GeschiedenisHistoriaGeschichteHistoireStoriaHistoria
La Salette-Fallavaux ligt in het departement Isère, in de regio Auvergne-Rhône-Alpes, in het hooggebergte in het zuiden van het departement. De gemeente strekt zich uit tussen het massief van Beaumont en het dal van de Valgaudemar, met hoogten van 983 tot 2402 meter. Zij bestaat uit dertien verspreide gehuchten. De naam Salette is er ten minste sinds 1696 bekend.
In 1846 telde het dorp acht of negen verspreide gehuchten en ongeveer achthonderd inwoners, voor het merendeel kleine boeren. Het was een arme en afgelegen streek. Kerkelijk vormde La Salette een parochie binnen het aartspriesterschap Corps.
Volgens de overlevering zagen twee herderskinderen op zaterdag 19 september 1846, rond drie uur in de middag, op een berg boven het dorp een wenende vrouw. De zieners waren Mélanie Calvat, bijna vijftien jaar oud, en Maximin Giraud, elf jaar. Zij meldden dat de vrouw hen had toegesproken.
In hun getuigenis waarschuwde zij voor onheil dat Frankrijk zou treffen en riep zij op tot bekering. Het zogenoemde Pra-rapport legde vast wat de kinderen vertelden over haar woorden: arbeid op de rustdag en godslastering zouden God mishagen.
De kerkelijke besluiten zijn daarentegen scherp gedateerd. In 1848 werd de broederschap Notre-Dame Réconciliatrice goedgekeurd. Op 19 september 1851 verklaarde Philibert de Bruillard, bisschop van Grenoble, in een herderlijke brief dat de verschijning aan de twee herderskinderen alle kenmerken van de waarheid in zich droeg. Hij stond openbare verering en gebed tot Onze-Lieve-Vrouw van La Salette toe.
In 1855 bevestigde zijn opvolger Jacques Ginoulhiac dat besluit. Op 25 mei 1852 was op de berg van La Salette al plechtig de eerste steen gelegd van een grote kerk.
In datzelfde jaar 1852 richtte bisschop de Bruillard de congregatie van de Missionarissen van Onze-Lieve-Vrouw van La Salette op. Voorlopige constituties volgden in 1858; in 1876 keurde Amand-Joseph Fava de blijvende constitutie goed. Paus Leo XIII erkende de congregatie in 1879, Rome verleende in mei 1890 zijn goedkeuring, en Pius X bekrachtigde de constituties in 1909.
In 1879 werd de heiligdomskerk gewijd en verheven tot basilica minor. Op 21 augustus van dat jaar verleende Leo XIII een canonieke kroning aan het beeld. Daarbij werd een tiara in Russische stijl gebruikt, in plaats van de zonnevormige tiara die eerder in de afbeeldingen gebruikelijk was.
In 1930 werden de Missiezusters van La Salette gesticht. In 1962 werden zij aan de congregatie verbonden.
La Salette-Fallavaux leży w departamencie Isère, w regionie Owernia-Rodan-Alpy, w wysokich górach na południu departamentu. Gmina rozciąga się między masywem Beaumont a doliną Valgaudemar, na wysokościach od 983 do 2402 metrów. Składa się z trzynastu rozproszonych przysiółków. Nazwa Salette znana jest tam co najmniej od 1696 roku.
W 1846 roku wieś liczyła osiem lub dziewięć rozproszonych przysiółków i około ośmiuset mieszkańców, w większości drobnych rolników. Była to okolica uboga i odległa. Pod względem kościelnym La Salette stanowiła parafię w archiprezbiteracie Corps.
Według tradycji dwoje pastuszków ujrzało w sobotę 19 września 1846 roku, około trzeciej po południu, na górze powyżej wsi płaczącą kobietę. Widzącymi byli Mélanie Calvat, mająca niespełna piętnaście lat, i Maximin Giraud, lat jedenaście. Zgłosili, że kobieta przemówiła do nich.
W ich świadectwie ostrzegała ona przed nieszczęściem, które miało dotknąć Francję, i wzywała do nawrócenia. Tak zwany raport Pra utrwalił to, co dzieci opowiadały o jej słowach: praca w dzień święty i bluźnierstwo mają się Bogu nie podobać.
Decyzje kościelne mają natomiast ostre daty. W 1848 roku zatwierdzono bractwo Notre-Dame Réconciliatrice. 19 września 1851 roku Philibert de Bruillard, biskup Grenoble, oświadczył w liście pasterskim, że objawienie dwojgu pastuszkom nosi w sobie wszystkie znamiona prawdy. Zezwolił na publiczny kult i modlitwę do Matki Bożej z La Salette.
W 1855 roku jego następca Jacques Ginoulhiac potwierdził tę decyzję. Już 25 maja 1852 roku na górze La Salette uroczyście położono kamień węgielny pod wielki kościół.
W tym samym 1852 roku biskup de Bruillard założył zgromadzenie Misjonarzy Matki Bożej z La Salette. Tymczasowe konstytucje nastąpiły w 1858 roku; w 1876 roku Amand-Joseph Fava zatwierdził konstytucję stałą. Papież Leon XIII uznał zgromadzenie w 1879 roku, Rzym udzielił swojej aprobaty w maju 1890 roku, a Pius X zatwierdził konstytucje w 1909 roku.
W 1879 roku kościół sanktuaryjny został konsekrowany i podniesiony do godności bazyliki mniejszej. 21 sierpnia tego roku Leon XIII udzielił figurze koronacji kanonicznej. Użyto przy tym tiary w stylu rosyjskim, zamiast tiary w kształcie słońca, wcześniej przyjętej w wizerunkach.
W 1930 roku założono Siostry Misjonarki z La Salette. W 1962 roku zostały one przyłączone do zgromadzenia.
La Salette-Fallavaux liegt im Département Isère, in der Region Auvergne-Rhône-Alpes, im Hochgebirge im Süden des Départements. Die Gemeinde erstreckt sich zwischen dem Massiv von Beaumont und dem Tal des Valgaudemar, mit Höhen von 983 bis 2402 Metern. Sie besteht aus dreizehn verstreuten Weilern. Der Name Salette ist dort mindestens seit 1696 bekannt.
1846 zählte das Dorf acht oder neun verstreute Weiler und etwa achthundert Einwohner, zumeist Kleinbauern. Es war eine arme und abgelegene Gegend. Kirchlich bildete La Salette eine Pfarrei innerhalb des Erzpriesterats Corps.
Der Überlieferung nach sahen zwei Hirtenkinder am Samstag, dem 19. September 1846, gegen drei Uhr nachmittags auf einem Berg oberhalb des Dorfes eine weinende Frau. Die Seher waren Mélanie Calvat, knapp fünfzehn Jahre alt, und Maximin Giraud, elf Jahre alt. Sie gaben an, die Frau habe zu ihnen gesprochen.
In ihrem Zeugnis warnte sie vor Unheil, das Frankreich treffen werde, und rief zur Umkehr auf. Der sogenannte Pra-Bericht hielt fest, was die Kinder über ihre Worte erzählten: Arbeit am Ruhetag und Gotteslästerung würden Gott missfallen.
Die kirchlichen Entscheidungen sind demgegenüber scharf datiert. 1848 wurde die Bruderschaft Notre-Dame Réconciliatrice approbiert. Am 19. September 1851 erklärte Philibert de Bruillard, Bischof von Grenoble, in einem Hirtenbrief, die Erscheinung vor den beiden Hirtenkindern trage alle Merkmale der Wahrheit in sich. Er gestattete die öffentliche Verehrung Unserer Lieben Frau von La Salette und das Gebet zu ihr.
1855 bestätigte sein Nachfolger Jacques Ginoulhiac diese Entscheidung. Bereits am 25. Mai 1852 war auf dem Berg von La Salette feierlich der Grundstein einer großen Kirche gelegt worden.
Im selben Jahr 1852 gründete Bischof de Bruillard die Kongregation der Missionare Unserer Lieben Frau von La Salette. Vorläufige Konstitutionen folgten 1858; 1876 billigte Amand-Joseph Fava die endgültige Konstitution. Papst Leo XIII. erkannte die Kongregation 1879 an, Rom erteilte im Mai 1890 seine Genehmigung, und Pius X. bestätigte die Konstitutionen 1909.
1879 wurde die Heiligtumskirche geweiht und zur Basilica minor erhoben. Am 21. August desselben Jahres gewährte Leo XIII. dem Gnadenbild eine kanonische Krönung. Dabei wurde eine Tiara in russischem Stil verwendet, anstelle der sonnenförmigen Tiara, die zuvor in den Darstellungen üblich gewesen war.
1930 wurden die Missionsschwestern von La Salette gegründet. 1962 wurden sie der Kongregation angegliedert.
La Salette-Fallavaux se situe dans le département de l'Isère, en région Auvergne-Rhône-Alpes, en haute montagne dans le sud du département. La commune s'étend entre le massif du Beaumont et la vallée du Valgaudemar, à des altitudes de 983 à 2402 mètres. Elle se compose de treize hameaux dispersés. Le nom de Salette y est attesté depuis 1696 au moins.
En 1846, le village comptait huit ou neuf hameaux dispersés et environ huit cents habitants, pour la plupart de petits paysans. C'était une contrée pauvre et reculée. Sur le plan ecclésiastique, La Salette formait une paroisse de l'archiprêtré de Corps.
Selon la tradition, deux enfants bergers virent le samedi 19 septembre 1846, vers trois heures de l'après-midi, une femme en pleurs sur une montagne au-dessus du village. Les voyants étaient Mélanie Calvat, âgée de près de quinze ans, et Maximin Giraud, onze ans. Ils rapportèrent que la femme leur avait adressé la parole.
Dans leur témoignage, elle mettait en garde contre un malheur qui frapperait la France et appelait à la conversion. Le rapport dit « rapport Pra » consigna ce que les enfants racontèrent de ses paroles : le travail le jour du repos et le blasphème déplaisaient à Dieu.
Les décisions ecclésiastiques, elles, sont datées avec précision. En 1848 fut approuvée la confrérie Notre-Dame Réconciliatrice. Le 19 septembre 1851, Philibert de Bruillard, évêque de Grenoble, déclara dans une lettre pastorale que l'apparition aux deux enfants bergers portait en elle tous les caractères de la vérité. Il autorisa le culte public et la prière à Notre-Dame de La Salette.
En 1855, son successeur Jacques Ginoulhiac confirma cette décision. Le 25 mai 1852, la première pierre d'une grande église avait déjà été posée solennellement sur la montagne de La Salette.
Cette même année 1852, l'évêque de Bruillard fonda la congrégation des Missionnaires de Notre-Dame de La Salette. Des constitutions provisoires suivirent en 1858 ; en 1876, Amand-Joseph Fava approuva la constitution définitive. Le pape Léon XIII reconnut la congrégation en 1879, Rome donna son approbation en mai 1890, et Pie X confirma les constitutions en 1909.
En 1879, l'église du sanctuaire fut consacrée et élevée au rang de basilique mineure. Le 21 août de cette même année, Léon XIII accorda à la statue un couronnement canonique. On y employa une tiare de style russe, à la place de la tiare en forme de soleil qui était auparavant d'usage dans les représentations.
En 1930 furent fondées les Sœurs missionnaires de La Salette. En 1962, elles furent rattachées à la congrégation.
La Salette-Fallavaux si trova nel dipartimento dell'Isère, nella regione dell'Auvergne-Rhône-Alpes, nell'alta montagna del sud del dipartimento. Il comune si estende tra il massiccio del Beaumont e la valle del Valgaudemar, con altitudini dai 983 ai 2402 metri. È composto da tredici frazioni sparse. Il nome Salette vi è noto almeno dal 1696.
Nel 1846 il villaggio contava otto o nove frazioni sparse e circa ottocento abitanti, per la maggior parte piccoli contadini. Era una contrada povera e isolata. Dal punto di vista ecclesiastico La Salette costituiva una parrocchia all'interno dell'arcipretura di Corps.
Secondo la tradizione, sabato 19 settembre 1846, verso le tre del pomeriggio, due pastorelli videro su un monte sopra il villaggio una donna in lacrime. I veggenti erano Mélanie Calvat, di quasi quindici anni, e Maximin Giraud, di undici. Riferirono che la donna aveva rivolto loro la parola.
Nella loro testimonianza ella metteva in guardia da sciagure che avrebbero colpito la Francia e invitava alla conversione. Il cosiddetto rapporto Pra mise per iscritto quanto i bambini raccontarono delle sue parole: il lavoro nel giorno di riposo e la bestemmia sarebbero sgraditi a Dio.
Le decisioni ecclesiastiche sono invece datate con precisione. Nel 1848 fu approvata la confraternita Notre-Dame Réconciliatrice. Il 19 settembre 1851 Philibert de Bruillard, vescovo di Grenoble, dichiarò in una lettera pastorale che l'apparizione ai due pastorelli recava in sé tutti i caratteri della verità. Egli permise la venerazione pubblica e la preghiera a Nostra Signora di La Salette.
Nel 1855 il suo successore Jacques Ginoulhiac confermò quella decisione. Già il 25 maggio 1852 sul monte di La Salette era stata posta solennemente la prima pietra di una grande chiesa.
In quello stesso 1852 il vescovo de Bruillard fondò la congregazione dei Missionari di Nostra Signora di La Salette. Costituzioni provvisorie seguirono nel 1858; nel 1876 Amand-Joseph Fava approvò la costituzione definitiva. Papa Leone XIII riconobbe la congregazione nel 1879, Roma concesse la sua approvazione nel maggio del 1890 e Pio X ratificò le costituzioni nel 1909.
Nel 1879 la chiesa del santuario fu consacrata ed elevata a basilica minore. Il 21 agosto di quell'anno Leone XIII concesse alla statua un'incoronazione canonica. In quell'occasione fu usata una tiara in stile russo, al posto della tiara a forma di sole che in precedenza era consueta nelle raffigurazioni.
Nel 1930 furono fondate le Suore Missionarie di La Salette. Nel 1962 furono aggregate alla congregazione.
La Salette-Fallavaux se encuentra en el departamento de Isère, en la región de Auvernia-Ródano-Alpes, en la alta montaña del sur del departamento. El municipio se extiende entre el macizo de Beaumont y el valle del Valgaudemar, con altitudes de 983 a 2402 metros. Lo forman trece aldeas dispersas. El nombre Salette está documentado allí al menos desde 1696.
En 1846 el pueblo contaba con ocho o nueve aldeas dispersas y unos ochocientos habitantes, en su mayoría pequeños campesinos. Era una comarca pobre y apartada. En el plano eclesiástico, La Salette formaba una parroquia dentro del arciprestazgo de Corps.
Según la tradición, dos pastorcillos vieron el sábado 19 de septiembre de 1846, hacia las tres de la tarde, en un monte sobre el pueblo, a una mujer que lloraba. Los videntes eran Mélanie Calvat, de casi quince años, y Maximin Giraud, de once. Declararon que la mujer les había hablado.
En su testimonio, ella advertía de las desgracias que caerían sobre Francia y llamaba a la conversión. El llamado informe Pra recogió lo que los niños contaron acerca de sus palabras: el trabajo en el día de descanso y la blasfemia desagradarían a Dios.
Las decisiones eclesiásticas, en cambio, están nítidamente fechadas. En 1848 se aprobó la cofradía Notre-Dame Réconciliatrice. El 19 de septiembre de 1851 Philibert de Bruillard, obispo de Grenoble, declaró en una carta pastoral que la aparición a los dos pastorcillos llevaba en sí todos los rasgos de la verdad. Autorizó el culto público y la oración a Nuestra Señora de La Salette.
En 1855 su sucesor Jacques Ginoulhiac confirmó esa decisión. El 25 de mayo de 1852 ya se había colocado solemnemente en el monte de La Salette la primera piedra de una gran iglesia.
Ese mismo año de 1852 el obispo de Bruillard fundó la congregación de los Misioneros de Nuestra Señora de La Salette. Unas constituciones provisionales siguieron en 1858; en 1876 Amand-Joseph Fava aprobó la constitución definitiva. El papa León XIII reconoció la congregación en 1879, Roma otorgó su aprobación en mayo de 1890 y Pío X sancionó las constituciones en 1909.
En 1879 la iglesia del santuario fue consagrada y elevada a basílica menor. El 21 de agosto de ese año León XIII concedió a la imagen una coronación canónica. Se empleó para ello una tiara de estilo ruso, en lugar de la tiara en forma de sol que antes era habitual en las representaciones.
En 1930 se fundaron las Hermanas Misioneras de La Salette. En 1962 quedaron vinculadas a la congregación.
Wat er vereerd wordtCo jest czczoneWas verehrt wirdCe qui est vénéréChe cosa si veneraQué se venera
Vereerd wordt Maria onder de titel Onze-Lieve-Vrouw van La Salette, in het Frans Notre-Dame de La Salette. Al in 1848 droeg de goedgekeurde broederschap de naam Notre-Dame Réconciliatrice: Onze-Lieve-Vrouw Verzoenster. Die naam vat samen waar het heiligdom om draait.
Het middelpunt van de verering is het beeld in de basiliek, dat in 1879 op gezag van Leo XIII canoniek werd gekroond. De missionarissen die het heiligdom dienen, zien het als hun opdracht de boodschap van La Salette bekend te maken: een oproep tot innerlijke heling en persoonlijke verzoening met God, in het bijzonder rond de eerste drie geboden.
Czcią otaczana jest Maryja pod tytułem Matki Bożej z La Salette, po francusku Notre-Dame de La Salette. Już w 1848 roku zatwierdzone bractwo nosiło nazwę Notre-Dame Réconciliatrice: Matki Bożej Pojednania. Nazwa ta streszcza to, wokół czego obraca się sanktuarium.
Ośrodkiem kultu jest figura w bazylice, ukoronowana kanonicznie w 1879 roku z upoważnienia Leona XIII. Misjonarze posługujący w sanktuarium widzą swoje zadanie w tym, by rozgłaszać orędzie z La Salette: wezwanie do wewnętrznego uzdrowienia i osobistego pojednania z Bogiem, w szczególności wokół pierwszych trzech przykazań.
Verehrt wird Maria unter dem Titel Unsere Liebe Frau von La Salette, französisch Notre-Dame de La Salette. Schon 1848 trug die approbierte Bruderschaft den Namen Notre-Dame Réconciliatrice: Unsere Liebe Frau, die Versöhnerin. Dieser Name fasst zusammen, worum es in dem Heiligtum geht.
Im Mittelpunkt der Verehrung steht das Gnadenbild in der Basilika, das 1879 auf Geheiß Leos XIII. kanonisch gekrönt wurde. Die Missionare, die das Heiligtum betreuen, sehen es als ihren Auftrag, die Botschaft von La Salette bekannt zu machen: einen Aufruf zu innerer Heilung und persönlicher Versöhnung mit Gott, besonders im Blick auf die ersten drei Gebote.
La vénération s'adresse à Marie sous le titre de Notre-Dame de La Salette. Dès 1848, la confrérie approuvée portait le nom de Notre-Dame Réconciliatrice. Ce nom dit l'essentiel de ce qui se joue dans ce sanctuaire.
Le centre de la vénération est la statue de la basilique, couronnée canoniquement en 1879 sur l'autorité de Léon XIII. Les missionnaires qui desservent le sanctuaire tiennent pour leur mission de faire connaître le message de La Salette : un appel à la guérison intérieure et à la réconciliation personnelle avec Dieu, en particulier autour des trois premiers commandements.
Si venera Maria sotto il titolo di Nostra Signora di La Salette, in francese Notre-Dame de La Salette. Già nel 1848 la confraternita approvata portava il nome di Notre-Dame Réconciliatrice: Nostra Signora Riconciliatrice. Quel nome riassume ciò attorno a cui ruota il santuario.
Al centro della venerazione è la statua nella basilica, incoronata canonicamente nel 1879 per autorità di Leone XIII. I missionari che servono il santuario considerano loro compito far conoscere il messaggio di La Salette: un invito alla guarigione interiore e alla riconciliazione personale con Dio, in particolare attorno ai primi tre comandamenti.
Se venera a María bajo el título de Nuestra Señora de La Salette, en francés Notre-Dame de La Salette. Ya en 1848 la cofradía aprobada llevaba el nombre de Notre-Dame Réconciliatrice: Nuestra Señora Reconciliadora. Ese nombre resume aquello en torno a lo cual gira el santuario.
El centro de la veneración es la imagen de la basílica, coronada canónicamente en 1879 por disposición de León XIII. Los misioneros que atienden el santuario entienden como su encargo dar a conocer el mensaje de La Salette: una llamada a la sanación interior y a la reconciliación personal con Dios, en particular en torno a los tres primeros mandamientos.
Wat u er zietCo można zobaczyćWas Sie dort sehenCe que l'on y voitChe cosa si vedeQué se puede ver
Het heiligdom ligt in de bergen boven het dorp, op de plaats waar de kinderen zeiden de vrouw te hebben gezien. De kerk die daar in 1879 werd gewijd en tot basiliek verheven, beheerst het hooggelegen terrein. Binnen bevindt zich het gekroonde beeld van Onze-Lieve-Vrouw van La Salette.
Rondom strekt zich hooggebergte uit. De Gargas verheft zich tot 2208 meter, de Grand Chapelet nog iets hoger. Het dorp zelf bestaat uit dertien gehuchten, verspreid over de hellingen en over de laagte van Fallavaux. Het stadje Corps ligt in zuidelijke richting en vormt van oudsher het toegangspunt tot de berg.
Sanktuarium leży w górach powyżej wsi, w miejscu, gdzie według słów dzieci ukazała się kobieta. Kościół, który w 1879 roku tam konsekrowano i podniesiono do godności bazyliki, panuje nad wysoko położonym terenem. Wewnątrz znajduje się ukoronowana figura Matki Bożej z La Salette.
Wokół rozciągają się wysokie góry. Gargas wznosi się na 2208 metrów, Grand Chapelet jeszcze nieco wyżej. Sama wieś składa się z trzynastu przysiółków, rozrzuconych po zboczach i po obniżeniu Fallavaux. Miasteczko Corps leży w kierunku południowym i stanowi od dawna punkt wyjścia na górę.
Das Heiligtum liegt in den Bergen oberhalb des Dorfes, an der Stelle, an der die Kinder die Frau gesehen zu haben angaben. Die Kirche, die dort 1879 geweiht und zur Basilika erhoben wurde, beherrscht das hochgelegene Gelände. Im Innern befindet sich das gekrönte Gnadenbild Unserer Lieben Frau von La Salette.
Ringsum erstreckt sich Hochgebirge. Der Gargas erhebt sich auf 2208 Meter, der Grand Chapelet noch etwas höher. Das Dorf selbst besteht aus dreizehn Weilern, verstreut über die Hänge und über die Senke von Fallavaux. Das Städtchen Corps liegt in südlicher Richtung und bildet seit jeher den Zugang zum Berg.
Le sanctuaire se trouve dans la montagne au-dessus du village, à l'endroit où les enfants dirent avoir vu la femme. L'église qui y fut consacrée en 1879 et élevée au rang de basilique domine ce terrain d'altitude. À l'intérieur se trouve la statue couronnée de Notre-Dame de La Salette.
Tout autour s'étend la haute montagne. Le Gargas s'élève à 2208 mètres, le Grand Chapelet un peu plus haut encore. Le village lui-même se compose de treize hameaux, dispersés sur les versants et dans la dépression de Fallavaux. La petite ville de Corps se situe vers le sud et constitue depuis toujours le point d'accès à la montagne.
Il santuario sorge sui monti sopra il villaggio, nel luogo in cui i bambini dissero di aver visto la donna. La chiesa che vi fu consacrata ed elevata a basilica nel 1879 domina il terreno d'altura. All'interno si trova la statua incoronata di Nostra Signora di La Salette.
Tutt'intorno si estende l'alta montagna. Il Gargas si eleva fino a 2208 metri, il Grand Chapelet ancora un poco di più. Il villaggio stesso è formato da tredici frazioni, sparse sui pendii e nella conca di Fallavaux. La cittadina di Corps si trova in direzione sud e costituisce da sempre il punto d'accesso al monte.
El santuario se encuentra en las montañas sobre el pueblo, en el lugar donde los niños dijeron haber visto a la mujer. La iglesia que allí fue consagrada en 1879 y elevada a basílica domina el terreno elevado. En su interior se halla la imagen coronada de Nuestra Señora de La Salette.
Alrededor se extiende la alta montaña. El Gargas se eleva hasta los 2208 metros, el Grand Chapelet algo más. El pueblo mismo consta de trece aldeas, repartidas por las laderas y por la hondonada de Fallavaux. La pequeña ciudad de Corps queda en dirección sur y constituye desde antiguo el punto de acceso al monte.
Devotie en feestdagenKult i świętaVerehrung und FesttageDévotion et fêtesDevozione e festeDevoción y fiestas
De liturgische gedachtenis van Onze-Lieve-Vrouw van La Salette valt op 19 september, als vrije gedachtenis. Die datum draagt een dubbele betekenis: het is de dag waarop de kinderen in 1846 zeiden de vrouw te hebben gezien, en de dag waarop de bisschop van Grenoble in 1851 zijn verklaring uitvaardigde.
De Missionarissen van Onze-Lieve-Vrouw van La Salette, die de letters M.S. achter hun naam voeren, ontvangen de pelgrims op de plaats van de verschijning. Sinds 1962 zijn ook de Missiezusters van La Salette aan hun werk verbonden.
Wspomnienie liturgiczne Matki Bożej z La Salette przypada 19 września, jako wspomnienie dowolne. Data ta ma podwójne znaczenie: jest to dzień, w którym dzieci w 1846 roku twierdziły, że ujrzały kobietę, oraz dzień, w którym biskup Grenoble ogłosił w 1851 roku swoje oświadczenie.
Misjonarze Matki Bożej z La Salette, którzy po nazwisku noszą litery M.S., przyjmują pielgrzymów na miejscu objawienia. Od 1962 roku z ich pracą związane są także Siostry Misjonarki z La Salette.
Der liturgische Gedenktag Unserer Lieben Frau von La Salette fällt auf den 19. September, als nicht gebotener Gedenktag. Dieses Datum trägt eine doppelte Bedeutung: Es ist der Tag, an dem die Kinder 1846 die Frau gesehen zu haben angaben, und der Tag, an dem der Bischof von Grenoble 1851 seine Erklärung erließ.
Die Missionare Unserer Lieben Frau von La Salette, die die Buchstaben M.S. hinter ihrem Namen führen, empfangen die Pilger am Ort der Erscheinung. Seit 1962 sind auch die Missionsschwestern von La Salette ihrer Arbeit angegliedert.
La mémoire liturgique de Notre-Dame de La Salette tombe le 19 septembre, comme mémoire facultative. Cette date porte une double signification : c'est le jour où les enfants dirent avoir vu la femme en 1846, et le jour où l'évêque de Grenoble publia sa déclaration en 1851.
Les Missionnaires de Notre-Dame de La Salette, qui portent les lettres M.S. après leur nom, accueillent les pèlerins sur le lieu de l'apparition. Depuis 1962, les Sœurs missionnaires de La Salette sont elles aussi associées à leur travail.
La memoria liturgica di Nostra Signora di La Salette cade il 19 settembre, come memoria facoltativa. Quella data ha un duplice significato: è il giorno in cui nel 1846 i bambini dissero di aver visto la donna e il giorno in cui nel 1851 il vescovo di Grenoble emanò la sua dichiarazione.
I Missionari di Nostra Signora di La Salette, che portano dopo il nome le lettere M.S., accolgono i pellegrini nel luogo dell'apparizione. Dal 1962 anche le Suore Missionarie di La Salette sono associate al loro lavoro.
La memoria litúrgica de Nuestra Señora de La Salette cae el 19 de septiembre, como memoria libre. Esa fecha tiene un doble sentido: es el día en que los niños dijeron haber visto a la mujer en 1846 y el día en que el obispo de Grenoble promulgó su declaración en 1851.
Los Misioneros de Nuestra Señora de La Salette, que llevan las letras M.S. tras su nombre, acogen a los peregrinos en el lugar de la aparición. Desde 1962 las Hermanas Misioneras de La Salette están también vinculadas a su labor.
