants du genre en Allemagne.

La cappella del pellegrinaggio è un edificio barocco a pianta centrale, costruito tra il 1654 e il 1657 e coperto da una cupola. Agli angoli si ergono colonne corinzie libere. Sulla pianta le fonti non concordano: di norma la cappella è descritta come ottagonale, ma la Wikipedia tedesca la definisce un edificio esagonale.

Sopra la cupola si innalza una lanterna, che ricevette la forma attuale con i lavori del 1854. La cappella è monumento tutelato e appartiene alla parrocchia di Santa Maria.

All'interno la statua miracolosa è il centro indiscusso. Poggia su una colonna di legno nella quale è inserita una reliquia del vescovo Clemens August von Galen. Tutt'intorno pendono lampade d'argento e numerosi ex voto, testimonianze di secoli di preghiere esaudite.

L'arredo è stato più volte modificato. Nel 1854 la cappella ricevette un interno neogotico; nel 1954 le pareti furono imbiancate e vi fu collocato un altare sobrio nello stile di quegli anni, poi rivolto verso il popolo dopo il Concilio Vaticano II. Nel 1959 seguì un nuovo, profondo riallestimento e nel 2004 fu posto un altare ligneo a mensa. Il coro del 1763 e la sacrestia del 1854 completano l'edificio.

Accanto alla cappella sorge la chiesa prepositurale di San Clemente, una chiesa a sala gotica costruita tra il 1522 e il 1558, vicinissima alla riva dell'Ems. I due edifici formano insieme il cuore del centro storico, dove da secoli si incontrano pellegrini e visitatori.

Nel museo di Telgte si conserva il Telgter Hungertuch del 1623, un velo quaresimale dipinto annoverato fra i più importanti del genere in Germania.

La capilla de peregrinación es un edificio barroco de planta central de los años 1654 a 1657, cubierto por una cúpula. En los ángulos se alzan columnas corintias exentas. Sobre la planta las fuentes difieren: por lo general se describe la capilla como octogonal, pero la Wikipedia alemana la llama edificio hexagonal.

Sobre la cúpula se eleva una linterna, que recibió su forma actual en la reforma de 1854. La capilla es monumento protegido y pertenece a la parroquia de Santa María.

Dentro, la imagen milagrosa es el centro indiscutible. Se alza sobre una columna de madera en la que está embutida una reliquia del obispo Clemens August von Galen. A su alrededor cuelgan lámparas de plata y numerosos exvotos, testimonios de siglos de plegarias escuchadas.

El ajuar se ha modificado varias veces. En 1854 la capilla recibió un interior neogótico; en 1954 se pintaron de blanco los muros y llegó un altar sobrio al gusto de aquellos años; tras el Concilio Vaticano II ese altar se volvió hacia el pueblo. En 1959 siguió otra reordenación de calado y en 2004 se colocó un altar de mesa en madera. El coro de 1763 y la sacristía de 1854 completan el edificio.

Justo al lado de la capilla está la iglesia prepositural de San Clemente, una iglesia salón gótica construida entre 1522 y 1558, muy cerca de la orilla del Ems. Ambos edificios forman juntos el corazón del casco antiguo, donde peregrinos y visitantes se encuentran desde hace siglos.

En el museo de Telgte se conserva el Telgter Hungertuch de 1623, un velo de cuaresma pintado que se cuenta entre los más importantes de su género en Alemania.

Het bedevaartjaar in Telgte opent eind april met een pontificale mis in de propsteikerk Sint-Clemens, gevolgd door een lichtprocessie met het beeld van de Smartelijke Moeder door de oude binnenstad. Eind oktober wordt het seizoen op dezelfde wijze afgesloten, telkens onder een jaarthema.

De bekendste tocht is de voetbedevaart van Osnabrück naar Telgte, die sinds 1852 wordt gehouden. Zij vertrekt om drie uur in de nacht vanaf het Johannisfriedhof en voert via Harderberg, Oesede, Bad Iburg, Glandorf en Ostbevern naar Telgte, waar de pelgrims in de namiddag aankomen. De tocht valt telkens in het tweede weekeinde na het feest van Petrus en Paulus.

Deze processie geldt als de grootste voetbedevaart van het Duitse taalgebied. In 2020 ging zij voor het eerst in haar toen 168-jarige geschiedenis niet door, wegens de pandemie; daarna werd de oude gang van zaken hervat.

Ook de kroningsdag van 3 juli heeft in Telgte betekenis: op die dag werd het genadebeeld in 1904 gekroond en in 2004 opnieuw.

Rok pielgrzymkowy w Telgte otwiera się pod koniec kwietnia mszą pontyfikalną w kościele prepozyturalnym św. Klemensa, po której ulicami starego miasta przechodzi procesja ze światłami i figurą Matki Bożej Bolesnej. Pod koniec października sezon zamyka się w ten sam sposób, za każdym razem pod hasłem roku.

Najbardziej znaną wędrówką jest piesza pielgrzymka z Osnabrück do Telgte, odbywana od 1852 roku. Wyrusza o trzeciej w nocy z cmentarza Johannisfriedhof i prowadzi przez Harderberg, Oesede, Bad Iburg, Glandorf i Ostbevern do Telgte, dokąd pielgrzymi docierają po południu. Wędrówka przypada zawsze w drugi weekend po uroczystości świętych Piotra i Pawła.

Procesja ta uchodzi za największą pieszą pielgrzymkę niemieckiego obszaru językowego. W 2020 roku po raz pierwszy w swojej liczącej wówczas 168 lat historii nie odbyła się z powodu pandemii; potem powrócono do dawnego porządku.

Znaczenie ma w Telgte także dzień koronacji, 3 lipca: tego dnia figurę ukoronowano w 1904 roku i ponownie w 2004 roku.

Das Wallfahrtsjahr in Telgte beginnt Ende April mit einem Pontifikalamt in der Propsteikirche St. Clemens, gefolgt von einer Lichterprozession mit dem Bild der Schmerzhaften Mutter durch die Altstadt. Ende Oktober wird die Saison auf dieselbe Weise beschlossen, jeweils unter einem Jahresthema.

Der bekannteste Zug ist die Fußwallfahrt von Osnabrück nach Telgte, die seit 1852 stattfindet. Sie bricht um drei Uhr nachts vom Johannisfriedhof auf und führt über Harderberg, Oesede, Bad Iburg, Glandorf und Ostbevern nach Telgte, wo die Pilger am Nachmittag ankommen. Der Zug fällt jeweils auf das zweite Wochenende nach dem Fest Peter und Paul.

Diese Prozession gilt als die größte Fußwallfahrt des deutschen Sprachraums. 2020 fiel sie wegen der Pandemie zum ersten Mal in ihrer damals 168-jährigen Geschichte aus; danach wurde der alte Ablauf wieder aufgenommen.

Auch der Krönungstag, der 3. Juli, hat in Telgte Bedeutung: An diesem Tag wurde das Gnadenbild 1904 gekrönt und 2004 erneut.

L'année de pèlerinage s'ouvre à Telgte fin avril par une messe pontificale dans l'église prévôtale Saint-Clément, suivie d'une procession aux flambeaux qui porte la statue de la Mère des douleurs à travers le vieux centre. Fin octobre, la saison se clôt de la même manière, chaque fois sous un thème annuel.

La marche la plus connue est le pèlerinage à pied d'Osnabrück à Telgte, qui se tient depuis 1852. Il part à trois heures du matin du Johannisfriedhof et passe par Harderberg, Oesede, Bad Iburg, Glandorf et Ostbevern avant d'atteindre Telgte, où les pèlerins arrivent dans l'après-midi. La marche tombe chaque année le deuxième week-end après la fête de saint Pierre et saint Paul.

Cette procession passe pour le plus grand pèlerinage à pied de l'espace germanophone. En 2020, pour la première fois en 168 ans d'histoire, elle n'eut pas lieu, en raison de la pandémie ; l'usage ancien a repris ensuite.

Le jour anniversaire du couronnement, le 3 juillet, compte lui aussi à Telgte : c'est ce jour-là que la statue miraculeuse fut couronnée en 1904, puis de nouveau en 2004.

L'anno di pellegrinaggio a Telgte si apre alla fine di aprile con una messa pontificale nella chiesa prepositurale di San Clemente, seguita da una processione con le fiaccole che porta l'immagine della Madre Addolorata per il centro storico. Alla fine di ottobre la stagione si chiude nello stesso modo, ogni volta sotto un tema annuale.

Il cammino più noto è il pellegrinaggio a piedi da Osnabrück a Telgte, che si tiene dal 1852. Parte alle tre di notte dal Johannisfriedhof e passa per Harderberg, Oesede, Bad Iburg, Glandorf e Ostbevern, per giungere a Telgte nel pomeriggio. Cade ogni anno nel secondo fine settimana dopo la festa dei santi Pietro e Paolo.

Questa processione è considerata il più grande pellegrinaggio a piedi dell'area di lingua tedesca. Nel 2020, per la prima volta nei suoi allora 168 anni di storia, non si è svolta a causa della pandemia; in seguito si è tornati alla consuetudine.

Anche il 3 luglio, giorno dell'incoronazione, ha il suo peso a Telgte: in quella data la statua fu incoronata nel 1904 e di nuovo nel 2004.

El año de peregrinación en Telgte se abre a finales de abril con una misa pontifical en la iglesia prepositural de San Clemente, seguida de una procesión de luces con la imagen de la Madre Dolorosa por el casco antiguo. A finales de octubre la temporada se clausura del mismo modo, siempre bajo un lema anual.

La marcha más conocida es la peregrinación a pie de Osnabrück a Telgte, que se celebra desde 1852. Parte a las tres de la madrugada del Johannisfriedhof y pasa por Harderberg, Oesede, Bad Iburg, Glandorf y Ostbevern hasta Telgte, adonde los peregrinos llegan por la tarde. La marcha cae siempre el segundo fin de semana después de la fiesta de San Pedro y San Pablo.

Esta procesión está considerada la mayor peregrinación a pie del ámbito de habla alemana. En 2020 no se celebró por primera vez en sus entonces 168 años de historia, a causa de la pandemia; después se retomó la costumbre de siempre.

También el 3 de julio, día de la coronación, tiene su peso en Telgte: en esa fecha fue coronada la imagen milagrosa en 1904 y de nuevo en 2004.