Een bisschop uit LyciëBiskup z LicjiEin Bischof aus LykienUn évêque de LycieUn vescovo della LiciaUn obispo de Licia
Over het leven van Nicolaas is weinig met zekerheid bekend. Vast staat dat hij in de eerste helft van de vierde eeuw bisschop was van Myra, de hoofdstad van de Romeinse provincie Lycië, en dat zijn graf daar al vroeg werd bezocht. Alles wat daarnaast over hem verteld wordt, komt uit veel latere levensbeschrijvingen.
Volgens de overlevering werd hij geboren in het nabijgelegen Patara, in een welgestelde christelijke familie, en verloor hij jong zijn ouders. Zijn erfenis zou hij stil hebben weggegeven aan wie die harder nodig had dan hij.
Hij leefde in de tijd waarin de kerk uit de vervolging tevoorschijn kwam en zich voor het eerst openlijk kon inrichten. De overlevering plaatst hem in 325 op het concilie van Nicea, al noemen de oudste deelnemerslijsten zijn naam niet. Hij stierf op een 6 december; die dag houdt de kerk sindsdien als zijn feest.
O życiu Mikołaja wiadomo niewiele pewnego. Pewne jest, że w pierwszej połowie IV wieku był biskupem Miry, stolicy rzymskiej prowincji Licja, i że jego grób szybko stał się miejscem modlitwy. Wszystko inne pochodzi z żywotów spisanych znacznie później.
Według przekazu urodził się w pobliskiej Patarze, w zamożnej rodzinie chrześcijańskiej, i wcześnie stracił rodziców. Odziedziczony majątek miał po cichu rozdać tym, którzy potrzebowali go bardziej niż on sam.
Żył w czasach, gdy Kościół wychodził z prześladowań i po raz pierwszy mógł urządzać się jawnie. Tradycja umieszcza go w 325 roku na soborze nicejskim, choć najstarsze listy uczestników nie wymieniają jego imienia. Zmarł 6 grudnia i ten dzień Kościół zachował jako jego święto.
Über das Leben des Nikolaus ist wenig mit Sicherheit bekannt. Gesichert ist, dass er in der ersten Hälfte des 4. Jahrhunderts Bischof von Myra war, der Hauptstadt der römischen Provinz Lykien, und dass sein Grab dort früh aufgesucht wurde. Alles Weitere stammt aus sehr viel später verfassten Lebensbeschreibungen.
Der Überlieferung nach wurde er im benachbarten Patara geboren, in einer wohlhabenden christlichen Familie, und verlor früh seine Eltern. Sein Erbe soll er still an jene weitergegeben haben, die es nötiger brauchten als er.
Er lebte in der Zeit, in der die Kirche aus der Verfolgung heraustrat und sich erstmals offen einrichten konnte. Die Überlieferung setzt ihn 325 auf das Konzil von Nizäa, doch die ältesten Teilnehmerlisten nennen seinen Namen nicht. Er starb an einem 6. Dezember; diesen Tag hält die Kirche seither als sein Fest.
On sait peu de chose de certain sur la vie de Nicolas. Il est établi qu'il fut évêque de Myre, capitale de la province romaine de Lycie, dans la première moitié du IVe siècle, et que son tombeau y fut très tôt fréquenté. Tout le reste vient de biographies rédigées bien plus tard.
Selon la tradition, il naquit à Patara, non loin de là, dans une famille chrétienne aisée, et perdit ses parents très jeune. Son héritage, il l'aurait distribué sans bruit à ceux qui en avaient plus besoin que lui.
Il a vécu au moment où l'Église sortait des persécutions et pouvait pour la première fois s'organiser au grand jour. La tradition le place en 325 au concile de Nicée, mais les plus anciennes listes de participants ne portent pas son nom. Il mourut un 6 décembre, jour que l'Église garde depuis lors comme sa fête.
Della vita di Nicola si sa poco con certezza. È accertato che nella prima metà del IV secolo fu vescovo di Myra, capitale della provincia romana di Licia, e che la sua tomba fu presto meta di preghiera. Tutto il resto proviene da biografie composte molto più tardi.
Secondo la tradizione nacque nella vicina Patara, in una famiglia cristiana benestante, e perse i genitori da giovane. L'eredità l'avrebbe distribuita in silenzio a chi ne aveva più bisogno di lui.
Visse nel tempo in cui la Chiesa usciva dalle persecuzioni e per la prima volta poteva organizzarsi apertamente. La tradizione lo colloca nel 325 al concilio di Nicea, ma gli elenchi più antichi dei partecipanti non riportano il suo nome. Morì un 6 dicembre, giorno che la Chiesa conserva da allora come sua festa.
De la vida de Nicolás se sabe poco con certeza. Consta que en la primera mitad del siglo IV fue obispo de Mira, capital de la provincia romana de Licia, y que su sepulcro pronto fue lugar de oración. Todo lo demás procede de biografías escritas mucho después.
Según la tradición nació en la cercana Patara, en una familia cristiana acomodada, y perdió pronto a sus padres. Su herencia la habría repartido en silencio entre quienes la necesitaban más que él.
Vivió en el tiempo en que la Iglesia salía de las persecuciones y podía por primera vez organizarse a la luz del día. La tradición lo sitúa en el 325 en el concilio de Nicea, aunque las listas más antiguas de participantes no recogen su nombre. Murió un 6 de diciembre, día que la Iglesia guarda desde entonces como su fiesta.
Het goud door het raamZłoto wrzucone przez oknoDas Gold durchs FensterL'or jeté par la fenêtreL'oro gettato dalla finestraEl oro por la ventana
Het beroemdste verhaal over Nicolaas gaat over een verarmde vader met drie dochters voor wie hij geen bruidsschat kon opbrengen. Volgens de overlevering wierp de bisschop drie nachten achtereen heimelijk een beurs met goud naar binnen, telkens net op tijd, en verdween hij voordat iemand hem kon bedanken.
Op die vertelling gaan de drie gouden ballen terug die hij op vrijwel elke afbeelding bij zich draagt, en daarop gaat ook het gebruik terug om in zijn naam in het verborgene te geven. Andere verhalen laten hem opkomen voor onschuldig veroordeelden en graanschepen laten aanmeren bij een stad in hongersnood.
Zeelieden op de Middellandse Zee riepen hem aan bij storm en noemden hem hun beschermer. Uit hun havens verspreidde zijn verering zich langs de hele kust, en van daaruit naar het binnenland van Europa.
Najsłynniejsza opowieść o Mikołaju mówi o zubożałym ojcu trzech córek, któremu nie stać było na posag. Według przekazu biskup przez trzy kolejne noce wrzucał przez okno sakiewkę ze złotem, zawsze w ostatniej chwili, i znikał, zanim ktokolwiek zdążył mu podziękować.
Stąd trzy złote kule, które nosi niemal na każdym wizerunku, i stąd zwyczaj obdarowywania w jego imieniu tak, by dawca pozostał nieznany. Inne opowieści ukazują go, jak ratuje niesłusznie skazanych i sprowadza statki ze zbożem do miasta dotkniętego głodem.
Żeglarze na Morzu Śródziemnym wzywali go podczas burzy i nazywali swoim obrońcą. Z ich portów kult rozszedł się wzdłuż całego wybrzeża, a stamtąd w głąb Europy.
Die berühmteste Erzählung über Nikolaus handelt von einem verarmten Vater dreier Töchter, für die er keine Mitgift aufbringen konnte. Der Überlieferung nach warf der Bischof in drei aufeinanderfolgenden Nächten heimlich einen Beutel Gold hinein, jedes Mal gerade rechtzeitig, und war verschwunden, bevor ihm jemand danken konnte.
Darauf gehen die drei goldenen Kugeln zurück, die er auf fast jedem Bild bei sich trägt, und darauf geht auch der Brauch zurück, in seinem Namen so zu schenken, dass der Geber ungenannt bleibt. Andere Erzählungen lassen ihn für unschuldig Verurteilte eintreten und Getreideschiffe in eine hungernde Stadt lenken.
Seeleute im Mittelmeer riefen ihn im Sturm an und nannten ihn ihren Beschützer. Von ihren Häfen aus verbreitete sich seine Verehrung die Küsten entlang und von dort ins Binnenland Europas.
Le récit le plus célèbre met en scène un père ruiné, incapable de doter ses trois filles. Selon la tradition, l'évêque jeta trois nuits de suite une bourse d'or par la fenêtre, chaque fois juste à temps, et disparut avant qu'on ait pu le remercier.
De là viennent les trois boules d'or qu'il porte sur presque toutes les images, et de là vient aussi l'usage de donner en son nom sans que le donateur soit nommé. D'autres récits le montrent prenant la défense de condamnés innocents et conduisant des navires chargés de blé vers une ville affamée.
Les marins de Méditerranée l'invoquaient dans la tempête et l'appelaient leur protecteur. De leurs ports, sa vénération gagna les côtes, puis l'intérieur de l'Europe.
Il racconto più celebre riguarda un padre impoverito che non riusciva a dotare le tre figlie. Secondo la tradizione il vescovo gettò per tre notti di seguito una borsa d'oro dalla finestra, ogni volta appena in tempo, e sparì prima che qualcuno potesse ringraziarlo.
Da lì vengono le tre sfere d'oro che porta con sé in quasi ogni immagine, e da lì viene l'usanza di donare nel suo nome senza che il donatore sia nominato. Altri racconti lo mostrano mentre difende condannati innocenti e guida navi cariche di grano verso una città affamata.
I marinai del Mediterraneo lo invocavano nella tempesta e lo chiamavano loro protettore. Dai loro porti la venerazione risalì le coste e di lì l'entroterra europeo.
El relato más célebre habla de un padre empobrecido que no podía dotar a sus tres hijas. Según la tradición, el obispo arrojó tres noches seguidas una bolsa de oro por la ventana, siempre justo a tiempo, y desapareció antes de que nadie pudiera darle las gracias.
De ahí vienen las tres bolas de oro que lleva consigo en casi todas las imágenes, y de ahí viene la costumbre de dar en su nombre sin que se nombre al que da. Otros relatos lo muestran defendiendo a condenados inocentes y conduciendo naves cargadas de trigo hacia una ciudad hambrienta.
Los marineros del Mediterráneo lo invocaban en la tempestad y lo llamaban su protector. Desde sus puertos la veneración recorrió las costas y desde allí el interior de Europa.
Van Myra naar BariZ Miry do BariVon Myra nach BariDe Myre à BariDa Myra a BariDe Mira a Bari
In 1087 brachten kooplieden uit Bari zijn gebeente van Myra naar Zuid-Italië. Boven het graf verrees de basiliek van San Nicola, een van de drukst bezochte kerken van het schiereiland, en sindsdien heet hij ook Nicolaas van Bari. De overbrenging maakte hem in korte tijd tot een van de meest vereerde heiligen van het westen.
Zijn patronaten volgen zijn verhalen: kinderen, zeevarenden en schippers, kooplieden en bankiers, bakkers en gevangenen. Duizenden kerken dragen zijn naam, van Rusland tot de Lage Landen, en steden als Bari, Amsterdam en Moskou stelden zich onder zijn bescherming.
In Duitsland en de Lage Landen groeide rond zijn feestdag een kindergebruik met schoenzetten, strooigoed en giften die niemand ziet komen, net als bij Sint-Martinus een paar weken eerder. De oosterse kerken noemen hem Nikolaos de Wonderdoener en vieren hem, naast 6 december, ook op de dag van de overbrenging in mei.
W 1087 roku kupcy z Bari przewieźli jego relikwie z Miry do południowych Włoch. Nad grobem stanęła bazylika San Nicola, jeden z najliczniej odwiedzanych kościołów półwyspu, i odtąd nazywa się go także Mikołajem z Bari. Przeniesienie relikwii w krótkim czasie uczyniło go jednym z najbardziej czczonych świętych Zachodu.
Patronaty wynikają wprost z opowieści o nim: dzieci, żeglarze i rybacy, kupcy i bankierzy, piekarze i więźniowie. Tysiące kościołów noszą jego imię, od Rusi po Niderlandy, a miasta takie jak Bari, Amsterdam i Moskwa oddały się pod jego opiekę.
W Polsce i w krajach niemieckich wokół jego święta wyrósł zwyczaj dziecięcy: przygotowany but, drobne podarki i dar, którego nikt nie widzi, podobnie jak przy świętym Marcinie kilka tygodni wcześniej. Kościoły wschodnie nazywają go Mikołajem Cudotwórcą i obok 6 grudnia obchodzą również majową rocznicę przeniesienia relikwii.
1087 brachten Kaufleute aus Bari seine Gebeine von Myra nach Süditalien. Über dem Grab entstand die Basilika San Nicola, eine der meistbesuchten Kirchen der Halbinsel, und seither heißt er auch Nikolaus von Bari. Die Übertragung machte ihn binnen kurzem zu einem der am meisten verehrten Heiligen des Abendlandes.
Seine Patronate folgen den Erzählungen: Kinder, Seefahrer und Schiffer, Kaufleute und Bankiers, Bäcker und Gefangene. Tausende Kirchen tragen seinen Namen, von Russland bis zu den Niederlanden, und Städte wie Bari, Amsterdam und Moskau stellten sich unter seinen Schutz.
In Deutschland und den Niederlanden wuchs um seinen Festtag ein Kinderbrauch mit gestelltem Schuh, kleinen Gaben und Geschenken, die niemand kommen sieht, ähnlich wie bei Sankt Martin wenige Wochen zuvor. Die Ostkirchen nennen ihn Nikolaus den Wundertäter und feiern neben dem 6. Dezember auch den Tag der Übertragung im Mai.
En 1087, des marchands de Bari transportèrent ses ossements de Myre vers l'Italie du Sud. La basilique San Nicola s'éleva au-dessus du tombeau, l'une des églises les plus fréquentées de la péninsule, et depuis lors on l'appelle aussi Nicolas de Bari. Cette translation fit de lui, en peu de temps, l'un des saints les plus vénérés d'Occident.
Ses patronages découlent de ses récits : les enfants, les marins et les bateliers, les marchands et les banquiers, les boulangers et les prisonniers. Des milliers d'églises portent son nom, de la Russie aux Pays-Bas, et des villes comme Bari, Amsterdam ou Moscou se sont placées sous sa protection.
En Lorraine, en Allemagne et aux Pays-Bas, sa fête a donné naissance à une coutume enfantine faite de souliers préparés, de friandises et de cadeaux que personne ne voit arriver, comme chez saint Martin quelques semaines plus tôt. Les Églises d'Orient le nomment Nicolas le Thaumaturge et célèbrent, outre le 6 décembre, l'anniversaire de la translation en mai.
Nel 1087 mercanti baresi portarono le sue ossa da Myra nell'Italia meridionale. Sopra la tomba sorse la basilica di San Nicola, una delle chiese più visitate della penisola, e da allora è chiamato anche Nicola di Bari. La traslazione ne fece in breve tempo uno dei santi più venerati d'Occidente.
I suoi patronati seguono i suoi racconti: bambini, marinai e barcaioli, mercanti e banchieri, panettieri e prigionieri. Migliaia di chiese portano il suo nome, dalla Russia ai Paesi Bassi, e città come Bari, Amsterdam e Mosca si posero sotto la sua protezione.
In Germania e nei Paesi Bassi attorno alla sua festa è cresciuta un'usanza dei bambini, fatta di scarpe preparate, dolci e regali che nessuno vede arrivare, come accade con san Martino poche settimane prima. Le Chiese d'Oriente lo chiamano Nicola il Taumaturgo e celebrano, oltre al 6 dicembre, anche l'anniversario della traslazione in maggio.
En 1087 unos comerciantes de Bari llevaron sus restos desde Mira al sur de Italia. Sobre el sepulcro se levantó la basílica de San Nicolás, una de las iglesias más visitadas de la península, y desde entonces se le llama también Nicolás de Bari. El traslado lo convirtió en poco tiempo en uno de los santos más venerados de Occidente.
Sus patronazgos siguen a sus relatos: niños, marineros y barqueros, comerciantes y banqueros, panaderos y presos. Miles de iglesias llevan su nombre, de Rusia a los Países Bajos, y ciudades como Bari, Ámsterdam o Moscú se pusieron bajo su amparo.
En Alemania y en los Países Bajos creció en torno a su fiesta una costumbre infantil de zapatos preparados, dulces y regalos que nadie ve llegar, como ocurre con san Martín unas semanas antes. Las Iglesias de Oriente lo llaman Nicolás el Taumaturgo y celebran, además del 6 de diciembre, el aniversario del traslado en mayo.
Feestdag, afbeelding en devotieŚwięto, wizerunek i pobożnośćFest, Darstellung und FrömmigkeitFête, image et dévotionFesta, immagine e devozioneFiesta, imagen y devoción
Zijn feestdag valt op 6 december. In Polen, Duitsland, Oostenrijk, Italië en de Lage Landen is die dag verbonden met de kinderen: de heilige komt langs, de schoen staat klaar en er wordt gegeven zonder dat de gever genoemd wordt. In Bari trekt daarnaast de overbrenging van zijn relieken in mei grote drommen pelgrims.
Op iconen en beelden draagt hij de mijter en de staf van een bisschop, het evangelieboek in de hand, en een korte witte baard. Kijkt u naar het boek, dan liggen daar vaak de drie gouden ballen op; verder hoort u hem te herkennen aan een schip of een anker, tekens van de zee.
Wie hem in huis een plaats geeft, kiest meestal een beeld of icoon voor de kamer of een medaille voor wie vaak op reis is. In de Nicolaas-collectie staan beelden, iconen, medailles en gebedskaarten bij elkaar.
Jego wspomnienie przypada 6 grudnia. W Polsce, Niemczech, Austrii, Włoszech i Niderlandach dzień ten należy do dzieci: święty przychodzi, but stoi gotowy, a dar składa się bez wymieniania ofiarodawcy. W Bari ogromne tłumy pielgrzymów gromadzi ponadto majowa uroczystość przeniesienia relikwii.
Na ikonach i figurach nosi biskupią mitrę i pastorał, w dłoni trzyma księgę Ewangelii, a twarz okala krótka siwa broda. Na księdze leżą zwykle trzy złote kule; poza tym rozpoznaje się go po okręcie albo kotwicy, znakach morza.
Kto chce dać mu miejsce w domu, wybiera zwykle figurę lub ikonę do pokoju albo medalik dla kogoś, kto często jest w drodze. W kolekcji świętego Mikołaja zebrane są figury, ikony, medaliki i obrazki.
Sein Fest fällt auf den 6. Dezember. In Deutschland, Österreich, Polen, Italien und den Niederlanden gehört der Tag den Kindern: der Heilige kommt vorbei, der Schuh steht bereit, und gegeben wird, ohne den Geber zu nennen. In Bari zieht zusätzlich die Übertragungsfeier im Mai große Pilgerscharen an.
Auf Ikonen und Figuren trägt er Mitra und Stab des Bischofs, in der Hand das Evangelienbuch, dazu einen kurzen weißen Bart. Auf dem Buch liegen meist die drei goldenen Kugeln; daneben erkennt man ihn an Schiff oder Anker, den Zeichen des Meeres.
Wer ihm zu Hause einen Platz gibt, wählt meist eine Figur oder Ikone für die Stube oder eine Medaille für jemanden, der viel unterwegs ist. In der Nikolaus-Kollektion stehen Figuren, Ikonen, Medaillen und Gebetsbilder beieinander.
Sa fête tombe le 6 décembre. En Lorraine, en Allemagne, en Pologne, en Italie et aux Pays-Bas, la journée appartient aux enfants : le saint passe, le soulier est prêt, et l'on donne sans nommer celui qui donne. À Bari, la fête de la translation, en mai, attire en outre des foules de pèlerins.
Sur les icônes et les statues, il porte la mitre et la crosse de l'évêque, tient le livre des Évangiles et se reconnaît à sa courte barbe blanche. Sur le livre reposent le plus souvent les trois boules d'or ; ailleurs, ce sont le navire ou l'ancre, signes de la mer, qui l'identifient.
Pour lui faire une place chez soi, on choisit d'ordinaire une statue ou une icône pour le séjour, ou une médaille pour celui qui prend souvent la route. La collection saint Nicolas réunit statues, icônes, médailles et images de prière.
La sua festa cade il 6 dicembre. In Italia, Germania, Austria, Polonia e nei Paesi Bassi la giornata appartiene ai bambini: il santo passa, la scarpa è pronta e si dona senza nominare chi dona. A Bari, inoltre, la festa della traslazione in maggio richiama folle di pellegrini.
Nelle icone e nelle statue porta la mitra e il pastorale del vescovo, tiene in mano il libro dei Vangeli e si riconosce dalla barba bianca corta. Sul libro poggiano di solito le tre sfere d'oro; per il resto lo identificano la nave o l'ancora, segni del mare.
Chi gli dà un posto in casa sceglie di solito una statua o un'icona per il soggiorno, o una medaglia per chi viaggia spesso. Nella collezione di San Nicola si trovano statue, icone, medaglie e immaginette.
Su fiesta cae el 6 de diciembre. En Alemania, Austria, Polonia, Italia y los Países Bajos el día pertenece a los niños: el santo pasa, el zapato está preparado y se da sin nombrar a quien da. En Bari, además, la fiesta del traslado en mayo reúne multitudes de peregrinos.
En iconos e imágenes lleva la mitra y el báculo de obispo, sostiene el libro de los Evangelios y se reconoce por su barba blanca corta. Sobre el libro suelen descansar las tres bolas de oro; por lo demás lo identifican la nave o el ancla, señales del mar.
Quien le da un lugar en casa elige normalmente una imagen o un icono para la sala, o una medalla para quien viaja a menudo. En la colección de San Nicolás se reúnen imágenes, iconos, medallas y estampas.
