GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
Antonius werd op 15 augustus 1195 in Lissabon geboren als Fernando Martins de Bulhões. Op zijn vijftiende trad hij in bij de reguliere kanunniken van de abdij van Sint-Vincentius; in 1212 verhuisde hij naar het klooster van het Heilig Kruis in Coimbra om theologie en Latijn te studeren.
Het voorbeeld van vijf franciscaanse martelaren uit Marokko bracht hem naar de orde van de Minderbroeders. Hij nam de naam Antonius aan, ontleend aan de kluizenaarskapel in Olivais. Een missiereis naar Marokko liep op ziekte uit; via Sicilië keerde hij naar Europa terug en trok zich terug in de kluis van Montepaolo di Dovadola bij Forlì.
In 1222 hield hij in Forlì een onvoorbereide preek die diepe indruk maakte. Vanaf 1224 vertrouwde Franciscus van Assisi hem het theologisch onderwijs aan de medebroeders toe. Als provinciaal overste van Noord-Italië koos hij na 1226 Padua als standplaats. In 1228 trad hij op als pauselijk gezant; paus Gregorius IX noemde hem de Ark van het Verbond.
Op 13 juni 1231 stierf hij, vijfendertig jaar oud, in het clarissenklooster van Arcella bij Padua. Op 30 mei 1232 verklaarde Gregorius IX hem in Spoleto heilig. Omstreeks datzelfde jaar begon de bouw van de basiliek, die de oudere kerk Santa Maria Mater Domini opnam, waar Antonius eerst begraven lag.
De kerk kwam in 1310 gereed, al gingen de verbouwingen tot in de vijftiende eeuw door. Toen het lichaam na dertig jaar werd opgegraven, bleek de tong onaangetast. Op 16 januari 1946 riep paus Pius XII hem uit tot kerkleraar, met de titel Doctor Evangelicus. Op 6 januari 1981 liet paus Johannes Paulus II het graf opnieuw openen voor wetenschappelijk onderzoek.
Antoni urodził się 15 sierpnia 1195 roku w Lizbonie jako Fernando Martins de Bulhões. W wieku piętnastu lat wstąpił do kanoników regularnych opactwa Świętego Wincentego; w 1212 roku przeniósł się do klasztoru Świętego Krzyża w Coimbrze, aby studiować teologię i łacinę.
Przykład pięciu franciszkańskich męczenników z Maroka przywiódł go do zakonu braci mniejszych. Przyjął imię Antoni, zaczerpnięte od pustelniczej kaplicy w Olivais. Wyprawa misyjna do Maroka zakończyła się chorobą; przez Sycylię wrócił do Europy i osiadł w pustelni Montepaolo di Dovadola pod Forlì.
W 1222 roku wygłosił w Forlì nieprzygotowane kazanie, które wywarło głębokie wrażenie. Od 1224 roku Franciszek z Asyżu powierzył mu nauczanie teologii współbraci. Jako prowincjał północnych Włoch po 1226 roku obrał Padwę na swoją siedzibę. W 1228 roku wystąpił jako legat papieski; papież Grzegorz IX nazwał go Arką Przymierza.
Zmarł 13 czerwca 1231 roku, w wieku trzydziestu pięciu lat, w klasztorze klarysek w Arcelli pod Padwą. 30 maja 1232 roku Grzegorz IX kanonizował go w Spoleto. Mniej więcej w tym samym roku ruszyła budowa bazyliki, która wchłonęła starszy kościół Santa Maria Mater Domini, gdzie Antoni został początkowo pochowany.
Kościół ukończono w 1310 roku, choć przebudowy trwały jeszcze w XV wieku. Gdy po trzydziestu latach otwarto grób, język okazał się nienaruszony. 16 stycznia 1946 roku papież Pius XII ogłosił go doktorem Kościoła, z tytułem Doctor Evangelicus. 6 stycznia 1981 roku papież Jan Paweł II polecił ponownie otworzyć grób do badań naukowych.
Antonius wurde am 15. August 1195 in Lissabon als Fernando Martins de Bulhões geboren. Mit fünfzehn Jahren trat er bei den Augustiner-Chorherren der Abtei St. Vinzenz ein; 1212 wechselte er in das Kloster zum Heiligen Kreuz in Coimbra, um Theologie und Latein zu studieren.
Das Vorbild von fünf franziskanischen Märtyrern aus Marokko führte ihn zum Orden der Minderbrüder. Er nahm den Namen Antonius an, den er der Einsiedelei in Olivais entlehnte. Eine Missionsreise nach Marokko endete in Krankheit; über Sizilien kehrte er nach Europa zurück und zog sich in die Einsiedelei von Montepaolo di Dovadola bei Forlì zurück.
1222 hielt er in Forlì eine unvorbereitete Predigt, die tiefen Eindruck machte. Ab 1224 vertraute Franz von Assisi ihm die theologische Unterweisung der Mitbrüder an. Als Provinzialoberer Norditaliens wählte er nach 1226 Padua zu seinem Standort. 1228 trat er als päpstlicher Gesandter auf; Papst Gregor IX. nannte ihn die Bundeslade.
Am 13. Juni 1231 starb er fünfunddreißigjährig im Klarissenkloster von Arcella bei Padua. Am 30. Mai 1232 sprach Gregor IX. ihn in Spoleto heilig. Etwa im selben Jahr begann der Bau der Basilika, die die ältere Kirche Santa Maria Mater Domini einbezog, in der Antonius zunächst bestattet war.
Die Kirche war 1310 fertiggestellt, auch wenn die Umbauten bis ins fünfzehnte Jahrhundert andauerten. Als der Leichnam nach dreißig Jahren erhoben wurde, erwies sich die Zunge als unversehrt. Am 16. Januar 1946 erhob Papst Pius XII. ihn zum Kirchenlehrer, mit dem Titel Doctor Evangelicus. Am 6. Januar 1981 ließ Papst Johannes Paul II. das Grab erneut für wissenschaftliche Untersuchungen öffnen.
Antoine naquit le 15 août 1195 à Lisbonne sous le nom de Fernando Martins de Bulhões. À quinze ans, il entra chez les chanoines réguliers de l'abbaye Saint-Vincent ; en 1212, il gagna le monastère de la Sainte-Croix de Coimbra pour y étudier la théologie et le latin.
L'exemple de cinq martyrs franciscains du Maroc le conduisit dans l'ordre des Frères mineurs. Il prit le nom d'Antoine, emprunté à l'ermitage d'Olivais. Un voyage missionnaire au Maroc s'acheva dans la maladie ; il revint en Europe par la Sicile et se retira à l'ermitage de Montepaolo di Dovadola, près de Forlì.
En 1222, il prononça à Forlì une prédication improvisée qui fit une profonde impression. À partir de 1224, François d'Assise lui confia l'enseignement de la théologie aux frères. Devenu ministre provincial de l'Italie du Nord, il choisit Padoue pour résidence après 1226. En 1228, il fut chargé d'une légation pontificale ; le pape Grégoire IX l'appela l'Arche d'alliance.
Le 13 juin 1231, il mourut à trente-cinq ans au monastère des clarisses d'Arcella, près de Padoue. Le 30 mai 1232, Grégoire IX le canonisa à Spolète. La construction de la basilique commença vers cette même année et englobe l'église plus ancienne de Santa Maria Mater Domini, où Antoine avait d'abord été inhumé.
L'église fut achevée en 1310, même si les transformations se poursuivirent jusqu'au XVe siècle. Lorsque le corps fut exhumé trente ans après la mort du saint, la langue apparut intacte. Le 16 janvier 1946, le pape Pie XII le proclama docteur de l'Église, sous le titre de Doctor Evangelicus. Le 6 janvier 1981, le pape Jean-Paul II fit rouvrir le tombeau pour un examen scientifique.
Antonio nacque a Lisbona il 15 agosto 1195 con il nome di Fernando Martins de Bulhões. A quindici anni entrò tra i canonici regolari dell'abbazia di San Vincenzo; nel 1212 si trasferì nel monastero di Santa Croce a Coimbra per studiare teologia e latino.
L'esempio di cinque martiri francescani uccisi in Marocco lo condusse all'ordine dei Frati Minori. Prese il nome di Antonio, mutuato dall'eremo di Olivais. Un viaggio missionario in Marocco si concluse con la malattia; passando per la Sicilia tornò in Europa e si ritirò nell'eremo di Montepaolo di Dovadola, presso Forlì.
Nel 1222, a Forlì, tenne una predica improvvisata che fece profonda impressione. Dal 1224 Francesco d'Assisi gli affidò l'insegnamento della teologia ai confratelli. Come ministro provinciale dell'Italia settentrionale scelse dopo il 1226 Padova come sede. Nel 1228 operò come legato pontificio; papa Gregorio IX lo chiamò Arca del Testamento.
Il 13 giugno 1231 morì, a trentacinque anni, nel monastero delle clarisse dell'Arcella presso Padova. Il 30 maggio 1232 Gregorio IX lo proclamò santo a Spoleto. In quello stesso anno circa iniziò la costruzione della basilica, che inglobò la più antica chiesa di Santa Maria Mater Domini, dove Antonio era stato dapprima sepolto.
La chiesa fu ultimata nel 1310, benché i lavori di trasformazione proseguissero fino al Quattrocento. Quando il corpo fu riesumato dopo trent'anni, la lingua risultò intatta. Il 16 gennaio 1946 papa Pio XII lo proclamò dottore della Chiesa, con il titolo di Doctor Evangelicus. Il 6 gennaio 1981 papa Giovanni Paolo II fece riaprire la tomba per un esame scientifico.
Antonio nació el 15 de agosto de 1195 en Lisboa con el nombre de Fernando Martins de Bulhões. A los quince años ingresó entre los canónigos regulares de la abadía de San Vicente; en 1212 se trasladó al monasterio de la Santa Cruz de Coimbra para estudiar teología y latín.
El ejemplo de cinco mártires franciscanos de Marruecos lo llevó a la orden de los Hermanos Menores. Adoptó el nombre de Antonio, tomado de la ermita de Olivais. Un viaje misionero a Marruecos terminó en enfermedad; a través de Sicilia regresó a Europa y se retiró al eremitorio de Montepaolo di Dovadola, cerca de Forlì.
En 1222 pronunció en Forlì un sermón improvisado que causó honda impresión. Desde 1224 san Francisco de Asís le confió la enseñanza teológica de los hermanos. Como superior provincial del norte de Italia eligió después de 1226 Padua como residencia. En 1228 actuó como legado pontificio; el papa Gregorio IX lo llamó Arca de la Alianza.
El 13 de junio de 1231 murió, a los treinta y cinco años, en el convento de las clarisas de Arcella, junto a Padua. El 30 de mayo de 1232 Gregorio IX lo canonizó en Espoleto. Ese mismo año comenzó la construcción de la basílica, que englobó la antigua iglesia de Santa Maria Mater Domini, donde Antonio había recibido primero sepultura.
El templo quedó terminado en 1310, aunque las reformas se prolongaron hasta el siglo XV. Cuando el cuerpo fue exhumado al cabo de treinta años, la lengua apareció incorrupta. El 16 de enero de 1946 el papa Pío XII lo proclamó doctor de la Iglesia con el título de Doctor Evangelicus. El 6 de enero de 1981 el papa Juan Pablo II hizo abrir de nuevo la tumba para un estudio científico.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Het graf van Antonius vormt het hart van de basiliek. De heilige rust in de Cappella dell'Arca, in een tombe van groen marmer; het altaar erboven werd in 1593 door Tiziano Aspetti gemaakt.
In de reliekenkapel worden afzonderlijke relieken bewaard. De bekendste is de tong van de heilige, die bij de opgraving na dertig jaar onbedorven bleek; zij ligt in een reliekhouder die Giuliano da Firenze in 1434 vervaardigde.
Antonius wordt vooral aangeroepen bij het terugvinden van verloren voorwerpen, een gebruik dat teruggaat op het verhaal van zijn gestolen psalter in Bologna. Daarnaast geldt hij als patroon van reizigers, zieken, dieren en de oogst, en voeren talrijke steden over de hele wereld hem als beschermheilige.
De basiliek werd rond dat graf heen gebouwd: de oudere kerk Santa Maria Mater Domini, waar Antonius eerst begraven lag, werd in het nieuwe gebouw opgenomen. Toen de stoffelijke resten ruim dertig jaar na zijn dood werden overgebracht, bleek de tong onaangetast; men zag daarin een teken van zijn gave van het woord.
Grób Antoniego stanowi serce bazyliki. Święty spoczywa w Cappella dell'Arca, w grobowcu z zielonego marmuru; ołtarz nad nim wykonał w 1593 roku Tiziano Aspetti.
W kaplicy relikwii przechowywane są pojedyncze relikwie. Najbardziej znaną jest język świętego, który po trzydziestu latach od pogrzebu okazał się nietknięty rozkładem; spoczywa w relikwiarzu wykonanym w 1434 roku przez Giuliana da Firenze.
Antoniego wzywa się przede wszystkim przy odnajdywaniu rzeczy zgubionych, a zwyczaj ten wywodzi się z opowieści o skradzionym mu w Bolonii psałterzu. Uchodzi ponadto za patrona podróżnych, chorych, zwierząt i plonów, a liczne miasta na całym świecie obrały go za swojego opiekuna.
Bazylikę wzniesiono wokół tego grobu: starszy kościół Santa Maria Mater Domini, w którym Antoni najpierw spoczywał, włączono w nową budowlę. Gdy ponad trzydzieści lat po jego śmierci przeniesiono szczątki, język okazał się nienaruszony; dopatrzono się w tym znaku jego daru słowa.
Das Grab des Antonius bildet das Herz der Basilika. Der Heilige ruht in der Cappella dell'Arca, in einer Tumba aus grünem Marmor; den Altar darüber schuf 1593 Tiziano Aspetti.
In der Reliquienkapelle werden einzelne Reliquien aufbewahrt. Die bekannteste ist die Zunge des Heiligen, die sich bei der Erhebung nach dreißig Jahren als unverwest erwies; sie liegt in einem Reliquiar, das Giuliano da Firenze 1434 anfertigte.
Antonius wird vor allem beim Wiederfinden verlorener Gegenstände angerufen, ein Brauch, der auf die Geschichte seines gestohlenen Psalters in Bologna zurückgeht. Daneben gilt er als Patron der Reisenden, der Kranken, der Tiere und der Ernte, und zahlreiche Städte in aller Welt führen ihn als Schutzpatron.
Die Basilika wurde um dieses Grab herum erbaut: Die ältere Kirche Santa Maria Mater Domini, in der Antonius zuerst bestattet lag, wurde in den Neubau einbezogen. Als die sterblichen Überreste gut dreißig Jahre nach seinem Tod überführt wurden, erwies sich die Zunge als unversehrt; man sah darin ein Zeichen seiner Gabe des Wortes.
Le tombeau d'Antoine constitue le cœur de la basilique. Le saint repose dans la Cappella dell'Arca, dans un sarcophage de marbre vert ; l'autel qui le surmonte fut exécuté en 1593 par Tiziano Aspetti.
La chapelle des reliques conserve des reliques distinctes. La plus célèbre est la langue du saint, retrouvée intacte lors de l'exhumation trente ans après sa mort ; elle repose dans un reliquaire réalisé en 1434 par Giuliano da Firenze.
Antoine est surtout invoqué pour retrouver les objets perdus, usage qui remonte au récit de son psautier volé à Bologne. Il passe en outre pour le patron des voyageurs, des malades, des animaux et des récoltes, et d'innombrables villes du monde entier l'ont pris pour protecteur.
La basilique fut bâtie autour de ce tombeau : l'église plus ancienne de Santa Maria Mater Domini, où Antoine reposait d'abord, fut intégrée au nouvel édifice. Lorsque les restes furent transférés un peu plus de trente ans après sa mort, la langue apparut intacte ; on y vit un signe de son don de la parole.
La tomba di Antonio è il cuore della basilica. Il santo riposa nella Cappella dell'Arca, in un sepolcro di marmo verde; l'altare soprastante fu realizzato nel 1593 da Tiziano Aspetti.
Nella cappella delle reliquie si conservano singole reliquie. La più nota è la lingua del santo, che alla ricognizione dopo trent'anni si rivelò incorrotta; è custodita in un reliquiario eseguito da Giuliano da Firenze nel 1434.
Antonio è invocato soprattutto per ritrovare gli oggetti smarriti, una consuetudine che risale all'episodio del salterio rubatogli a Bologna. È inoltre patrono dei viaggiatori, dei malati, degli animali e del raccolto, e numerose città in tutto il mondo lo hanno come protettore.
La basilica fu costruita attorno a quella tomba: la più antica chiesa di Santa Maria Mater Domini, dove Antonio era stato dapprima sepolto, venne inglobata nel nuovo edificio. Quando le spoglie furono traslate a più di trent'anni dalla morte, la lingua risultò intatta; vi si lesse un segno del suo dono della parola.
La tumba de san Antonio constituye el corazón de la basílica. El santo reposa en la Cappella dell'Arca, en un sepulcro de mármol verde; el altar que lo corona fue labrado en 1593 por Tiziano Aspetti.
En la capilla de las reliquias se custodian reliquias sueltas. La más conocida es la lengua del santo, que apareció incorrupta en la exhumación realizada al cabo de treinta años; se conserva en un relicario que Giuliano da Firenze ejecutó en 1434.
A san Antonio se le invoca sobre todo para recuperar objetos perdidos, costumbre que se remonta al episodio de su salterio robado en Bolonia. Además es patrono de viajeros, enfermos, animales y cosechas, y numerosas ciudades de todo el mundo lo tienen por patrón.
La basílica se construyó alrededor de esa tumba: la antigua iglesia de Santa Maria Mater Domini, donde Antonio había sido enterrado primero, quedó integrada en el nuevo edificio. Cuando los restos mortales fueron trasladados algo más de treinta años después de su muerte, la lengua apareció intacta; en ello se vio un signo de su don de la palabra.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
Van buiten valt de basiliek op door acht met lood beklede byzantijnse koepels en twee dunne, slanke klokkentorens die aan minaretten doen denken. De gevel is romaans, in onbepleisterde baksteen. Binnen is de kerk een latijns kruis met drie beuken en galerijen erboven.
De Cappella dell'Arca, de grafkapel, kreeg in de zestiende eeuw haar vorm naar ontwerp van Andrea Briosco. De wanden dragen hoge reliëfs met het leven en de wonderen van de heilige, gehouwen door onder anderen Tullio Lombardo, Girolamo Campagna en Jacopo Sansovino.
Het hoofdaltaar is het werk van Donatello: ruim dertig stukken, gemaakt tussen 1443 en 1450, met zeven beelden en vier reliëfs over de wonderen van Antonius. Camillo Boito herschikte het geheel in 1895. In de apsis staat de paaskandelaar die Andrea Briosco in 1515 voltooide.
De reliekenkapel werd vanaf 1691 in barokke vormen gebouwd door Filippo Parodi, een leerling van Bernini. Elders in de kerk ziet u veertiende-eeuwse fresco's: van Giotto in de Zegenkapel en de kapel van de Madonna Mora, van Giusto de' Menabuoi in de kapel van zalige Luca Belludi uit 1382, en van Altichiero da Zevio met Jacopo Avanzi in de Jacobuskapel.
De Jacobuskapel en de kapel van Luca Belludi horen sinds 2021 bij het werelderfgoed van de veertiende-eeuwse frescocycli van Padua. Op de Piazza del Santo, vlak voor de kerk, staat Donatello's bronzen ruiterstandbeeld van de condottiere Erasmo da Narni, bijgenaamd Gattamelata, uit 1453.
Oorspronkelijk was de kerk opgezet als een eenbeukig gebouw met halfronde koepels naar het voorbeeld van de San Marco in Venetië; de gotische zijbeuken kwamen later in de dertiende eeuw tot stand.
Z zewnątrz bazylika zwraca uwagę ośmioma krytymi ołowiem kopułami bizantyjskimi i dwiema cienkimi, smukłymi dzwonnicami, przypominającymi minarety. Fasada jest romańska, z nieotynkowanej cegły. Wewnątrz kościół ma plan krzyża łacińskiego, trzy nawy i galerie powyżej.
Cappella dell'Arca, kaplica grobowa, otrzymała swój kształt w XVI wieku według projektu Andrei Briosca. Ściany zdobią wysokie reliefy z życiem i cudami świętego, wykute między innymi przez Tullia Lombarda, Girolama Campagnę i Jacopa Sansovina.
Ołtarz główny jest dziełem Donatella: ponad trzydzieści elementów powstałych w latach 1443-1450, z siedmioma posągami i czterema reliefami o cudach Antoniego. Camillo Boito przekomponował całość w 1895 roku. W apsydzie stoi świecznik paschalny, który Andrea Briosco ukończył w 1515 roku.
Kaplicę relikwii budował od 1691 roku w formach barokowych Filippo Parodi, uczeń Berniniego. W innych miejscach kościoła zobaczą Państwo czternastowieczne freski: Giotta w kaplicy Błogosławieństwa i w kaplicy Madonna Mora, Giusta de' Menabuoi w kaplicy błogosławionego Luki Belludiego z 1382 roku oraz Altichiera da Zevio z Jacopem Avanzim w kaplicy świętego Jakuba.
Kaplica świętego Jakuba i kaplica Luki Belludiego należą od 2021 roku do światowego dziedzictwa czternastowiecznych cykli freskowych Padwy. Na Piazza del Santo, tuż przed kościołem, stoi spiżowy pomnik konny kondotiera Erasma da Narni, zwanego Gattamelatą, dłuta Donatella, z 1453 roku.
Pierwotnie kościół zaplanowano jako budowlę jednonawową z półkolistymi kopułami, na wzór bazyliki świętego Marka w Wenecji; gotyckie nawy boczne powstały później, jeszcze w XIII wieku.
Von außen fällt die Basilika durch acht mit Blei gedeckte byzantinische Kuppeln und zwei dünne, schlanke Glockentürme auf, die an Minarette denken lassen. Die Fassade ist romanisch, aus unverputztem Backstein. Im Inneren ist die Kirche ein lateinisches Kreuz mit drei Schiffen und darüberliegenden Emporen.
Die Cappella dell'Arca, die Grabkapelle, erhielt ihre Gestalt im sechzehnten Jahrhundert nach einem Entwurf von Andrea Briosco. Die Wände tragen Hochreliefs mit dem Leben und den Wundern des Heiligen, gemeißelt unter anderem von Tullio Lombardo, Girolamo Campagna und Jacopo Sansovino.
Der Hochaltar ist ein Werk Donatellos: gut dreißig Stücke, entstanden zwischen 1443 und 1450, mit sieben Statuen und vier Reliefs zu den Wundern des Antonius. Camillo Boito ordnete das Ganze 1895 neu. In der Apsis steht der Osterleuchter, den Andrea Briosco 1515 vollendete.
Die Reliquienkapelle wurde ab 1691 in barocken Formen von Filippo Parodi errichtet, einem Schüler Berninis. An anderen Stellen der Kirche sehen Sie Fresken aus dem vierzehnten Jahrhundert: von Giotto in der Segenskapelle und der Kapelle der Madonna Mora, von Giusto de' Menabuoi in der Kapelle des seligen Luca Belludi von 1382 und von Altichiero da Zevio mit Jacopo Avanzi in der Jakobuskapelle.
Die Jakobuskapelle und die Kapelle des Luca Belludi gehören seit 2021 zum Welterbe der Freskenzyklen des vierzehnten Jahrhunderts in Padua. Auf der Piazza del Santo, unmittelbar vor der Kirche, steht Donatellos bronzenes Reiterstandbild des Condottiere Erasmo da Narni, genannt Gattamelata, von 1453.
Ursprünglich war die Kirche als einschiffiger Bau mit halbrunden Kuppeln nach dem Vorbild von San Marco in Venedig angelegt; die gotischen Seitenschiffe entstanden später im dreizehnten Jahrhundert.
De l'extérieur, la basilique frappe par ses huit coupoles byzantines couvertes de plomb et par ses deux clochers minces et élancés, qui évoquent des minarets. La façade est romane, en brique nue. À l'intérieur, l'église dessine une croix latine à trois nefs surmontées de galeries.
La Cappella dell'Arca, la chapelle funéraire, reçut sa forme au XVIe siècle d'après un dessin d'Andrea Briosco. Les parois portent de hauts reliefs consacrés à la vie et aux miracles du saint, taillés notamment par Tullio Lombardo, Girolamo Campagna et Jacopo Sansovino.
Le maître-autel est l'œuvre de Donatello : plus de trente pièces réalisées entre 1443 et 1450, avec sept statues et quatre reliefs consacrés aux miracles d'Antoine. Camillo Boito en réordonna l'ensemble en 1895. Dans l'abside se dresse le chandelier pascal qu'Andrea Briosco acheva en 1515.
La chapelle des reliques fut bâtie à partir de 1691 dans des formes baroques par Filippo Parodi, élève du Bernin. Ailleurs dans l'église, vous verrez des fresques du XIVe siècle : de Giotto dans la chapelle de la Bénédiction et dans celle de la Madonna Mora, de Giusto de' Menabuoi dans la chapelle du bienheureux Luca Belludi, datée de 1382, et d'Altichiero da Zevio avec Jacopo Avanzi dans la chapelle Saint-Jacques.
La chapelle Saint-Jacques et celle de Luca Belludi font partie, depuis 2021, du patrimoine mondial des cycles de fresques du XIVe siècle de Padoue. Sur la Piazza del Santo, juste devant l'église, se dresse la statue équestre en bronze, exécutée par Donatello en 1453, du condottiere Erasmo da Narni, dit le Gattamelata.
À l'origine, l'église avait été conçue comme un édifice à nef unique couvert de coupoles hémisphériques, sur le modèle de Saint-Marc de Venise ; les bas-côtés gothiques ne virent le jour que plus tard au XIIIe siècle.
Dall'esterno la basilica colpisce per le otto cupole bizantine rivestite di piombo e per i due campanili sottili e affusolati, che ricordano minareti. La facciata è romanica, in mattoni a vista. All'interno la chiesa ha pianta a croce latina, con tre navate e matronei soprastanti.
La Cappella dell'Arca, la cappella sepolcrale, assunse la sua forma nel Cinquecento su disegno di Andrea Briosco. Le pareti recano altorilievi con la vita e i miracoli del santo, scolpiti tra gli altri da Tullio Lombardo, Girolamo Campagna e Jacopo Sansovino.
L'altare maggiore è opera di Donatello: più di trenta pezzi, eseguiti tra il 1443 e il 1450, con sette statue e quattro rilievi dedicati ai miracoli di Antonio. Camillo Boito ne ricompose l'insieme nel 1895. Nell'abside si trova il candelabro pasquale che Andrea Briosco portò a termine nel 1515.
La cappella delle reliquie fu eretta in forme barocche a partire dal 1691 da Filippo Parodi, allievo del Bernini. Altrove nella chiesa vedrete affreschi trecenteschi: di Giotto nella cappella della Benedizione e nella cappella della Madonna Mora, di Giusto de' Menabuoi nella cappella del beato Luca Belludi del 1382, e di Altichiero da Zevio con Jacopo Avanzi nella cappella di San Giacomo.
La cappella di San Giacomo e quella di Luca Belludi fanno parte dal 2021 del patrimonio mondiale dei cicli affrescati trecenteschi di Padova. Nella Piazza del Santo, proprio davanti alla chiesa, si erge il monumento equestre in bronzo di Donatello dedicato al condottiero Erasmo da Narni, detto il Gattamelata, del 1453.
In origine la chiesa era stata concepita a navata unica con cupole emisferiche sul modello di San Marco a Venezia; le navate laterali gotiche furono realizzate più tardi nel corso del Duecento.
Desde fuera, la basílica llama la atención por sus ocho cúpulas bizantinas revestidas de plomo y por dos campanarios finos y esbeltos que recuerdan a minaretes. La fachada es románica, de ladrillo visto. En el interior, la iglesia forma una cruz latina de tres naves con galerías por encima.
La Cappella dell'Arca, la capilla sepulcral, adquirió su forma en el siglo XVI según el proyecto de Andrea Briosco. Los muros lucen altorrelieves con la vida y los milagros del santo, esculpidos entre otros por Tullio Lombardo, Girolamo Campagna y Jacopo Sansovino.
El altar mayor es obra de Donatello: más de treinta piezas realizadas entre 1443 y 1450, con siete estatuas y cuatro relieves sobre los milagros de Antonio. Camillo Boito reordenó el conjunto en 1895. En el ábside se alza el candelabro pascual que Andrea Briosco terminó en 1515.
La capilla de las reliquias fue levantada a partir de 1691 en formas barrocas por Filippo Parodi, discípulo de Bernini. En otros puntos del templo verá usted frescos del siglo XIV: de Giotto en la capilla de la Bendición y en la capilla de la Madonna Mora, de Giusto de' Menabuoi en la capilla del beato Luca Belludi, de 1382, y de Altichiero da Zevio con Jacopo Avanzi en la capilla de Santiago.
La capilla de Santiago y la del beato Luca Belludi forman parte desde 2021 del patrimonio mundial de los ciclos de frescos del siglo XIV de Padua. En la Piazza del Santo, justo delante de la iglesia, se alza la estatua ecuestre de bronce que Donatello dedicó en 1453 al condotiero Erasmo da Narni, apodado Gattamelata.
En su origen el templo fue concebido como un edificio de una sola nave con cúpulas semiesféricas a imitación de San Marcos de Venecia; las naves laterales góticas se añadieron más tarde, en el siglo XIII.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
Het feest van Antonius van Padua valt op 13 juni, zijn sterfdag. De heilige stierf in 1231 in Arcella bij Padua en werd al op 30 mei 1232 heilig verklaard, minder dan een jaar later: een van de snelste heiligverklaringen uit de kerkgeschiedenis.
Op 16 januari 1946 riep paus Pius XII hem uit tot kerkleraar, met de titel Doctor Evangelicus, de evangelische leraar. Die titel verwijst naar zijn preken en zijn kennis van de Schrift, die tijdgenoten al roemden.
De devotie richt zich in de eerste plaats op het terugvinden van verloren zaken, maar Antonius wordt ook aangeroepen door reizigers en zieken. De basiliek draagt de rang van pauselijke basiliek en geldt als internationaal heiligdom; zij valt niet samen met de kathedraal van Padua, die elders in de stad staat.
Op 6 januari 1981 liet paus Johannes Paulus II het graf openen voor wetenschappelijk onderzoek naar de stoffelijke resten van de heilige.
Al in 1228 trad Antonius op als pauselijk gezant. Paus Gregorius IX noemde hem toen de Ark van het Verbond, een verwijzing naar zijn kennis van de Schrift.
Święto Antoniego z Padwy przypada 13 czerwca, w dniu jego śmierci. Święty zmarł w 1231 roku w Arcelli pod Padwą i już 30 maja 1232 roku został kanonizowany, niespełna rok później: to jedna z najszybszych kanonizacji w dziejach Kościoła.
16 stycznia 1946 roku papież Pius XII ogłosił go doktorem Kościoła, z tytułem Doctor Evangelicus, doktora ewangelicznego. Tytuł ten odsyła do jego kazań i znajomości Pisma Świętego, które sławili już współcześni.
Pobożność kieruje się przede wszystkim ku odnajdywaniu rzeczy zgubionych, ale Antoniego wzywają też podróżni i chorzy. Bazylika nosi rangę bazyliki papieskiej i uchodzi za sanktuarium międzynarodowe; nie jest tożsama z katedrą Padwy, która stoi w innej części miasta.
6 stycznia 1981 roku papież Jan Paweł II polecił otworzyć grób dla naukowego zbadania szczątków świętego.
Już w 1228 roku Antoni wystąpił jako legat papieski. Papież Grzegorz IX nazwał go wtedy Arką Przymierza, nawiązując do jego znajomości Pisma Świętego.
Das Fest des Antonius von Padua fällt auf den 13. Juni, seinen Todestag. Der Heilige starb 1231 in Arcella bei Padua und wurde bereits am 30. Mai 1232 heiliggesprochen, weniger als ein Jahr später: eine der schnellsten Heiligsprechungen der Kirchengeschichte.
Am 16. Januar 1946 erhob Papst Pius XII. ihn zum Kirchenlehrer, mit dem Titel Doctor Evangelicus, dem evangelischen Lehrer. Dieser Titel verweist auf seine Predigten und seine Schriftkenntnis, die schon Zeitgenossen rühmten.
Die Verehrung richtet sich in erster Linie auf das Wiederfinden verlorener Dinge, doch Antonius wird auch von Reisenden und Kranken angerufen. Die Basilika trägt den Rang einer päpstlichen Basilika und gilt als internationales Heiligtum; sie ist nicht identisch mit der Kathedrale von Padua, die andernorts in der Stadt steht.
Am 6. Januar 1981 ließ Papst Johannes Paul II. das Grab für wissenschaftliche Untersuchungen an den sterblichen Überresten des Heiligen öffnen.
Bereits 1228 trat Antonius als päpstlicher Gesandter auf. Papst Gregor IX. nannte ihn damals die Bundeslade, ein Verweis auf seine Kenntnis der Heiligen Schrift.
La fête d'Antoine de Padoue tombe le 13 juin, jour de sa mort. Le saint mourut en 1231 à Arcella, près de Padoue, et fut canonisé dès le 30 mai 1232, moins d'un an plus tard : l'une des canonisations les plus rapides de l'histoire de l'Église.
Le 16 janvier 1946, le pape Pie XII le proclama docteur de l'Église, sous le titre de Doctor Evangelicus, le docteur évangélique. Ce titre renvoie à ses prédications et à sa connaissance de l'Écriture, que ses contemporains vantaient déjà.
La dévotion se porte en premier lieu sur les objets perdus que l'on cherche à retrouver, mais Antoine est aussi invoqué par les voyageurs et les malades. La basilique porte le rang de basilique pontificale et le titre de sanctuaire international ; elle ne se confond pas avec la cathédrale de Padoue, qui se dresse ailleurs dans la ville.
Le 6 janvier 1981, le pape Jean-Paul II fit ouvrir le tombeau pour un examen scientifique des restes du saint.
Dès 1228, Antoine fut chargé d'une légation pontificale. Le pape Grégoire IX l'appela alors l'Arche d'alliance, allusion à sa connaissance de l'Écriture.
La festa di Antonio da Padova cade il 13 giugno, giorno della sua morte. Il santo morì nel 1231 all'Arcella presso Padova e fu canonizzato già il 30 maggio 1232, a meno di un anno di distanza: una delle canonizzazioni più rapide della storia della Chiesa.
Il 16 gennaio 1946 papa Pio XII lo proclamò dottore della Chiesa, con il titolo di Doctor Evangelicus, il dottore evangelico. Quel titolo rimanda alla sua predicazione e alla sua conoscenza della Scrittura, già lodate dai contemporanei.
La devozione riguarda in primo luogo il ritrovamento delle cose perdute, ma Antonio è invocato anche dai viaggiatori e dai malati. La basilica ha il rango di basilica pontificia ed è considerata santuario internazionale; non coincide con la cattedrale di Padova, che si trova in un altro punto della città.
Il 6 gennaio 1981 papa Giovanni Paolo II fece aprire la tomba per un esame scientifico delle spoglie del santo.
Già nel 1228 Antonio operò come legato pontificio. Papa Gregorio IX lo chiamò allora Arca del Testamento, in riferimento alla sua conoscenza della Scrittura.
La fiesta de san Antonio de Padua se celebra el 13 de junio, día de su muerte. El santo murió en 1231 en Arcella, junto a Padua, y ya el 30 de mayo de 1232 fue canonizado, menos de un año después: una de las canonizaciones más rápidas de la historia de la Iglesia.
El 16 de enero de 1946 el papa Pío XII lo proclamó doctor de la Iglesia con el título de Doctor Evangelicus, el doctor evangélico. Ese título alude a su predicación y a su conocimiento de la Escritura, que ya sus contemporáneos elogiaban.
La devoción se dirige en primer lugar a la recuperación de lo perdido, pero a san Antonio lo invocan también los viajeros y los enfermos. La basílica ostenta el rango de basílica pontificia y está considerada santuario internacional; no coincide con la catedral de Padua, que se encuentra en otro punto de la ciudad.
El 6 de enero de 1981 el papa Juan Pablo II hizo abrir la tumba para someter los restos mortales del santo a un estudio científico.
Ya en 1228 Antonio actuó como legado pontificio. El papa Gregorio IX lo llamó entonces Arca de la Alianza, en alusión a su conocimiento de la Escritura.
