Een zuster uit NursiaSiostra z NursjiEine Schwester aus NursiaUne sœur de NursieUna sorella di NorciaUna hermana de Nursia
Scholastica werd rond 480 geboren in Nursia, het huidige Norcia in Umbrië. Volgens de overlevering was ze de tweelingzuster van Benedictus en werd ze al als kind aan God toegewijd.
Alles wat we van haar weten, danken we aan de Dialogen van paus Gregorius de Grote, die rond 594 het leven van Benedictus optekende. Hij noemt haar een gewijde maagd en vertelt dat ze in de buurt van het klooster van Monte Cassino leefde.
Scholastyka przyszła na świat około 480 roku w Nursji, dzisiejszej Norcii w Umbrii. Według tradycji była siostrą bliźniaczką Benedykta i od dzieciństwa poświęcona Bogu.
Wszystko, co o niej wiemy, zawdzięczamy Dialogom papieża Grzegorza Wielkiego, który około 594 roku spisał żywot Benedykta. Nazywa ją konsekrowaną dziewicą i opowiada, że mieszkała w pobliżu klasztoru na Monte Cassino.
Scholastika wurde um 480 in Nursia geboren, dem heutigen Norcia in Umbrien. Der Überlieferung nach war sie Benedikts Zwillingsschwester und schon als Kind Gott geweiht.
Alles, was wir über sie wissen, verdanken wir den Dialogen Papst Gregors des Großen, der um 594 das Leben Benedikts aufzeichnete. Er nennt sie eine geweihte Jungfrau und erzählt, dass sie in der Nähe des Klosters Montecassino lebte.
Scholastique naquit vers 480 à Nursie, l'actuelle Norcia en Ombrie. Selon la tradition, elle était la sœur jumelle de Benoît et fut consacrée à Dieu dès l'enfance.
Tout ce que nous savons d'elle, nous le devons aux Dialogues du pape Grégoire le Grand, qui consigna vers 594 la vie de Benoît. Il la dit vierge consacrée et raconte qu'elle vivait près du monastère du Mont-Cassin.
Scolastica nacque intorno al 480 a Norcia, in Umbria. Secondo la tradizione era la sorella gemella di Benedetto e fu consacrata a Dio fin da bambina.
Tutto ciò che sappiamo di lei lo dobbiamo ai Dialoghi di papa Gregorio Magno, che intorno al 594 scrisse la vita di Benedetto. La chiama vergine consacrata e racconta che viveva vicino al monastero di Montecassino.
Escolástica nació hacia 480 en Nursia, la actual Norcia, en Umbría. Según la tradición era la hermana gemela de Benito y fue consagrada a Dios desde niña.
Todo lo que sabemos de ella lo debemos a los Diálogos del papa Gregorio Magno, que hacia 594 escribió la vida de Benito. La llama virgen consagrada y cuenta que vivía cerca del monasterio de Montecassino.
Het laatste gesprekOstatnia rozmowaDas letzte GesprächLe dernier entretienL'ultimo colloquioLa última conversación
Eén keer per jaar kwamen zij en haar broer samen in een huis dicht bij het klooster om een dag over geestelijke dingen te spreken. Gregorius vertelt dat ze bij haar laatste ontmoeting aan het einde van de dag vroeg of Benedictus tot de ochtend wilde blijven. Hij weigerde, omdat de regel hem verplichtte naar zijn cel terug te keren.
Toen boog Scholastica het hoofd en bad. Meteen brak volgens Gregorius een zwaar onweer los, zo hevig dat Benedictus en zijn broeders het huis niet uit konden. Ze bleven die nacht bijeen en spraken tot de ochtend over het geestelijk leven.
Drie dagen later, zo vertelt Gregorius, zag Benedictus vanuit zijn cel de ziel van zijn zuster als een duif ten hemel stijgen. Hij liet haar lichaam bijzetten in het graf dat hij voor zichzelf had voorbereid, en kort daarna werd hij daar zelf bij haar begraven.
Raz w roku ona i jej brat spotykali się w domu niedaleko klasztoru, by cały dzień rozmawiać o sprawach duchowych. Grzegorz opowiada, że podczas ostatniego spotkania pod koniec dnia poprosiła, by Benedykt został do rana. Odmówił, bo reguła zobowiązywała go do powrotu do celi.
Wtedy Scholastyka pochyliła głowę i zaczęła się modlić. Według Grzegorza natychmiast rozpętała się gwałtowna burza, tak silna, że Benedykt i jego bracia nie mogli wyjść z domu. Spędzili noc razem, rozmawiając do rana o życiu duchowym.
Trzy dni później, jak opowiada Grzegorz, Benedykt zobaczył ze swojej celi duszę siostry wznoszącą się do nieba w postaci gołębicy. Kazał złożyć jej ciało w grobie przygotowanym dla siebie, a niedługo potem sam został tam pochowany.
Einmal im Jahr trafen sie und ihr Bruder sich in einem Haus nahe dem Kloster, um einen Tag lang über geistliche Dinge zu sprechen. Gregor erzählt, sie habe bei der letzten Begegnung am Ende des Tages darum gebeten, dass Benedikt bis zum Morgen bleibe. Er lehnte ab, weil ihn die Regel verpflichtete, in seine Zelle zurückzukehren.
Da senkte Scholastika den Kopf und betete. Nach Gregors Bericht brach sofort ein schweres Unwetter los, so heftig, dass Benedikt und seine Brüder das Haus nicht verlassen konnten. Sie blieben die Nacht beisammen und sprachen bis zum Morgen über das geistliche Leben.
Drei Tage später, so erzählt Gregor, sah Benedikt von seiner Zelle aus die Seele seiner Schwester als Taube zum Himmel steigen. Er ließ ihren Leib in dem Grab beisetzen, das er für sich selbst vorbereitet hatte, und kurz darauf wurde er selbst dort bestattet.
Une fois par an, elle et son frère se retrouvaient dans une maison proche du monastère pour passer la journée à parler des choses de Dieu. Grégoire raconte que, lors de leur dernière rencontre, elle demanda à la fin du jour que Benoît reste jusqu'au matin. Il refusa, car la règle l'obligeait à regagner sa cellule.
Alors Scholastique inclina la tête et pria. Selon Grégoire, un violent orage éclata aussitôt, si fort que Benoît et ses frères ne purent quitter la maison. Ils passèrent la nuit ensemble à parler de la vie spirituelle jusqu'au matin.
Trois jours plus tard, raconte Grégoire, Benoît vit de sa cellule l'âme de sa sœur monter au ciel sous la forme d'une colombe. Il fit déposer son corps dans le tombeau qu'il avait préparé pour lui-même, et peu après il y fut enseveli à son tour.
Una volta all'anno lei e il fratello si incontravano in una casa vicina al monastero per trascorrere il giorno parlando delle cose di Dio. Gregorio racconta che, nell'ultimo incontro, a fine giornata lei chiese che Benedetto restasse fino al mattino. Egli rifiutò, perché la regola gli imponeva di tornare alla sua cella.
Allora Scolastica chinò il capo e pregò. Secondo Gregorio, scoppiò subito un violento temporale, così forte che Benedetto e i suoi confratelli non poterono lasciare la casa. Passarono la notte insieme a parlare della vita spirituale fino al mattino.
Tre giorni dopo, racconta Gregorio, Benedetto vide dalla sua cella l'anima della sorella salire al cielo in forma di colomba. Fece deporre il suo corpo nella tomba che aveva preparato per sé, e poco dopo vi fu sepolto egli stesso.
Una vez al año ella y su hermano se reunían en una casa cercana al monasterio para pasar el día hablando de las cosas de Dios. Gregorio cuenta que, en el último encuentro, al final de la jornada ella pidió que Benito se quedara hasta la mañana. Él se negó, porque la regla le obligaba a volver a su celda.
Entonces Escolástica inclinó la cabeza y rezó. Según Gregorio, estalló de inmediato una fuerte tormenta, tan violenta que Benito y sus hermanos no pudieron salir de la casa. Pasaron la noche juntos, hablando de la vida espiritual hasta el amanecer.
Tres días después, cuenta Gregorio, Benito vio desde su celda el alma de su hermana subir al cielo en forma de paloma. Hizo depositar su cuerpo en el sepulcro que había preparado para sí, y poco después fue enterrado allí él mismo.
Patrones van nonnen en tegen onweerPatronka zakonnic i obrończyni przed burząPatronin der Nonnen und Helferin bei UnwetterPatronne des moniales et contre l'oragePatrona delle monache e contro i temporaliPatrona de las monjas y contra las tormentas
Uit dit verhaal ontstond haar verering. Omdat zij door haar gebed een onweer opriep, wordt zij aangeroepen bij storm, bliksem en noodweer. De duif werd haar vaste kenmerk.
De benedictinessen zien haar als hun hemelse patrones, de zuster van de man wiens regel zij volgen. Ook wordt ze vereerd als beschermster van kinderen met stuipen.
Ze ligt volgens de overlevering met haar broer begraven in Monte Cassino, dat in de Tweede Wereldoorlog werd verwoest en daarna is herbouwd. Haar naam staat in de heiligenkalender van de Kerk en in de litanieën van de benedictijnse familie.
Z tej opowieści wyrósł jej kult. Ponieważ modlitwą przywołała burzę, wzywa się ją podczas nawałnic, piorunów i niepogody. Gołębica stała się jej stałym znakiem.
Benedyktynki uważają ją za swoją niebiańską patronkę, siostrę człowieka, którego regułę zachowują. Czci się ją także jako opiekunkę dzieci cierpiących na drgawki.
Według tradycji spoczywa razem z bratem na Monte Cassino, które zostało zniszczone podczas drugiej wojny światowej i potem odbudowane. Jej imię widnieje w kalendarzu świętych Kościoła i w litaniach rodziny benedyktyńskiej.
Aus dieser Erzählung erwuchs ihre Verehrung. Weil sie durch ihr Gebet ein Gewitter herbeirief, ruft man sie bei Sturm, Blitz und Unwetter an. Die Taube wurde ihr feststehendes Kennzeichen.
Die Benediktinerinnen sehen in ihr ihre himmlische Patronin, die Schwester des Mannes, dessen Regel sie befolgen. Auch als Schutzpatronin der Kinder mit Krämpfen wird sie verehrt.
Sie ruht der Überlieferung nach mit ihrem Bruder in Montecassino, das im Zweiten Weltkrieg zerstört und danach wieder aufgebaut wurde. Ihr Name steht im Heiligenkalender der Kirche und in den Litaneien der benediktinischen Familie.
De ce récit naquit sa vénération. Parce qu'elle appela l'orage par sa prière, on l'invoque contre la tempête, la foudre et le mauvais temps. La colombe devint son emblème constant.
Les bénédictines voient en elle leur patronne céleste, la sœur de l'homme dont elles suivent la règle. On la vénère aussi comme protectrice des enfants atteints de convulsions.
Selon la tradition, elle repose avec son frère au Mont-Cassin, détruit pendant la Seconde Guerre mondiale puis reconstruit. Son nom figure au calendrier des saints de l'Église et dans les litanies de la famille bénédictine.
Da questo racconto nacque la sua venerazione. Poiché con la preghiera fece scoppiare un temporale, viene invocata contro tempeste, fulmini e maltempo. La colomba divenne il suo segno costante.
Le benedettine vedono in lei la loro patrona celeste, la sorella dell'uomo di cui seguono la regola. È venerata anche come protettrice dei bambini colpiti da convulsioni.
Secondo la tradizione riposa con il fratello a Montecassino, distrutto durante la seconda guerra mondiale e poi ricostruito. Il suo nome figura nel calendario dei santi della Chiesa e nelle litanie della famiglia benedettina.
De este relato nació su veneración. Como con su oración hizo estallar una tormenta, se la invoca contra temporales, rayos y mal tiempo. La paloma se convirtió en su signo constante.
Las benedictinas ven en ella a su patrona celestial, la hermana del hombre cuya regla siguen. También se la venera como protectora de los niños con convulsiones.
Según la tradición reposa con su hermano en Montecassino, destruido durante la Segunda Guerra Mundial y reconstruido después. Su nombre figura en el calendario de los santos de la Iglesia y en las letanías de la familia benedictina.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćFest, Darstellung und VerehrungFête, iconographie et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Haar feestdag is 10 februari. Benedictijnse kloosters vieren de dag met een plechtige mis. Haar geboorteplaats Norcia en Monte Cassino herdenken haar in het bijzonder.
Op afbeeldingen draagt ze het zwarte habijt van de benedictinessen, soms met een abdissenstaf en een boek. Haar vaste kenmerk is de duif, meestal boven haar hoofd of naast haar. Soms zijn ook onweerswolken of bliksem te zien, als herinnering aan het verhaal van Gregorius.
Wie haar wil vereren, kiest vaak een beeldje, een medaille of een gebedskaart, ook als cadeau voor een zuster of een moeder. In de Scholastica-collectie staan beelden, medailles, gebedskaarten en rozenkransen bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 10 lutego. Klasztory benedyktyńskie obchodzą ten dzień uroczystą mszą. Szczególnie pamiętają o niej Nursja, miejsce jej urodzenia, i Monte Cassino.
Na wizerunkach nosi czarny habit benedyktynek, czasem z pastorałem opatki i księgą. Jej stałym znakiem jest gołębica, zwykle nad głową lub obok niej. Czasem widać też chmury burzowe albo błyskawicę, jako przypomnienie opowieści Grzegorza.
Kto chce ją czcić, wybiera często figurkę, medalik lub obrazek modlitewny, także na prezent dla siostry albo matki. W kolekcji świętej Scholastyki znajdziesz figury, medaliki, obrazki modlitewne i różańce.
Ihr Gedenktag ist der 10. Februar. Benediktinerklöster begehen den Tag mit einer feierlichen Messe. Besonders gedenken ihrer Norcia, ihr Geburtsort, und Montecassino.
Auf Bildern trägt sie das schwarze Habit der Benediktinerinnen, manchmal mit Äbtissinnenstab und Buch. Ihr feststehendes Kennzeichen ist die Taube, meist über ihrem Haupt oder neben ihr. Manchmal sind auch Gewitterwolken oder ein Blitz zu sehen, als Erinnerung an Gregors Erzählung.
Wer sie verehren möchte, wählt oft eine Figur, eine Medaille oder ein Gebetsbild, auch als Geschenk für eine Schwester oder Mutter. In der Kollektion der heiligen Scholastika stehen Figuren, Medaillen, Gebetsbilder und Rosenkränze beieinander.
Sa fête tombe le 10 février. Les monastères bénédictins marquent la journée par une messe solennelle. Norcia, sa ville natale, et le Mont-Cassin la commémorent tout particulièrement.
Sur les images, elle porte l'habit noir des bénédictines, parfois avec la crosse d'abbesse et un livre. Son emblème constant est la colombe, le plus souvent au-dessus de sa tête ou près d'elle. On voit parfois aussi des nuages d'orage ou un éclair, en souvenir du récit de Grégoire.
Qui veut la vénérer choisit volontiers une statuette, une médaille ou une image pieuse, aussi pour l'offrir à une sœur ou à une mère. Dans la collection de sainte Scholastique, on trouve statues, médailles, images pieuses et chapelets.
La sua memoria cade il 10 febbraio. I monasteri benedettini segnano la giornata con una messa solenne. La ricordano in modo particolare Norcia, la sua città natale, e Montecassino.
Nelle immagini indossa l'abito nero delle benedettine, talvolta con il pastorale da badessa e un libro. Il suo segno costante è la colomba, per lo più sopra il capo o accanto a lei. A volte si vedono anche nubi temporalesche o un fulmine, in ricordo del racconto di Gregorio.
Chi vuole venerarla sceglie spesso una statuetta, una medaglia o un'immaginetta, anche da regalare a una sorella o a una madre. Nella collezione di Santa Scolastica si trovano statue, medaglie, immaginette e rosari.
Su fiesta cae el 10 de febrero. Los monasterios benedictinos marcan la jornada con una misa solemne. La recuerdan de modo especial Nursia, su ciudad natal, y Montecassino.
En las imágenes viste el hábito negro de las benedictinas, a veces con el báculo de abadesa y un libro. Su signo constante es la paloma, casi siempre sobre su cabeza o a su lado. A veces se ven también nubes de tormenta o un rayo, en recuerdo del relato de Gregorio.
Quien quiere venerarla suele elegir una imagen, una medalla o una estampa, también para regalar a una hermana o a una madre. En la colección de Santa Escolástica se reúnen imágenes, medallas, estampas y rosarios.
