Een soldatenzoon uit PannoniëSyn żołnierza z PanoniiEin Soldatensohn aus PannonienUn fils de soldat de PannonieIl figlio di un soldato della PannoniaUn hijo de soldado de Panonia
Martinus werd geboren in Savaria, in de Romeinse provincie Pannonië, het huidige Szombathely in Hongarije. Hij groeide op in Pavia in Italië, als zoon van een legerofficier die niet christelijk was.
Al als kind van tien meldde hij zich, volgens zijn levensbeschrijver, bij een kerk om als catechumeen te worden opgenomen. Op vijftienjarige leeftijd moest hij, als zoon van een veteraan, in het leger dienen.
Marcin urodził się w Savarii, w rzymskiej prowincji Panonii, dzisiejszym Szombathely na Węgrzech. Wychowywał się w Pawii we Włoszech jako syn oficera, który nie był chrześcijaninem.
Już jako dziesięciolatek zgłosił się, według jego biografa, do kościoła, aby zostać katechumenem. W wieku piętnastu lat musiał wstąpić do wojska jako syn weterana.
Martin wurde in Savaria in der römischen Provinz Pannonien geboren, dem heutigen Szombathely in Ungarn. Er wuchs in Pavia in Italien auf, als Sohn eines Offiziers, der kein Christ war.
Schon als Zehnjähriger meldete er sich nach den Worten seines Biografen in einer Kirche, um als Katechumene aufgenommen zu werden. Mit fünfzehn musste er als Veteranensohn in den Militärdienst eintreten.
Martin naît à Savaria, dans la province romaine de Pannonie, aujourd'hui Szombathely en Hongrie. Il grandit à Pavie, en Italie, fils d'un officier qui n'était pas chrétien.
Dès l'âge de dix ans, selon son biographe, il se rend dans une église pour être admis parmi les catéchumènes. À quinze ans, fils de vétéran, il doit entrer dans l'armée.
Martino nacque a Savaria, nella provincia romana di Pannonia, oggi Szombathely in Ungheria. Crebbe a Pavia, in Italia, figlio di un ufficiale che non era cristiano.
Già a dieci anni, secondo il suo biografo, si recò in una chiesa per essere ammesso tra i catecumeni. A quindici anni, in quanto figlio di un veterano, dovette entrare nell'esercito.
Martín nació en Savaria, en la provincia romana de Panonia, hoy Szombathely, en Hungría. Creció en Pavía, en Italia, hijo de un oficial que no era cristiano.
Ya a los diez años, según su biógrafo, acudió a una iglesia para ser admitido entre los catecúmenos. A los quince, como hijo de veterano, tuvo que ingresar en el ejército.
De mantel van AmiensPłaszcz z AmiensDer Mantel von AmiensLe manteau d'AmiensIl mantello di AmiensLa capa de Amiens
Als jonge soldaat ontmoette hij bij de poort van Amiens op een winterse dag een naakte bedelaar. Volgens de overlevering sneed hij zijn mantel met zijn zwaard in tweeën en gaf hem de helft; de nacht daarop zou Christus hem verschenen zijn, gekleed in die halve mantel.
Martinus liet zich dopen en nam rond 356 afscheid van het leger, met de woorden dat hij nu soldaat van Christus was. Hij zocht een leermeester in bisschop Hilarius van Poitiers en stichtte rond 361 in Ligugé het eerste klooster van Gallië.
In 371 werd hij bisschop van Tours. Volgens de overlevering wilde hij dat ambt niet en verborg hij zich in een ganzenhok, maar verrieden de ganzen hem. Hij bleef als bisschop leven als monnik, in een cel en later in het klooster Marmoutier buiten de stad.
Jako młody żołnierz spotkał pewnego zimowego dnia przy bramie Amiens nagiego żebraka. Według tradycji przeciął mieczem swój płaszcz na pół i oddał mu połowę; następnej nocy miał mu się ukazać Chrystus odziany w tę połowę płaszcza.
Marcin przyjął chrzest i około 356 roku pożegnał wojsko, mówiąc, że jest teraz żołnierzem Chrystusa. Poszedł do biskupa Hilarego z Poitiers, a około 361 roku założył w Ligugé pierwszy klasztor w Galii.
W 371 roku został biskupem Tours. Według tradycji nie chciał tego urzędu i ukrył się w gęsiarni, ale zdradziły go gęsi. Jako biskup nadal żył jak mnich, w celi, a później w klasztorze Marmoutier poza miastem.
Als junger Soldat begegnete er an einem Wintertag am Stadttor von Amiens einem nackten Bettler. Der Überlieferung nach durchschnitt er seinen Mantel mit dem Schwert und gab ihm die Hälfte; in der folgenden Nacht soll ihm Christus erschienen sein, bekleidet mit dem halben Mantel.
Martin ließ sich taufen und nahm um 356 Abschied vom Heer, mit den Worten, er sei nun Soldat Christi. Er suchte sich Bischof Hilarius von Poitiers als Lehrer und gründete um 361 in Ligugé das erste Kloster Galliens.
371 wurde er zum Bischof von Tours gewählt. Der Überlieferung nach wollte er das Amt nicht und versteckte sich in einem Gänsestall, doch die Gänse verrieten ihn. Auch als Bischof lebte er wie ein Mönch, in einer Zelle und später im Kloster Marmoutier vor der Stadt.
Jeune soldat, il rencontre un jour d'hiver, à la porte d'Amiens, un mendiant presque nu. Selon la tradition, il tranche son manteau en deux avec son épée et lui en donne la moitié ; la nuit suivante, le Christ lui serait apparu vêtu de ce demi-manteau.
Martin se fait baptiser et quitte l'armée vers 356, en disant qu'il est désormais soldat du Christ. Il se met à l'école de l'évêque Hilaire de Poitiers et fonde vers 361 à Ligugé le premier monastère de la Gaule.
En 371, il devient évêque de Tours. Selon la tradition, il ne voulait pas de cette charge et se cacha dans un enclos d'oies, mais les oies le trahirent. Évêque, il continua de vivre en moine, dans une cellule puis au monastère de Marmoutier, hors de la ville.
Giovane soldato, in un giorno d'inverno incontrò alla porta di Amiens un mendicante seminudo. Secondo la tradizione tagliò in due il mantello con la spada e gliene diede la metà; la notte seguente gli sarebbe apparso Cristo, vestito di quella metà di mantello.
Martino si fece battezzare e intorno al 356 lasciò l'esercito, dicendo di essere ormai soldato di Cristo. Si mise alla scuola del vescovo Ilario di Poitiers e intorno al 361 fondò a Ligugé il primo monastero della Gallia.
Nel 371 divenne vescovo di Tours. Secondo la tradizione non voleva quell'incarico e si nascose in un recinto di oche, ma le oche lo tradirono. Da vescovo continuò a vivere da monaco, in una cella e poi nel monastero di Marmoutier, fuori città.
Siendo joven soldado, un día de invierno encontró a las puertas de Amiens a un mendigo casi desnudo. Según la tradición, cortó su capa en dos con la espada y le dio una mitad; a la noche siguiente se le habría aparecido Cristo vestido con esa media capa.
Martín se hizo bautizar y hacia 356 dejó el ejército, diciendo que ahora era soldado de Cristo. Buscó como maestro al obispo Hilario de Poitiers y hacia 361 fundó en Ligugé el primer monasterio de la Galia.
En 371 fue elegido obispo de Tours. Según la tradición no quería el cargo y se escondió en un corral de ocas, pero las ocas lo delataron. Como obispo siguió viviendo como monje, en una celda y luego en el monasterio de Marmoutier, fuera de la ciudad.
Vereerd in heel EuropaCzczony w całej EuropieVerehrt in ganz EuropaVénéré dans toute l'EuropeVenerato in tutta EuropaVenerado en toda Europa
Martinus trok als bisschop door het platteland van Gallië, preekte en stichtte kerken. Zijn levensbeschrijver Sulpicius Severus schreef zijn leven al tijdens zijn leven op, en dat boek maakte hem in de hele Latijnse kerk bekend.
Hij stierf op 8 november 397 in Candes en werd op 11 november in Tours begraven. Hij is een van de eerste heiligen in het Westen die niet als martelaar werden vereerd, en zijn graf werd een van de grote bedevaartsoorden van Europa.
Als patroon geldt hij van soldaten, ruiters, bedelaars, kleermakers en wijnbouwers. In de Lage Landen loopt zijn feest vooruit op dat van Sint-Nicolaas, want ook Martinus staat voor delen met wie niets heeft.
Jako biskup Marcin przemierzał galijską wieś, głosił kazania i zakładał kościoły. Jego biograf Sulpicjusz Sewer opisał jego życie jeszcze za jego życia, a ta książka rozsławiła go w całym Kościele łacińskim.
Zmarł 8 listopada 397 roku w Candes, a 11 listopada pochowano go w Tours. Jest jednym z pierwszych świętych Zachodu, których czczono, choć nie byli męczennikami, a jego grób stał się jednym z wielkich miejsc pielgrzymkowych Europy.
Uchodzi za patrona żołnierzy, jeźdźców, żebraków, krawców i winiarzy. Jego wspomnienie zapowiada dzień świętego Mikołaja, bo i Marcin uczy dzielenia się z potrzebującymi.
Als Bischof zog Martin über das Land in Gallien, predigte und gründete Kirchen. Sein Biograf Sulpicius Severus schrieb sein Leben schon zu seinen Lebzeiten auf, und dieses Buch machte ihn in der ganzen lateinischen Kirche bekannt.
Er starb am 8. November 397 in Candes und wurde am 11. November in Tours beigesetzt. Er gehört zu den ersten Heiligen des Westens, die nicht als Märtyrer verehrt wurden, und sein Grab wurde zu einem der großen Wallfahrtsorte Europas.
Er gilt als Patron der Soldaten, Reiter, Bettler, Schneider und Winzer. Sein Fest führt im Jahreslauf auf den heiligen Nikolaus zu, denn auch Martin lehrt das Teilen mit den Bedürftigen.
Évêque, Martin parcourt les campagnes de la Gaule, prêche et fonde des églises. Son biographe Sulpice Sévère rédigea sa vie de son vivant, et ce livre le fit connaître dans toute l'Église latine.
Il meurt le 8 novembre 397 à Candes et est enterré à Tours le 11 novembre. Il fait partie des premiers saints d'Occident vénérés sans avoir été martyrs, et son tombeau devint l'un des grands lieux de pèlerinage d'Europe.
Il est patron des soldats, des cavaliers, des mendiants, des tailleurs et des vignerons. Sa fête annonce celle de saint Nicolas, car Martin aussi enseigne à partager avec ceux qui manquent.
Da vescovo Martino percorse le campagne della Gallia, predicò e fondò chiese. Il suo biografo Sulpicio Severo scrisse la sua vita quando era ancora vivo, e quel libro lo rese noto in tutta la Chiesa latina.
Morì l'8 novembre 397 a Candes e fu sepolto l'11 novembre a Tours. È tra i primi santi d'Occidente venerati senza essere martiri, e la sua tomba divenne una delle grandi mete di pellegrinaggio d'Europa.
È patrono di soldati, cavalieri, mendicanti, sarti e viticoltori. La sua festa prepara quella di San Nicola, perché anche Martino insegna a condividere con chi ha bisogno.
Como obispo, Martín recorrió los campos de la Galia, predicó y fundó iglesias. Su biógrafo Sulpicio Severo escribió su vida cuando aún vivía, y ese libro lo hizo conocido en toda la Iglesia latina.
Murió el 8 de noviembre de 397 en Candes y fue enterrado el 11 de noviembre en Tours. Es uno de los primeros santos de Occidente venerados sin haber sido mártires, y su tumba llegó a ser uno de los grandes lugares de peregrinación de Europa.
Es patrono de soldados, jinetes, mendigos, sastres y viticultores. Su fiesta anuncia la de San Nicolás, pues también Martín enseña a compartir con quien lo necesita.
Sint-Maarten, afbeelding en devotieWspomnienie, wizerunek i pobożnośćMartinstag, Darstellung und AndachtFête, représentation et dévotionMemoria, iconografia e devozioneFiesta, iconografía y devoción
Zijn feestdag valt op 11 november. In Nederland en Vlaanderen lopen kinderen dan met lampions langs de deuren en zingen ze Sint-Maartensliedjes; in Duitsland zijn er de lantaarnoptochten, het Martinsvuur en de Martinsgans.
Op afbeeldingen zit Martinus te paard, in Romeinse soldatenkleding, terwijl hij met zijn zwaard de mantel voor de bedelaar doormidden snijdt. Als bisschop draagt hij mijter en staf, en bij hem hoort ook de gans.
Wie zijn verhaal van delen en zorg wil bewaren, kiest vaak een beeld of een medaille voor thuis of een gebedskaart om te geven. In de Sint-Maarten-collectie vindt u die devotie terug.
Wspomnienie Marcina przypada 11 listopada. W Poznaniu piecze się tego dnia rogale świętomarcińskie, a ulica Święty Marcin zamienia się w miejsce świątecznego spaceru.
Na wizerunkach Marcin siedzi na koniu w rzymskim stroju żołnierskim i przecina mieczem płaszcz dla żebraka. Jako biskup nosi infułę i pastorał, a towarzyszy mu gęś.
Kto chce zachować jego opowieść o dzieleniu się, wybiera często figurę lub medalik do domu albo obrazek do podarowania. Do tej pobożności nawiązuje kolekcja świętego Marcina.
Sein Gedenktag ist der 11. November. Kinder ziehen dann mit Laternen durch die Straßen, es gibt Martinsfeuer, Martinsumzüge und vielerorts die Martinsgans.
Auf Bildern sitzt Martin zu Pferd, in römischer Soldatentracht, und teilt mit dem Schwert seinen Mantel für den Bettler. Als Bischof trägt er Mitra und Stab, und die Gans gehört zu ihm.
Wer seine Geschichte vom Teilen bewahren möchte, wählt oft eine Figur oder Medaille für das Zuhause oder ein Gebetsbild zum Verschenken. In der Sankt-Martins-Kollektion findet diese Andacht ihren Platz.
Sa fête tombe le 11 novembre. On l'associe à l'été de la Saint-Martin, ces jours doux de l'arrière-automne, et aux feux et défilés de lanternes dans plusieurs régions.
Sur les images, Martin est à cheval, en soldat romain, et partage de son épée le manteau destiné au mendiant. Évêque, il porte mitre et crosse, et l'oie l'accompagne.
Qui veut garder son histoire de partage choisit souvent une statue ou une médaille pour la maison, ou une image de prière à offrir. La collection saint Martin accompagne cette dévotion.
La sua memoria cade l'11 novembre. In Italia è la data dell'estate di San Martino e dell'apertura delle botti: il proverbio dice che a San Martino ogni mosto diventa vino.
Nelle immagini Martino è a cavallo, in abito da soldato romano, e divide con la spada il mantello per il mendicante. Da vescovo porta mitra e pastorale, e con lui compare l'oca.
Chi vuole custodire il suo racconto di condivisione sceglie spesso una statua o una medaglia per la casa, oppure un'immagine di preghiera da regalare. La collezione di San Martino accompagna questa devozione.
Su fiesta es el 11 de noviembre. En España va unida al veranillo de San Martín y a la matanza, como recuerda el refrán: a cada cerdo le llega su San Martín.
En las imágenes, Martín va a caballo, vestido de soldado romano, y parte con la espada la capa para el mendigo. Como obispo lleva mitra y báculo, y la oca lo acompaña.
Quien quiere conservar su historia de compartir suele elegir una imagen o una medalla para el hogar, o una estampa para regalar. La colección de San Martín acompaña esta devoción.
