Een dochter van SyracuseCórka SyrakuzEine Tochter von SyrakusUne fille de SyracuseUna figlia di SiracusaUna hija de Siracusa
Zij werd rond 283 geboren in Syracuse, toen een van de rijkste steden van Sicilië. Haar vader stierf toen zij nog klein was; haar moeder Eutychia bleef achter met het beheer van het familiebezit.
Volgens de overlevering reisden moeder en dochter naar Catania, naar het graf van de martelares Agatha, omdat Eutychia al jaren ziek was. Toen de moeder genas, vroeg Lucia haar om haar bruidsschat aan de armen te mogen uitdelen.
Dat besluit betekende ook dat zij afzag van het huwelijk dat voor haar was geregeld. Het is het punt waarop haar leven omslaat: een rijke erfgename die haar bezit weggeeft en zich aan Christus bindt.
Urodziła się około roku 283 w Syrakuzach, wówczas jednym z najbogatszych miast Sycylii. Ojciec zmarł, gdy była mała; matka, Eutychia, została sama z zarządem rodzinnego majątku.
Według przekazu matka i córka udały się do Katanii, do grobu męczennicy Agaty, ponieważ Eutychia od lat chorowała. Gdy odzyskała zdrowie, Łucja poprosiła, by mogła rozdać ubogim swój posag.
Ta decyzja oznaczała zarazem rezygnację z zaaranżowanego dla niej małżeństwa. To punkt, w którym jej życie się odwraca: bogata dziedziczka rozdaje majątek i wiąże się z Chrystusem.
Sie wurde um 283 in Syrakus geboren, damals einer der reichsten Städte Siziliens. Ihr Vater starb früh; ihre Mutter Eutychia blieb mit der Verwaltung des Familienvermögens zurück.
Der Überlieferung nach reisten Mutter und Tochter nach Catania an das Grab der Märtyrerin Agatha, weil Eutychia seit Jahren krank war. Als die Mutter genas, bat Luzia darum, ihre Mitgift an die Armen verteilen zu dürfen.
Dieser Entschluss bedeutete zugleich den Verzicht auf die für sie vereinbarte Ehe. Hier kippt ihr Leben: eine reiche Erbin, die ihren Besitz weggibt und sich an Christus bindet.
Elle naquit vers 283 à Syracuse, alors l'une des villes les plus riches de Sicile. Son père mourut quand elle était enfant; sa mère, Eutychie, resta seule à gérer le patrimoine familial.
Selon la tradition, la mère et la fille se rendirent à Catane, au tombeau de la martyre Agathe, car Eutychie était malade depuis des années. Guérie, elle laissa Lucie distribuer sa dot aux pauvres.
Cette décision impliquait aussi de renoncer au mariage arrangé pour elle. C'est le point de bascule de sa vie: une riche héritière qui donne son bien et se lie au Christ.
Nacque verso il 283 a Siracusa, allora fra le città più ricche della Sicilia. Il padre morì quando era piccola; la madre, Eutichia, restò sola a governare il patrimonio di famiglia.
Secondo la tradizione madre e figlia si recarono a Catania, alla tomba della martire Agata, perché Eutichia era malata da anni. Guarita, lasciò che Lucia distribuisse ai poveri la propria dote.
Quella scelta comportava anche la rinuncia al matrimonio combinato per lei. È il punto in cui la sua vita cambia verso: una ricca ereditiera che dona i suoi beni e si lega a Cristo.
Nació hacia el 283 en Siracusa, entonces una de las ciudades más ricas de Sicilia. Su padre murió siendo ella pequeña; su madre, Eutiquia, quedó sola al frente del patrimonio familiar.
Según la tradición, madre e hija viajaron a Catania, al sepulcro de la mártir Águeda, porque Eutiquia llevaba años enferma. Al sanar, permitió que Lucía repartiera su dote entre los pobres.
Aquella decisión suponía además renunciar al matrimonio concertado para ella. Ese es el punto en que su vida cambia de rumbo: una heredera rica que entrega sus bienes y se une a Cristo.
Marteldood onder DiocletianusMęczeństwo za DioklecjanaMartyrium unter DiokletianLe martyre sous DioclétienIl martirio sotto DioclezianoEl martirio bajo Diocleciano
De man aan wie zij was uitgehuwelijkt, gaf haar aan bij de stadsprefect. Het was het jaar 303 of 304, midden in de laatste en zwaarste christenvervolging van het Romeinse rijk, en zij weigerde aan de goden te offeren.
Zij werd ter dood veroordeeld en gedood door een zwaardstoot in de hals; de overlevering vertelt dat men haar eerst niet van haar plaats kreeg en dat het vuur haar niet raakte. Haar sterfjaar, 304, staat in de oudste lijsten.
Syracuse begroef haar in de catacomben buiten de stad en hield haar gedachtenis vast. Al in de vierde eeuw, kort na haar dood, getuigt een grafinschrift uit diezelfde catacomben van haar verering.
Mężczyzna, któremu ją przyrzeczono, doniósł na nią prefektowi miasta. Był rok 303 albo 304, w środku ostatniego i najcięższego prześladowania chrześcijan w cesarstwie, a ona odmówiła ofiary bogom.
Skazano ją na śmierć i zabito pchnięciem miecza w gardło; tradycja opowiada, że wcześniej nie zdołano ruszyć jej z miejsca i że ogień jej nie tknął. Rok jej śmierci, 304, podają najstarsze spisy.
Syrakuzy pochowały ją w katakumbach za miastem i zachowały pamięć o niej. Już w czwartym wieku, wkrótce po jej śmierci, napis nagrobny z tych samych katakumb poświadcza jej kult.
Der Mann, dem sie versprochen war, zeigte sie beim Stadtpräfekten an. Es war das Jahr 303 oder 304, mitten in der letzten und härtesten Christenverfolgung des Reiches, und sie weigerte sich, den Göttern zu opfern.
Sie wurde zum Tod verurteilt und durch einen Schwertstoß in den Hals getötet; die Überlieferung erzählt, man habe sie zuvor nicht von der Stelle bewegen können und das Feuer habe ihr nichts anhaben können. Ihr Todesjahr 304 steht in den ältesten Verzeichnissen.
Syrakus bestattete sie in den Katakomben vor der Stadt und hielt ihr Gedächtnis fest. Schon im vierten Jahrhundert, kurz nach ihrem Tod, bezeugt eine Grabinschrift aus eben diesen Katakomben ihre Verehrung.
L'homme auquel elle était promise la dénonça au préfet de la ville. On était en 303 ou 304, au plus fort de la dernière et plus dure persécution de l'empire, et elle refusa de sacrifier aux dieux.
Condamnée à mort, elle périt d'un coup d'épée à la gorge; la tradition raconte qu'on n'avait pu la faire bouger de place et que le feu ne l'avait pas atteinte. Son année de mort, 304, figure dans les listes les plus anciennes.
Syracuse l'ensevelit dans les catacombes hors les murs et garda sa mémoire. Dès le quatrième siècle, peu après sa mort, une inscription funéraire de ces mêmes catacombes atteste son culte.
L'uomo a cui era stata promessa la denunciò al prefetto della città. Correva il 303 o il 304, nel pieno dell'ultima e più dura persecuzione dell'impero, e lei rifiutò di sacrificare agli dèi.
Condannata a morte, fu uccisa da un colpo di spada alla gola; la tradizione racconta che prima non riuscirono a smuoverla e che il fuoco non la toccò. L'anno della morte, il 304, compare negli elenchi più antichi.
Siracusa la seppellì nelle catacombe fuori le mura e ne conservò la memoria. Già nel quarto secolo, poco dopo la sua morte, un'iscrizione sepolcrale di quelle stesse catacombe attesta il suo culto.
El hombre a quien la habían prometido la denunció ante el prefecto de la ciudad. Corría el año 303 o 304, en plena última y más dura persecución del imperio, y ella se negó a sacrificar a los dioses.
Condenada a muerte, murió de una estocada en la garganta; la tradición cuenta que antes no lograron moverla de su sitio y que el fuego no la alcanzó. El año de su muerte, 304, consta en las listas más antiguas.
Siracusa la enterró en las catacumbas de extramuros y guardó su memoria. Ya en el siglo cuarto, poco después de su muerte, una inscripción sepulcral de esas mismas catacumbas atestigua su culto.
Licht, ogen en een naam in de canonŚwiatło, oczy i imię w kanonie mszyLicht, Augen und ein Name im MesskanonLumière, yeux et un nom dans le canonLuce, occhi e un nome nel canoneLuz, ojos y un nombre en el canon
Haar naam komt van het Latijnse lux, licht, en dat woord heeft haar hele verering gekleurd. Toen 13 december in de oude juliaanse kalender samenviel met de kortste dag, werd zij vanzelf de heilige van het licht dat terugkeert; in Scandinavië groeide daaruit het Luciafeest met de krans van kaarsen.
De schotel met twee ogen is een laat-middeleeuws attribuut, ontstaan uit haar naam en uit het patronaat over blinden en slechtzienden. Sindsdien wordt zij aangeroepen bij alles wat met het gezichtsvermogen te maken heeft.
Haar naam staat in de Romeinse canon van de mis, in dezelfde korte rij vrouwen als Agatha, Agnes en Cecilia. Haar lichaam kwam via Constantinopel naar Venetië en rust daar in de kerk San Geremia; in 2004 keerde het voor enkele dagen terug naar Syracuse.
Jej imię pochodzi od łacińskiego lux, światło, i to słowo zabarwiło cały jej kult. Gdy 13 grudnia przypadał w dawnym kalendarzu juliańskim na najkrótszy dzień, stała się sama przez się świętą powracającego światła; w Skandynawii wyrosło stąd święto Lucii z wieńcem ze świec.
Misa z dwojgiem oczu to atrybut późnośredniowieczny, zrodzony z jej imienia i z patronatu nad niewidomymi. Odtąd wzywa się ją we wszystkim, co dotyczy wzroku.
Jej imię stoi w kanonie rzymskim mszy, w tym samym krótkim szeregu kobiet co Agata, Agnieszka i Cecylia. Jej ciało trafiło przez Konstantynopol do Wenecji i spoczywa tam w kościele San Geremia; w 2004 roku wróciło na kilka dni do Syrakuz.
Ihr Name kommt vom lateinischen lux, Licht, und dieses Wort hat ihre ganze Verehrung gefärbt. Als der 13. Dezember im alten julianischen Kalender auf den kürzesten Tag fiel, wurde sie von selbst zur Heiligen des wiederkehrenden Lichts; in Skandinavien wuchs daraus das Luciafest mit dem Lichterkranz.
Die Schale mit zwei Augen ist ein spätmittelalterliches Attribut, entstanden aus ihrem Namen und aus dem Patronat über die Blinden. Seither ruft man sie in allem an, was das Augenlicht betrifft.
Ihr Name steht im römischen Messkanon, in derselben kurzen Reihe von Frauen wie Agatha, Agnes und Cäcilia. Ihr Leib gelangte über Konstantinopel nach Venedig und ruht dort in der Kirche San Geremia; 2004 kehrte er für einige Tage nach Syrakus zurück.
Son nom vient du latin lux, la lumière, et ce mot a coloré tout son culte. Quand le 13 décembre coïncidait, dans l'ancien calendrier julien, avec le jour le plus court, elle devint d'elle-même la sainte de la lumière qui revient; en Scandinavie naquit ainsi la fête de la Lucia et sa couronne de bougies.
La coupe portant deux yeux est un attribut de la fin du Moyen Âge, né de son nom et de son patronage sur les aveugles. Depuis lors, on l'invoque pour tout ce qui touche à la vue.
Son nom figure au canon romain de la messe, dans la même courte série de femmes qu'Agathe, Agnès et Cécile. Son corps parvint par Constantinople à Venise et repose à l'église San Geremia; en 2004, il revint quelques jours à Syracuse.
Il suo nome viene dal latino lux, luce, e quella parola ha tinto l'intero culto. Quando il 13 dicembre, nel vecchio calendario giuliano, coincideva con il giorno più corto, divenne da sé la santa della luce che torna; in Scandinavia ne nacque la festa di Lucia con la corona di candele.
Il piatto con i due occhi è un attributo tardomedievale, nato dal nome e dal patronato sui ciechi. Da allora la si invoca per tutto ciò che riguarda la vista.
Il suo nome sta nel canone romano della messa, nella stessa breve serie di donne di Agata, Agnese e Cecilia. Il corpo giunse per Costantinopoli a Venezia e riposa nella chiesa di San Geremia; nel 2004 tornò per alcuni giorni a Siracusa.
Su nombre viene del latín lux, luz, y esa palabra ha teñido todo su culto. Cuando el 13 de diciembre coincidía, en el antiguo calendario juliano, con el día más corto, quedó convertida en la santa de la luz que vuelve; en Escandinavia nació de ahí la fiesta de Lucía con su corona de velas.
La bandeja con dos ojos es un atributo bajomedieval, surgido de su nombre y de su patronazgo sobre los ciegos. Desde entonces se la invoca en todo lo que atañe a la vista.
Su nombre figura en el canon romano de la misa, en la misma corta serie de mujeres que Águeda, Inés y Cecilia. Su cuerpo llegó por Constantinopla a Venecia y reposa en la iglesia de San Geremia; en 2004 regresó unos días a Siracusa.
Feestdag, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćFest, Darstellung und VerehrungFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Haar feestdag valt op 13 december. In Syracuse draagt men die dag het zilveren beeld in processie van de kathedraal naar de kerk op de plaats van haar dood, en in mei keert het beeld terug bij het feest van Santa Lucia delle quaglie. Op Sicilië eet men op haar dag cuccìa, gekookte tarwe, ter herinnering aan het einde van een hongersnood.
Op afbeeldingen draagt zij de palmtak van de martelaren en een olielamp, en vaak een schotel met twee ogen. In het noorden ziet u haar in een wit kleed met een rode gordel en een krans van kaarsen in het haar.
In deze weken zet men haar graag bij de kaarsen op tafel, of geeft men een medaille mee aan wie het met de ogen te kwaad heeft. In de Lucia-collectie staan beelden, medailles, kaarsen en gebedskaarten bij elkaar.
Jej wspomnienie przypada 13 grudnia. W Syrakuzach niesie się tego dnia srebrną figurę z katedry do kościoła na miejscu jej śmierci, a w maju figura wraca podczas święta Santa Lucia delle quaglie. Na Sycylii je się w jej dniu cuccìę, gotowaną pszenicę, na pamiątkę końca głodu.
Na wizerunkach trzyma palmę męczeństwa i lampkę oliwną, a często misę z dwojgiem oczu. Na północy widuje się ją w białej sukni z czerwoną przepaską i wieńcem ze świec we włosach.
W tych tygodniach stawia się ją chętnie przy świecach na stole albo daje medalik komuś, komu szwankuje wzrok. W kolekcji świętej Łucji zebrane są figury, medaliki, świece i obrazki.
Ihr Gedenktag ist der 13. Dezember. In Syrakus trägt man an diesem Tag die silberne Figur in Prozession von der Kathedrale zur Kirche am Ort ihres Todes, und im Mai kehrt sie beim Fest Santa Lucia delle quaglie zurück. Auf Sizilien isst man an ihrem Tag Cuccìa, gekochten Weizen, zur Erinnerung an das Ende einer Hungersnot.
Auf Bildern hält sie den Palmzweig der Märtyrer und eine Öllampe, oft dazu eine Schale mit zwei Augen. Im Norden begegnet sie im weißen Kleid mit roter Schärpe und einem Lichterkranz im Haar.
In diesen Wochen stellt man sie gern zu den Kerzen auf den Tisch oder gibt eine Medaille mit, wenn jemand Sorgen mit den Augen hat. In der Luzia-Kollektion stehen Figuren, Medaillen, Kerzen und Gebetsbilder beieinander.
Sa fête tombe le 13 décembre. À Syracuse, on porte ce jour-là la statue d'argent en procession de la cathédrale à l'église bâtie sur le lieu de sa mort, et elle revient en mai pour la fête de Santa Lucia delle quaglie. En Sicile, on mange ce jour-là la cuccìa, du blé bouilli, en mémoire de la fin d'une famine.
Les images lui donnent la palme des martyrs et une lampe à huile, souvent une coupe portant deux yeux. Dans le Nord, on la voit en robe blanche, ceinte de rouge, une couronne de bougies dans les cheveux.
En ces semaines, on la pose volontiers près des bougies sur la table, ou l'on offre une médaille à qui souffre des yeux. La collection sainte Lucie réunit statues, médailles, bougies et images de prière.
La sua festa cade il 13 dicembre. A Siracusa quel giorno il simulacro d'argento esce in processione dalla cattedrale verso la chiesa sorta nel luogo della morte, e a maggio torna per la festa di Santa Lucia delle quaglie. In Sicilia si mangia la cuccìa, grano bollito, in memoria della fine di una carestia.
Nelle immagini regge la palma dei martiri e una lampada a olio, spesso insieme al piatto con i due occhi. Nel Nord Europa compare in veste bianca con fascia rossa e una corona di candele fra i capelli.
In queste settimane la si mette volentieri accanto alle candele sulla tavola, o si regala una medaglia a chi ha disturbi alla vista. Nella collezione di Santa Lucia si trovano statue, medaglie, candele e immaginette.
Su fiesta es el 13 de diciembre. En Siracusa se lleva ese día la imagen de plata en procesión desde la catedral hasta la iglesia levantada en el lugar de su muerte, y en mayo vuelve a salir en la fiesta de Santa Lucia delle quaglie. En Sicilia se come cuccìa, trigo cocido, en recuerdo del fin de una hambruna.
En las imágenes lleva la palma de los mártires y una lámpara de aceite, a menudo junto a la bandeja con dos ojos. En el norte de Europa aparece con túnica blanca, faja roja y una corona de velas en el pelo.
En estas semanas se la coloca de buen grado junto a las velas de la mesa, o se regala una medalla a quien tiene problemas de vista. En la colección de Santa Lucía se reúnen imágenes, medallas, velas y estampas.
