NiepokalanówNiepokalanówNiepokalanówNiepokalanówNiepokalanówNiepokalanów

Raymund Kolbe werd op 8 januari 1894 geboren in Zduńska Wola en trad toe tot de minderbroeders conventuelen. In 1912 vertrok hij naar Rome, waar hij in 1915 aan de Gregoriana doctoreerde in de filosofie en daarna aan de pauselijke universiteit Sint-Bonaventura in de theologie. In 1922 dwong een terugkeer van tuberculose hem het seminarie te verlaten.

In januari 1922 richtte hij het maandblad Rycerz Niepokalanej op, De Ridder van de Onbevlekte, en tussen 1922 en 1926 dreef hij een drukkerij in Grodno. In de zomer van 1927 bood vorst Jan Drucki-Lubecki hem grond aan bij Warschau: vijf morgen bouwland uit zijn landgoed Teresin. Het terrein groeide later uit tot achtentwintig hectare.

De nederzetting werd in enkele jaren uit barakken opgetrokken en omvatte een groot klooster, een perscentrum en ruimten voor bijeenkomsten. In juli 1931 kwam er een vrijwillige brandweer. Tegen 1936 beschikte Niepokalanów over een treinstation, een vliegveld en een radiostation. In december 1938 zond de zender SP3-RN, die op korte golf werkte, een eerste proefuitzending uit.

De drukkerij bereikte een grote omvang. In december 1938 werd van Rycerz Niepokalanej een miljoen exemplaren gedrukt; per jaar verschenen ongeveer zestig miljoen exemplaren, waarvoor zestienhonderd ton papier nodig was. Het klooster gaf ook het dagblad Mały Dziennik uit, met een oplage van 137.000 en in het weekend bijna het dubbele. Voor de oorlog woonden er 760 mannen.

In 1930 reisde Kolbe naar Shanghai en vervolgens naar Japan, waar hij in 1931 bij Nagasaki het klooster Mugenzai no Sono stichtte, de Tuin van de Onbevlekte. Halverwege 1932 verliet hij Japan. In 1936 werd hij tot gardiaan van Niepokalanów benoemd, waardoor hij niet naar Japan terugkeerde.

Na de Duitse inval werd Kolbe op 19 september 1939 gearresteerd, samen met ongeveer veertig medebroeders; op 8 december 1939 kwam hij vrij. Het klooster bood onderdak aan gewonde soldaten, aan vluchtelingen en aan ongeveer vijftienhonderd verdreven Joden. Op 17 februari 1941 sloot de Gestapo het klooster en arresteerde Kolbe opnieuw.

Na de gevangenis Pawiak in Warschau werd hij op 28 mei 1941 overgebracht naar het concentratiekamp Auschwitz, als gevangene 16670. Eind juli 1941 ontsnapte een gevangene, waarop Karl Fritzsch tien mannen liet aanwijzen om van honger om te komen. Toen Franciszek Gajowniczek om zijn vrouw en kinderen riep, bood Kolbe aan diens plaats in te nemen.

Na twee weken zonder voedsel en water leefden alleen Kolbe en drie anderen nog; zij kregen een dodelijke injectie met carbolzuur. Kolbe stierf op 14 augustus 1941 en werd de volgende dag gecremeerd. Ongeveer vijftig medebroeders kwamen tijdens de oorlog om; in januari 1945 vielen bij een zwaar bombardement nog zes doden.

Na de oorlog werd de drukkerij heropend. Tussen 1948 en 1954 verrees een nieuwe kerk in modernistische stijl naar een ontwerp van Zygmunt Gawlik, gewijd aan Maria als Middelares van alle genaden. In juni 1950 werd een parochie opgericht. In 1980 kreeg de kerk de titel van basilica minor.

Paulus VI verklaarde Kolbe op 17 oktober 1971 op het Sint-Pietersplein zalig, als belijder van het geloof. Johannes Paulus II verklaarde hem daar op 10 oktober 1982 heilig en noemde hem belijder en martelaar van de liefde. Op 18 juni 1983 bezocht dezelfde paus Niepokalanów, dat hij een heldhaftige plaats noemde waar de heilige Maximiliaan had geleefd.

Rajmund Kolbe urodził się 8 stycznia 1894 roku w Zduńskiej Woli i wstąpił do franciszkanów konwentualnych. W 1912 roku wyjechał do Rzymu, gdzie w 1915 roku uzyskał na Gregorianum doktorat z filozofii, a następnie doktorat z teologii na papieskim uniwersytecie św. Bonawentury. W 1922 roku nawrót gruźlicy zmusił go do opuszczenia seminarium.

W styczniu 1922 roku założył miesięcznik Rycerz Niepokalanej, a w latach 1922-1926 prowadził drukarnię w Grodnie. Latem 1927 roku książę Jan Drucki-Lubecki ofiarował mu ziemię pod Warszawą: pięć mórg gruntu ornego ze swojego majątku Teresin. Teren rozrósł się później do dwudziestu ośmiu hektarów.

Osadę wzniesiono w ciągu kilku lat z baraków; obejmowała wielki klasztor, ośrodek prasowy i pomieszczenia na spotkania. W lipcu 1931 roku powołano ochotniczą straż pożarną. Do 1936 roku Niepokalanów miał własną stację kolejową, lotnisko i radiostację. W grudniu 1938 roku pracująca na falach krótkich stacja SP3-RN nadała pierwszą audycję próbną.

Drukarnia osiągnęła ogromne rozmiary. W grudniu 1938 roku Rycerza Niepokalanej wydrukowano w milionie egzemplarzy; rocznie ukazywało się około sześćdziesięciu milionów egzemplarzy, na co potrzeba było tysiąca sześciuset ton papieru. Klasztor wydawał także dziennik Mały Dziennik w nakładzie 137.000 egzemplarzy, a w weekend niemal dwukrotnie wyższym. Przed wojną mieszkało tu 760 mężczyzn.

W 1930 roku Kolbe wyruszył do Szanghaju, a następnie do Japonii, gdzie w 1931 roku pod Nagasaki założył klasztor Mugenzai no Sono, Ogród Niepokalanej. W połowie 1932 roku opuścił Japonię. W 1936 roku został gwardianem Niepokalanowa i dlatego już do Japonii nie wrócił.

Po napaści niemieckiej Kolbe został aresztowany 19 września 1939 roku wraz z około czterdziestoma współbraćmi; 8 grudnia 1939 roku wyszedł na wolność. Klasztor dawał schronienie rannym żołnierzom, uchodźcom i około tysiącu pięciuset wysiedlonym Żydom. 17 lutego 1941 roku gestapo zamknęło klasztor i ponownie aresztowało Kolbego.

Po warszawskim więzieniu Pawiak przewieziono go 28 maja 1941 roku do obozu koncentracyjnego Auschwitz jako więźnia numer 16670. Pod koniec lipca 1941 roku uciekł jeden z więźniów, wobec czego Karl Fritzsch kazał wyznaczyć dziesięciu mężczyzn na śmierć głodową. Gdy Franciszek Gajowniczek zawołał, że ma żonę i dzieci, Kolbe zgłosił się, by zająć jego miejsce.

Po dwóch tygodniach bez jedzenia i wody żyli jeszcze tylko Kolbe i trzej inni; podano im śmiertelny zastrzyk z kwasu karbolowego. Kolbe zmarł 14 sierpnia 1941 roku, a następnego dnia jego ciało spalono. Około pięćdziesięciu współbraci zginęło w czasie wojny; w styczniu 1945 roku ciężkie bombardowanie pochłonęło jeszcze sześć ofiar.

Po wojnie drukarnię uruchomiono ponownie. W latach 1948-1954 wzniesiono nowy kościół w stylu modernistycznym według projektu Zygmunta Gawlika, poświęcony Matce Bożej Pośredniczce Wszelkich Łask. W czerwcu 1950 roku erygowano parafię. W 1980 roku kościół otrzymał tytuł bazyliki mniejszej.

Paweł VI ogłosił Kolbego błogosławionym 17 października 1971 roku na placu św. Piotra, jako wyznawcę wiary. Jan Paweł II kanonizował go w tym samym miejscu 10 października 1982 roku i nazwał wyznawcą oraz męczennikiem miłości. 18 czerwca 1983 roku ten sam papież odwiedził Niepokalanów i nazwał go bohaterskim miejscem, w którym żył święty Maksymilian.

Raymund Kolbe wurde am 8. Januar 1894 in Zduńska Wola geboren und trat bei den Minderbrüdern Konventualen ein. 1912 ging er nach Rom, wo er 1915 an der Gregoriana in Philosophie promovierte und danach an der Päpstlichen Universität St. Bonaventura in Theologie. 1922 zwang ihn ein erneuter Ausbruch der Tuberkulose, das Seminar zu verlassen.

Im Januar 1922 gründete er die Monatsschrift Rycerz Niepokalanej, Der Ritter der Unbefleckten, und zwischen 1922 und 1926 betrieb er eine Druckerei in Grodno. Im Sommer 1927 bot ihm Fürst Jan Drucki-Lubecki Land bei Warschau an: fünf Morgen Ackerland aus seinem Gut Teresin. Das Gelände wuchs später auf achtundzwanzig Hektar an.

Die Siedlung wurde in wenigen Jahren aus Baracken errichtet und umfasste ein großes Kloster, ein Pressezentrum und Räume für Versammlungen. Im Juli 1931 kam eine Freiwillige Feuerwehr hinzu. Bis 1936 verfügte Niepokalanów über einen Bahnhof, einen Flugplatz und eine Rundfunkstation. Im Dezember 1938 strahlte der auf Kurzwelle arbeitende Sender SP3-RN eine erste Probesendung aus.

Die Druckerei erreichte gewaltige Ausmaße. Im Dezember 1938 wurde Rycerz Niepokalanej in einer Million Exemplaren gedruckt; jährlich erschienen rund sechzig Millionen Exemplare, wofür sechzehnhundert Tonnen Papier nötig waren. Das Kloster gab auch die Tageszeitung Mały Dziennik heraus, mit einer Auflage von 137.000 und am Wochenende fast dem Doppelten. Vor dem Krieg lebten dort 760 Männer.

1930 reiste Kolbe nach Schanghai und weiter nach Japan, wo er 1931 bei Nagasaki das Kloster Mugenzai no Sono gründete, den Garten der Unbefleckten. Mitte 1932 verließ er Japan. 1936 wurde er zum Guardian von Niepokalanów ernannt und kehrte deshalb nicht nach Japan zurück.

Nach dem deutschen Überfall wurde Kolbe am 19. September 1939 zusammen mit etwa vierzig Mitbrüdern verhaftet; am 8. Dezember 1939 kam er frei. Das Kloster bot verwundeten Soldaten, Flüchtlingen und etwa fünfzehnhundert vertriebenen Juden Unterkunft. Am 17. Februar 1941 schloss die Gestapo das Kloster und verhaftete Kolbe erneut.

Nach dem Warschauer Gefängnis Pawiak wurde er am 28. Mai 1941 als Häftling 16670 in das Konzentrationslager Auschwitz gebracht. Ende Juli 1941 floh ein Gefangener, worauf Karl Fritzsch zehn Männer auswählen ließ, die den Hungertod sterben sollten. Als Franciszek Gajowniczek nach seiner Frau und seinen Kindern rief, bot Kolbe an, an dessen Stelle zu treten.

Nach zwei Wochen ohne Nahrung und Wasser lebten nur noch Kolbe und drei andere; sie erhielten eine tödliche Injektion mit Karbolsäure. Kolbe starb am 14. August 1941 und wurde am folgenden Tag eingeäschert. Etwa fünfzig Mitbrüder kamen während des Krieges ums Leben; im Januar 1945 forderte ein schwerer Bombenangriff noch sechs Tote.

Nach dem Krieg wurde die Druckerei wiedereröffnet. Zwischen 1948 und 1954 entstand nach einem Entwurf von Zygmunt Gawlik eine neue Kirche im modernistischen Stil, geweiht der Gottesmutter als Mittlerin aller Gnaden. Im Juni 1950 wurde eine Pfarrei errichtet. 1980 erhielt die Kirche den Titel basilica minor.

Paul VI. sprach Kolbe am 17. Oktober 1971 auf dem Petersplatz selig, als Bekenner des Glaubens. Johannes Paul II. sprach ihn dort am 10. Oktober 1982 heilig und nannte ihn Bekenner und Märtyrer der Liebe. Am 18. Juni 1983 besuchte derselbe Papst Niepokalanów und nannte es einen heldenhaften Ort, an dem der heilige Maximilian gelebt habe.

Raymund Kolbe naquit le 8 janvier 1894 à Zduńska Wola et entra chez les frères mineurs conventuels. En 1912, il partit pour Rome, où il obtint en 1915 un doctorat de philosophie à la Grégorienne, puis un doctorat de théologie à l'université pontificale Saint-Bonaventure. En 1922, une rechute de tuberculose le contraignit à quitter le séminaire.

En janvier 1922, il fonda le mensuel Rycerz Niepokalanej, le Chevalier de l'Immaculée, et de 1922 à 1926 il dirigea une imprimerie à Grodno. Durant l'été 1927, le prince Jan Drucki-Lubecki lui offrit un terrain près de Varsovie : cinq arpents de terre labourable prélevés sur son domaine de Teresin. Le site s'étendit plus tard sur vingt-huit hectares.

En quelques années, la colonie fut bâtie en baraquements et comprit un vaste couvent, un centre de presse et des salles de réunion. En juillet 1931 s'y ajouta un corps de sapeurs-pompiers volontaires. Vers 1936, Niepokalanów disposait d'une gare, d'un aérodrome et d'une station de radio. En décembre 1938, l'émetteur SP3-RN, qui travaillait sur ondes courtes, diffusa une première émission d'essai.

L'imprimerie atteignit une ampleur considérable. En décembre 1938, Rycerz Niepokalanej fut tiré à un million d'exemplaires ; il en paraissait environ soixante millions par an, ce qui exigeait seize cents tonnes de papier. Le couvent publiait aussi le quotidien Mały Dziennik, tiré à 137 000 exemplaires et à près du double le week-end. Avant la guerre, 760 hommes y vivaient.

En 1930, Kolbe partit pour Shanghai, puis pour le Japon, où il fonda en 1931 près de Nagasaki le couvent Mugenzai no Sono, le Jardin de l'Immaculée. Il quitta le Japon au milieu de l'année 1932. En 1936, il fut nommé gardien de Niepokalanów, ce qui l'empêcha de retourner au Japon.

Après l'invasion allemande, Kolbe fut arrêté le 19 septembre 1939 avec une quarantaine de ses frères ; il fut libéré le 8 décembre 1939. Le couvent accueillit des soldats blessés, des réfugiés et quelque mille cinq cents Juifs chassés de chez eux. Le 17 février 1941, la Gestapo ferma le couvent et arrêta de nouveau Kolbe.

Après la prison de Pawiak, à Varsovie, il fut transféré le 28 mai 1941 au camp de concentration d'Auschwitz, sous le matricule 16670. Fin juillet 1941, un détenu s'évada ; Karl Fritzsch fit alors désigner dix hommes pour mourir de faim. Lorsque Franciszek Gajowniczek se lamenta sur sa femme et ses enfants, Kolbe proposa de prendre sa place.

Après deux semaines sans nourriture ni eau, seuls Kolbe et trois autres vivaient encore ; on leur administra une injection mortelle d'acide phénique. Kolbe mourut le 14 août 1941 et fut incinéré le lendemain. Une cinquantaine de ses frères périrent pendant la guerre ; en janvier 1945, un violent bombardement fit encore six morts.

Après la guerre, l'imprimerie rouvrit. De 1948 à 1954 s'éleva une nouvelle église de style moderniste, sur des plans de Zygmunt Gawlik, dédiée à Marie Médiatrice de toutes grâces. En juin 1950, une paroisse fut érigée. En 1980, l'église reçut le titre de basilica minor.

Paul VI béatifia Kolbe le 17 octobre 1971, place Saint-Pierre, comme confesseur de la foi. Jean-Paul II le canonisa au même endroit le 10 octobre 1982 et le nomma confesseur et martyr de la charité. Le 18 juin 1983, ce même pape se rendit à Niepokalanów, qu'il qualifia de lieu héroïque où avait vécu saint Maximilien.

Raimondo Kolbe nacque l'8 gennaio 1894 a Zduńska Wola ed entrò fra i frati minori conventuali. Nel 1912 partì per Roma, dove nel 1915 si addottorò in filosofia alla Gregoriana e in seguito in teologia presso la pontificia università San Bonaventura. Nel 1922 una ricaduta della tubercolosi lo costrinse a lasciare il seminario.

Nel gennaio 1922 fondò il mensile Rycerz Niepokalanej, Il Cavaliere dell'Immacolata, e tra il 1922 e il 1926 gestì una tipografia a Grodno. Nell'estate del 1927 il principe Jan Drucki-Lubecki gli offrì un terreno presso Varsavia: cinque moggi di seminativo della sua tenuta di Teresin. L'area raggiunse in seguito i ventotto ettari.

L'insediamento fu costruito in pochi anni con baracche e comprendeva un grande convento, un centro tipografico e ambienti per le riunioni. Nel luglio 1931 nacque un corpo di vigili del fuoco volontari. Entro il 1936 Niepokalanów disponeva di una stazione ferroviaria, di un aeroporto e di una stazione radio. Nel dicembre 1938 l'emittente SP3-RN, che trasmetteva sulle onde corte, effettuò una prima trasmissione di prova.

La tipografia raggiunse dimensioni notevoli. Nel dicembre 1938 di Rycerz Niepokalanej fu stampato un milione di copie; ogni anno ne uscivano circa sessanta milioni, per le quali occorrevano milleseicento tonnellate di carta. Il convento pubblicava anche il quotidiano Mały Dziennik, con una tiratura di 137.000 copie e quasi il doppio nel fine settimana. Prima della guerra vi abitavano 760 uomini.

Nel 1930 Kolbe si recò a Shanghai e poi in Giappone, dove nel 1931 fondò presso Nagasaki il convento Mugenzai no Sono, il Giardino dell'Immacolata. A metà del 1932 lasciò il Giappone. Nel 1936 fu nominato guardiano di Niepokalanów e per questo non fece ritorno in Giappone.

Dopo l'invasione tedesca, il 19 settembre 1939 Kolbe fu arrestato insieme a una quarantina di confratelli; l'8 dicembre 1939 fu rimesso in libertà. Il convento diede ricovero a soldati feriti, a profughi e a circa millecinquecento ebrei cacciati dalle loro case. Il 17 febbraio 1941 la Gestapo chiuse il convento e arrestò nuovamente Kolbe.

Dopo il carcere di Pawiak a Varsavia, il 28 maggio 1941 fu trasferito nel campo di concentramento di Auschwitz come prigioniero 16670. Alla fine del luglio 1941 un detenuto evase e Karl Fritzsch fece designare dieci uomini destinati a morire di fame. Quando Franciszek Gajowniczek invocò la moglie e i figli, Kolbe si offrì di prenderne il posto.

Dopo due settimane senza cibo né acqua rimanevano in vita soltanto Kolbe e altri tre; a costoro fu praticata un'iniezione letale di acido fenico. Kolbe morì il 14 agosto 1941 e il giorno seguente fu cremato. Circa cinquanta confratelli perirono durante la guerra; nel gennaio 1945 un pesante bombardamento provocò altri sei morti.

Dopo la guerra la tipografia fu riaperta. Tra il 1948 e il 1954 sorse una nuova chiesa in stile modernista su progetto di Zygmunt Gawlik, dedicata a Maria Mediatrice di tutte le grazie. Nel giugno 1950 fu eretta una parrocchia. Nel 1980 la chiesa ricevette il titolo di basilica minore.

Paolo VI proclamò Kolbe beato il 17 ottobre 1971 in piazza San Pietro, come confessore della fede. Giovanni Paolo II lo proclamò santo nello stesso luogo il 10 ottobre 1982 e lo definì confessore e martire della carità. Il 18 giugno 1983 lo stesso papa visitò Niepokalanów, che definì un luogo eroico in cui era vissuto san Massimiliano.

Raimundo Kolbe nació el 8 de enero de 1894 en Zduńska Wola e ingresó en los franciscanos conventuales. En 1912 marchó a Roma, donde en 1915 se doctoró en filosofía por la Gregoriana y después en teología por la universidad pontificia San Buenaventura. En 1922 una recaída de tuberculosis lo obligó a dejar el seminario.

En enero de 1922 fundó la revista mensual Rycerz Niepokalanej, El Caballero de la Inmaculada, y entre 1922 y 1926 llevó una imprenta en Grodno. En el verano de 1927 el príncipe Jan Drucki-Lubecki le ofreció terreno cerca de Varsovia: cinco fanegas de tierra de labor de su finca de Teresin. El recinto llegó más tarde a las veintiocho hectáreas.

El asentamiento se levantó en pocos años a partir de barracones y comprendía un gran convento, un centro de prensa y salas de reunión. En julio de 1931 se creó un cuerpo de bomberos voluntarios. Hacia 1936 Niepokalanów disponía de estación de tren, aeródromo y emisora de radio. En diciembre de 1938 la emisora SP3-RN, que trabajaba en onda corta, realizó una primera emisión de prueba.

La imprenta alcanzó grandes dimensiones. En diciembre de 1938 se imprimió un millón de ejemplares de Rycerz Niepokalanej; al año salían unos sesenta millones de ejemplares, para los que hacían falta mil seiscientas toneladas de papel. El convento editaba también el diario Mały Dziennik, con una tirada de 137.000 ejemplares y casi el doble los fines de semana. Antes de la guerra vivían allí 760 hombres.

En 1930 Kolbe viajó a Shanghái y después a Japón, donde en 1931 fundó cerca de Nagasaki el convento de Mugenzai no Sono, el Jardín de la Inmaculada. A mediados de 1932 dejó Japón. En 1936 fue nombrado guardián de Niepokalanów, de modo que ya no regresó a Japón.

Tras la invasión alemana, Kolbe fue detenido el 19 de septiembre de 1939 junto con unos cuarenta hermanos de comunidad; el 8 de diciembre de 1939 quedó en libertad. El convento dio cobijo a soldados heridos, a refugiados y a unos mil quinientos judíos expulsados de sus casas. El 17 de febrero de 1941 la Gestapo cerró el convento y volvió a detener a Kolbe.

Después de la cárcel de Pawiak, en Varsovia, fue trasladado el 28 de mayo de 1941 al campo de concentración de Auschwitz, como preso número 16670. A finales de julio de 1941 se fugó un prisionero y Karl Fritzsch mandó señalar a diez hombres para que murieran de hambre. Cuando Franciszek Gajowniczek clamó por su mujer y sus hijos, Kolbe se ofreció a ocupar su lugar.

Al cabo de dos semanas sin comida ni agua solo seguían con vida Kolbe y otros tres; les pusieron una inyección letal de ácido fénico. Kolbe murió el 14 de agosto de 1941 y al día siguiente fue incinerado. Unos cincuenta hermanos de comunidad perdieron la vida durante la guerra; en enero de 1945 un bombardeo intenso causó otros seis muertos.

Después de la guerra se volvió a abrir la imprenta. Entre 1948 y 1954 se levantó una nueva iglesia de estilo modernista según el proyecto de Zygmunt Gawlik, dedicada a María Mediadora de todas las gracias. En junio de 1950 se erigió una parroquia. En 1980 la iglesia recibió el título de basilica minor.

Pablo VI beatificó a Kolbe el 17 de octubre de 1971 en la plaza de San Pedro, como confesor de la fe. Juan Pablo II lo canonizó allí mismo el 10 de octubre de 1982 y lo llamó confesor y mártir de la caridad. El 18 de junio de 1983 ese mismo papa visitó Niepokalanów, al que calificó de lugar heroico donde había vivido san Maximiliano.

Niepokalanów is toegewijd aan de Onbevlekte Ontvangenis van Maria; het klooster wordt ook Stad van de Onbevlekte Moeder Gods genoemd. Die toewijding gaat terug op de Militia Immaculatae, de Ridderschap van de Onbevlekte, die Kolbe op 16 oktober 1917 in Rome oprichtte aan de pauselijke theologische faculteit Sint-Bonaventura.

De beweging wil werken aan de bekering van zondaars, ketters en schismatici, door de voorspraak van de Maagd Maria. Leden dragen de Wonderdadige Medaille als uiterlijk teken van hun toewijding. Het Vicariaat van Rome erkende de Militia op 2 januari 1922 als vrome vereniging; op 16 oktober 1997 verklaarde de Pauselijke Raad voor de Leken haar een internationale vereniging van pauselijk recht.

In Polen werd de Ridderschap op 6 mei 2000 volgens de oorspronkelijke statuten opnieuw opgericht. In Niepokalanów worden relieken van Kolbe bewaard: tweedeklasrelieken bevinden zich in zijn kloostercel en in een kapel van het complex. Zijn eersteklasrelieken bestaan uit haren van hoofd en baard, waarvan er meer dan duizend over de wereld zijn verspreid.

Niepokalanów poświęcony jest Niepokalanemu Poczęciu Najświętszej Maryi Panny; klasztor bywa nazywany także Miastem Niepokalanej Matki Bożej. Ta dedykacja sięga Militia Immaculatae, Rycerstwa Niepokalanej, które Kolbe założył 16 października 1917 roku w Rzymie, na papieskim wydziale teologicznym św. Bonawentury.

Ruch stawia sobie za cel pracę nad nawróceniem grzeszników, heretyków i schizmatyków przez wstawiennictwo Najświętszej Maryi Panny. Członkowie noszą Cudowny Medalik jako zewnętrzny znak swojego oddania. Wikariat Rzymu uznał Militię 2 stycznia 1922 roku za pobożne stowarzyszenie; 16 października 1997 roku Papieska Rada do spraw Świeckich ogłosiła ją międzynarodowym stowarzyszeniem na prawie papieskim.

W Polsce Rycerstwo zostało 6 maja 2000 roku reaktywowane według pierwotnych statutów. W Niepokalanowie przechowywane są relikwie Kolbego: relikwie drugiego stopnia znajdują się w jego zakonnej celi i w jednej z kaplic zespołu. Relikwie pierwszego stopnia to włosy z głowy i brody, a ponad tysiąc z nich rozesłano po całym świecie.

Niepokalanów ist der Unbefleckten Empfängnis Mariens geweiht; das Kloster wird auch Stadt der Unbefleckten Gottesmutter genannt. Diese Weihe geht auf die Militia Immaculatae zurück, die Ritterschaft der Unbefleckten, die Kolbe am 16. Oktober 1917 in Rom an der Päpstlichen Theologischen Fakultät St. Bonaventura gründete.

Die Bewegung will an der Bekehrung von Sündern, Häretikern und Schismatikern arbeiten, durch die Fürsprache der Jungfrau Maria. Die Mitglieder tragen die Wundertätige Medaille als äußeres Zeichen ihrer Weihe. Das Vikariat von Rom erkannte die Militia am 2. Januar 1922 als frommen Verein an; am 16. Oktober 1997 erklärte der Päpstliche Rat für die Laien sie zu einer internationalen Vereinigung päpstlichen Rechts.

In Polen wurde die Ritterschaft am 6. Mai 2000 nach den ursprünglichen Statuten neu gegründet. In Niepokalanów werden Reliquien Kolbes bewahrt: Reliquien zweiter Klasse befinden sich in seiner Klosterzelle und in einer Kapelle der Anlage. Seine Reliquien erster Klasse bestehen aus Haaren von Kopf und Bart, von denen mehr als tausend über die Welt verteilt wurden.

Niepokalanów est dédié à l'Immaculée Conception de Marie ; le couvent est aussi appelé Cité de l'Immaculée Mère de Dieu. Cette consécration remonte à la Militia Immaculatae, la Milice de l'Immaculée, que Kolbe fonda le 16 octobre 1917 à Rome, à la faculté pontificale de théologie Saint-Bonaventure.

Le mouvement entend travailler à la conversion des pécheurs, des hérétiques et des schismatiques, par l'intercession de la Vierge Marie. Ses membres portent la Médaille miraculeuse comme signe extérieur de leur consécration. Le Vicariat de Rome reconnut la Milice comme association pieuse le 2 janvier 1922 ; le 16 octobre 1997, le Conseil pontifical pour les laïcs la déclara association internationale de droit pontifical.

En Pologne, la Milice fut refondée le 6 mai 2000 selon les statuts d'origine. Niepokalanów conserve des reliques de Kolbe : des reliques de deuxième classe se trouvent dans sa cellule et dans une chapelle du complexe. Ses reliques de première classe sont des cheveux et des poils de barbe, dont plus d'un millier ont été répartis à travers le monde.

Niepokalanów è dedicato all'Immacolata Concezione di Maria; il convento è chiamato anche Città dell'Immacolata Madre di Dio. Quella dedicazione risale alla Militia Immaculatae, la Milizia dell'Immacolata, che Kolbe fondò il 16 ottobre 1917 a Roma, presso la pontificia facoltà teologica San Bonaventura.

Il movimento intende operare per la conversione dei peccatori, degli eretici e degli scismatici mediante l'intercessione della Vergine Maria. I membri portano la Medaglia Miracolosa come segno esteriore della loro consacrazione. Il Vicariato di Roma riconobbe la Militia il 2 gennaio 1922 come pia unione; il 16 ottobre 1997 il Pontificio Consiglio per i Laici la dichiarò associazione internazionale di diritto pontificio.

In Polonia la Milizia fu rifondata il 6 maggio 2000 secondo gli statuti originari. A Niepokalanów si conservano reliquie di Kolbe: reliquie di secondo grado si trovano nella sua cella e in una cappella del complesso. Le reliquie di primo grado consistono in capelli del capo e peli della barba, di cui più di mille sono stati distribuiti nel mondo.

Niepokalanów está dedicado a la Inmaculada Concepción de María; al convento se le llama también Ciudad de la Inmaculada Madre de Dios. Esa consagración se remonta a la Militia Immaculatae, la Milicia de la Inmaculada, que Kolbe fundó el 16 de octubre de 1917 en Roma, en la facultad teológica pontificia San Buenaventura.

El movimiento quiere trabajar por la conversión de los pecadores, los herejes y los cismáticos mediante la intercesión de la Virgen María. Sus miembros llevan la Medalla Milagrosa como signo externo de su consagración. El Vicariato de Roma reconoció la Milicia el 2 de enero de 1922 como pía unión; el 16 de octubre de 1997 el Consejo Pontificio para los Laicos la declaró asociación internacional de derecho pontificio.

En Polonia la Milicia se refundó el 6 de mayo de 2000 conforme a los estatutos originales. En Niepokalanów se conservan reliquias de Kolbe: hay reliquias de segunda clase en su celda conventual y en una capilla del complejo. Sus reliquias de primera clase son cabellos de la cabeza y de la barba, de los que se han repartido más de mil por todo el mundo.

De basiliek uit de jaren 1948 tot 1954 is modernistisch van vormentaal en werd ontworpen door Zygmunt Gawlik. Daarnaast staat nog de oorspronkelijke houten kapel uit het najaar van 1927, die na een restauratie in december 1997 opnieuw werd opengesteld.

Sinds september 2018 is er een aanbiddingskapel, Gwiazda Niepokalanej of Ster van de Onbevlekte, waar het Allerheiligste onafgebroken wordt uitgesteld. Ook de kloostercel van Kolbe is bewaard gebleven.

Het complex herbergt twee musea. Het museum van de heilige Maximiliaan Kolbe, geopend in 1998, draagt de titel Er was een man. Op de bovenverdieping van de brandweerkazerne bevindt zich een museum van de vrijwillige brandweer, die in juli 1931 werd opgericht; daar staat onder meer een Minerva die in 1940 tot brandweerwagen werd omgebouwd.

Bazylika z lat 1948-1954 ma modernistyczny język form i została zaprojektowana przez Zygmunta Gawlika. Obok stoi jeszcze pierwotna drewniana kaplica z jesieni 1927 roku, ponownie udostępniona po renowacji w grudniu 1997 roku.

Od września 2018 roku działa kaplica adoracji Gwiazda Niepokalanej, w której Najświętszy Sakrament wystawiony jest nieprzerwanie. Zachowała się również klasztorna cela Kolbego.

Zespół mieści dwa muzea. Muzeum świętego Maksymiliana Kolbego, otwarte w 1998 roku, nosi tytuł Był człowiek. Na piętrze remizy znajduje się muzeum ochotniczej straży pożarnej, założonej w lipcu 1931 roku; stoi tam między innymi Minerva przebudowana w 1940 roku na wóz strażacki.

Die Basilika aus den Jahren 1948 bis 1954 ist modernistisch in ihrer Formensprache und wurde von Zygmunt Gawlik entworfen. Daneben steht noch die ursprüngliche Holzkapelle vom Herbst 1927, die nach einer Restaurierung im Dezember 1997 wieder geöffnet wurde.

Seit September 2018 gibt es eine Anbetungskapelle, Gwiazda Niepokalanej oder Stern der Unbefleckten, in der das Allerheiligste ununterbrochen ausgesetzt ist. Auch die Klosterzelle Kolbes ist erhalten geblieben.

Die Anlage beherbergt zwei Museen. Das 1998 eröffnete Museum des heiligen Maximilian Kolbe trägt den Titel Es war ein Mensch. Im Obergeschoss des Feuerwehrhauses befindet sich ein Museum der Freiwilligen Feuerwehr, die im Juli 1931 gegründet wurde; dort steht unter anderem ein Minerva, der 1940 zum Löschfahrzeug umgebaut wurde.

La basilique, construite de 1948 à 1954, relève d'un langage moderniste et fut dessinée par Zygmunt Gawlik. À côté subsiste la chapelle de bois d'origine, élevée à l'automne 1927 et rouverte après restauration en décembre 1997.

Depuis septembre 2018, une chapelle d'adoration, Gwiazda Niepokalanej ou Étoile de l'Immaculée, expose le Saint-Sacrement sans interruption. La cellule de Kolbe a elle aussi été conservée.

Le complexe abrite deux musées. Le musée de saint Maximilien Kolbe, ouvert en 1998, porte le titre Il y avait un homme. À l'étage de la caserne des pompiers se trouve un musée des sapeurs-pompiers volontaires, fondés en juillet 1931 ; on y voit notamment une Minerva transformée en 1940 en véhicule de pompiers.

La basilica degli anni dal 1948 al 1954 ha un linguaggio formale modernista e fu progettata da Zygmunt Gawlik. Accanto ad essa si conserva ancora la cappella originaria in legno dell'autunno 1927, riaperta al pubblico dopo un restauro nel dicembre 1997.

Dal settembre 2018 esiste una cappella dell'adorazione, Gwiazda Niepokalanej ovvero Stella dell'Immacolata, dove il Santissimo è esposto senza interruzione. Si è conservata anche la cella di Kolbe.

Il complesso ospita due musei. Il museo di san Massimiliano Kolbe, aperto nel 1998, porta il titolo C'era un uomo. Al piano superiore della caserma dei pompieri si trova un museo dei vigili del fuoco volontari, fondati nel luglio 1931; vi è esposta fra l'altro una Minerva trasformata in autopompa nel 1940.

La basílica construida entre 1948 y 1954 es de lenguaje modernista y fue proyectada por Zygmunt Gawlik. Junto a ella se conserva todavía la capilla original de madera del otoño de 1927, reabierta al culto en diciembre de 1997 tras una restauración.

Desde septiembre de 2018 hay una capilla de adoración, Gwiazda Niepokalanej o Estrella de la Inmaculada, donde el Santísimo queda expuesto de forma ininterrumpida. También se conserva la celda conventual de Kolbe.

El complejo alberga dos museos. El museo de san Maximiliano Kolbe, abierto en 1998, lleva por título Hubo un hombre. En la planta alta del parque de bomberos se encuentra un museo del cuerpo de bomberos voluntarios, creado en julio de 1931; allí puede verse, entre otras piezas, un Minerva transformado en 1940 en coche de bomberos.

De gedachtenis van de heilige Maximiliaan Maria Kolbe valt op 14 augustus, de dag van zijn dood. Hij wordt vereerd als patroon van journalisten, radioamateurs, gezinnen, gevangenen, politieke gevangenen en verslaafden; ook de Internationale Katholieke Esperantovereniging heeft hem als patroon.

Niepokalanów is een bedevaartsoord. Het klooster ontvangt onder meer de Warschause metropolitane academische bedevaart en behoort tot twaalf centra wereldwijd die aan het gebed voor de vrede zijn gewijd. De onafgebroken eucharistische aanbidding in de Ster van de Onbevlekte maakt daar deel van uit.

Wspomnienie świętego Maksymiliana Marii Kolbego przypada 14 sierpnia, w dniu jego śmierci. Czczony jest jako patron dziennikarzy, krótkofalowców, rodzin, więźniów, więźniów politycznych i osób uzależnionych; za patrona ma go również Międzynarodowy Związek Katolików Esperantystów.

Niepokalanów jest miejscem pielgrzymkowym. Klasztor przyjmuje między innymi Warszawską Metropolitalną Pielgrzymkę Akademicką i należy do dwunastu ośrodków na świecie poświęconych modlitwie o pokój. Częścią tego dzieła jest nieustanna adoracja eucharystyczna w Gwieździe Niepokalanej.

Der Gedenktag des heiligen Maximilian Maria Kolbe fällt auf den 14. August, den Tag seines Todes. Er wird als Patron der Journalisten, der Funkamateure, der Familien, der Gefangenen, der politischen Häftlinge und der Suchtkranken verehrt; auch der Internationale Katholische Esperanto-Bund hat ihn zum Patron.

Niepokalanów ist ein Wallfahrtsort. Das Kloster empfängt unter anderem die Warschauer metropolitane Akademikerwallfahrt und gehört zu zwölf Zentren weltweit, die dem Gebet für den Frieden gewidmet sind. Die ununterbrochene eucharistische Anbetung im Stern der Unbefleckten ist ein Teil davon.

La mémoire de saint Maximilien-Marie Kolbe tombe le 14 août, jour de sa mort. Il est vénéré comme patron des journalistes, des radioamateurs, des familles, des prisonniers, des prisonniers politiques et des personnes dépendantes ; l'Association catholique internationale d'espéranto l'a également pris pour patron.

Niepokalanów est un lieu de pèlerinage. Le couvent accueille entre autres le pèlerinage académique métropolitain de Varsovie et compte parmi les douze centres consacrés dans le monde à la prière pour la paix. L'adoration eucharistique ininterrompue à l'Étoile de l'Immaculée en fait partie.

La memoria di san Massimiliano Maria Kolbe cade il 14 agosto, giorno della sua morte. È venerato come patrono dei giornalisti, dei radioamatori, delle famiglie, dei carcerati, dei prigionieri politici e delle persone dipendenti; anche l'Unione Internazionale Cattolica Esperantista lo ha come patrono.

Niepokalanów è un luogo di pellegrinaggio. Il convento accoglie fra l'altro il pellegrinaggio accademico metropolitano di Varsavia e rientra fra i dodici centri nel mondo dedicati alla preghiera per la pace. L'adorazione eucaristica ininterrotta nella Stella dell'Immacolata ne fa parte.

La memoria de san Maximiliano María Kolbe se celebra el 14 de agosto, día de su muerte. Se le venera como patrono de los periodistas, los radioaficionados, las familias, los presos, los presos políticos y las personas con adicciones; también la Asociación Internacional Católica de Esperantistas lo tiene por patrono.

Niepokalanów es un lugar de peregrinación. El convento acoge, entre otras, la peregrinación académica metropolitana de Varsovia y figura entre doce centros de todo el mundo dedicados a la oración por la paz. La adoración eucarística ininterrumpida en la Estrella de la Inmaculada forma parte de ello.